Ἀρχικὴ σελίς / ἱστορία / Ἰούνιος / 5 Ἰουνίου / 5 Ἰουνίου 1825. Ἡ ἄνανδρος δολοφονία τοῦ Ἀνδρούτσου.

5 Ἰουνίου 1825. Ἡ ἄνανδρος δολοφονία τοῦ Ἀνδρούτσου.

5 Ἰουνίου 1825. Ἡ ἄνανδρος δολοφονία τοῦ Ἀνδρούτσου.Θεωρῶ πὼς μία ἀπὸ τὶς χειρότερες στιγμὲς τῆς ἱστορίας μας, μαζὺ μὲ τὴν φυλάκισι καὶ τὴν καταδίκη εἰς θάνατον τῶν Κολοκοτρώνη καὶ Πλαπούτα, ἦταν ἡ δολοφονία τοῦ Ὀδυσσέως Ἀνδρούτσου.
Τοὐλάχιστον στὴν περίπτωσιν τῶν Κολοκοτρώνη καὶ Πλαπούτα δὲν ἐτόλμησαν νὰ ὁλοκληρώσουν τὸ ἔγκλημα. Στὸν Ἀνδροῦτσο ὅμως, δυστυχῶς γιὰ ἐμᾶς τοὺς ἀπογόνους, ἐτόλμησαν κι ἀκόμη φέρουμε στὴν πλάτη μας ἐτούτο τὸ φονικό.
Διότι ἕνας τέτοιος φόνος, ἑνὸς ἀνδρὸς διαμετρήματος  Ὀδυσσέως, εἶναι κάτι σὰν μίασμα. Δὲν ξεπλένετε…. Ἡ ντροπή μας, ἡ ἀνικανότης μας νὰ τὸν προστατεύσουμε, ἡ ἀδυναμία μας ἀκόμη καὶ σήμερα νὰ τιμωρήσουμε τοὺς φονιάδες του, εἶναι κάτι σὰν κληροδοτούμενον στίγμα… Θὰ τὸ κουβαλᾶμε διαρκῶς, ἔως νὰ περάσουμε Ὅλοι μας μέσα ἀπὸ τὴν κάθαρσι.

Ὀδυσσέας Ἀνδροῦτσος ἦταν ἕνας ἄνδρας ποὺ μὲ τὴν παρουσία του καὶ μόνον προκαλοῦσε ἔντονα συναισθήματα, εἶτε ἀκράτου θαυμασμοῦ, εἶτε ἀσβέστου μίσους.
Ἦταν ἀκραῖα δίκαιος, ἀκραῖα ἠθικός, ἀκραῖα πατριώτης. Αὐτὰ ὅμως τὰ χαρακτηριστικά του δὲν ἐπέτρεπαν στοὺς κοτζαμπάσηδες νὰ ἁλωνίζουν καὶ νὰ ἀφανίζουν τοὺς ῥαγιάδες, διατηρῶντας τους σὲ ἐπίπεδον ῥαγιαδοσύνης. Ὁ Ἀνδροῦτσος πολέμησε γιὰ νὰ ἐλευθερωθοῦν  Ὅλοι οἱ Ἕλληνες κι ὄχι γιὰ νὰ ἐξακολουθήσουν νὰ καταπατοῦν τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα τῶν Ἑλλήνων κάποιοι «ἐκλεκτοί», ποὺ θὰ ἀντικαταστοῦσαν ἐπάξια τοὺς προηγουμένους «ἐκλεκτούς».
Πολέμησε τὸν Τοῦρκο, ὅπου τὸν βρῆκε, ἀλλὰ πολέμησε καὶ τὸν Κωλέττη καὶ τὸν Μαυροκορδάτο καὶ ὅλους αὐτοὺς ποὺ θέλησαν, καὶ κατάφεραν τελικῶς, νὰ καπελώσουν τὴν ἐπανάστασι καὶ νὰ λερώσουν τὸ τιμημένο αἷμα τῶν ἡρώων, διατηρῶντας κι ἐπισήμως τὸν ῥαγιᾶ ῥαγιᾶ…

Μοναδικό του ἀμάρτημα, δῆλα δὴ λᾶθος, ἐστάθῃ ἡ ἀκραία ἠθική του συμπεριφορά. Αὐτὴν τοῦ ἐπέστρεψαν ὁ Κωλέττης, μὲ τὴν διαταγὴ ποὺ ἔστειλε μέσῳ τοῦ γραμματέως Γεωργαντᾶ, πρὸς τὸν Μαμούρη, γιὰ τὴν ἐκτέλεσι τοῦ Ἀνδρούτσου.
Κατόπιν παγίδος ποὺ τοῦ ἔστησαν οἱ ἀντίπαλοί του, μὲ πρῶτο καὶ κύριο τὸν 
Ἰωάννη Γκούρα, τὸ  «παιδί του» ὅπως ἔγραφε ὁ Μακρυγιάννης, τὸν συνέλαβαν, στὶς 5 Ἀπριλίου τοῦ 1825, τὸν ἐφυλάκισαν καὶ μετά, στὶς 5 Ἰουνίου τοῦ 1825, δίχως δίκη καὶ δίχως ἐπίσημες κατηγορίες, τὸν ἐδολοφόνησαν θρασύτατα.

Ὁ Ἀνδροῦτσος μᾶς ἄφησε μεγάλη κληρονομιά. Στιγμὲς ποὺ ἄλλαξαν τὸν ῥοῦ τῆς ἱστορίας. Στιγμές, ὅπως τὸ χάνι, τὸ παλιόπραγμα τῆς Γραβιᾶς ὅπως τὸ ἔλεγαν, ἤ τὸ στέρξιμό του σὲ κάθε ἀνάγκη ἀγώνος τῆς Ῥούμελης.
Ἐὰν δὲν ἦταν ὁ Ὀδυσσεύς, ἡ ἐπανάστασις θὰ εἶχε σβήσῃ στὴν Πελοπόννησο πολὺ γρήγορα. Μὰ εὐτυχῶς ἦταν ἐκεῖ… Δὲν ἄφησε καμμίαν ἀπὸ τὶς ἐφοδιοπομπὲς τοῦ Δράμαλη, ἀλλὰ οὔτε καὶ τὸν Ὁμὲρ Βρυώνη νωρίτερα, νὰ περάσουν.

Μετὰ ἔπιασαν νὰ τὸν ἐξοντώσουν. Ἔτσι… Πολιτικοί, γιὰ νὰ μὴν ἀποδείξῃ πόσο ὁλίγιστοι ἦταν… Πρώην συμπολεμιστές του, γιὰ νὰ μὴν ἀποδείξῃ πόσο παραδόπιστοι ἦταν… Ἀκόμη καὶ παπᾶδες, γιὰ νὰ μὴν ἀποδείξῃ πόσο πάσχιζαν νὰ κρατήσουν τὸ παλαιὸ καθεστῶς ἐν ἰσχύϊ, μὲ τὸν κοτζάμπαση καὶ τὸν ῥαγιᾶ στοὺς ἰδίους ῥόλους. Διότι ἕνας ἀπὸ τοὺς τρεῖς δολοφόνους του, ὁ Παπακώστας, ἦταν παπᾶς. Μὲ ἄσβεστον μῖσος κατὰ τοῦ Ὀδυσσέως, διότι οὐδέποτε ἀνεγνώρισε ἐξουσία στὸ παπαδαριό.
Οἱ ἄλλοι δύο ἦταν ὁ Γιάννης Μαμούρης καὶ  ὁ Τριανταφυλλίνας. Μὲ τὸν Μαμούρη, συγγενὴ τοῦ Γκούρα καὶ φρούραρχο τῆς Ἀκροπόλεως, δὲν τὸν χώριζε κάτι. Ἁπλῶς ὁ Γκούρας, τὸ πρωτοπαλλήκαρό του καὶ ὁ πλέον ἔμπιστος ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους τοῦ Ὀδυσσέως, ἦταν συγγενής του καὶ καλὰ πληρωμένος. Ἄρα κι ἀποφασισμένος!
Ὁ Τριανταφυλλίνας ὅμως εἶχε κάποιον, ἄς ποῦμε, σοβαρὸ λόγο. Κάποτε στὸ Ναύπλιο, ὁ Ὀδυσσεὺς τὸν πυροβόλησε ἀλλὰ καὶ σὲ μίαν ἄλλην περίπτωσι τὸν χαστούκησε. Ὑπῆρχαν ὅμως σοβαροὶ λόγοι. Ὁ Ὀδυσσεὺς οὐδέποτε ἐπέτρεψε νὰ ἐπικρατήσῃ τὸ ἄδικον.

Ἡ δολοφονία ἐπαρουσιάσθῃ ὥς ἀτύχημα. Πῆγε, ἔλεγαν, νὰ δραπετεύσῃ καὶ τότε ἔσπασε τὸ σκοινί του, ἀπὸ τὸ ὁποῖον ἦταν δεμένος. Ὁ ἰατρὸς Βιτάλης, ποὺ ἔφθασε γιὰ νὰ πιστοποιήσῃ τὸν θάνατό του, στὸ πέρας τῆς ἐκθέσεῶς του γράφει: «…Τὰ δὲ θραύσματα τοῦ κροταφικοῦ ὀστοῦ, ἐπὶ τοῦ ὁποίου τὸ κάταγμα, προσβάλλοντα τὸν ἐγκέφαλον, ἐπέφεραν αὐτοστιγμεὶ τὸν θάνατον, ἄξιον εἰς κακοῦργον προδότην τῆς πατρίδος».  Ὅμως ἀργότερα μαθαμε πὼς ἡ πρώτη ἰατροδικαστικὴ ἔκθεσις, αὐτὴ ποὺ κατέγραφε τὴν δολοφονικὴ ἐπίθεσι, εἶχε σκιστῇ.

Ὁ μοναδικὸς μάρτυρας τῆς δολοφονίας ἐστάθῃ ὁ ταγματάρχης τῆς φάλαγγος Κωνσταντῖνος Καλατζῆς, τοῦ ὁποίου ἡ μαρτυρία εἶδε τὸ φῶς πολλὰ χρόνια ἀργότερα, στὴν ἐφημερίδα «Καιροί», στὶς 25 Δεκεμβρίου τοῦ1898, ὅταν ὅλοι οἱ δολοφόνοι του ἦταν νεκροί. Δῆλα δὴ ἀτιμώρητοι.
Ἡ περιγραφὴ τοῦ φόνου ἦταν φρικτή. Ὁ Ἀνδροῦτσος πέθανε ἀπὸ τὰ πολλαπλὰ κτυπήματα, τὸν ἀπάνθρωπο βασανισμό, ἀδυνατῶντας νὰ ἀντιδράσῃ καὶ γιατὶ ἦταν ἁλυσοδεμένος ἀλλὰ καὶ διότι ὁ Τριανταφυλλίνας τοῦ ἔστριψε τόσο δυνατὰ τὰ γεννητικὰ ὄργανα, ποὺ ἔχασε τὶς αἰσθήσεις του ἀπὸ τὸν πόνο. Ἦταν μόνον τριάντα πέντε ἐτῶν καὶ ἴσως ὁ μόνος, ἐκ τῶν στρατηγῶν, ποὺ μποροῦσε νὰ ἀρθρώσῃ ὀρθὸ πολιτικὸ λόγο, νὰ παλέψῃ ὑπὲρ τῶν Ἑλλήνων καὶ νὰ σταθῇ ἀμετακίνητος κι ἀπόλυτος ὑπερασπιστὴς τοῦ δικαίου, ἐμπρὸς στὸ νέο ξεπούλημα ποὺ μᾶς προέκυψε ἐκ τῶν ἀντικαταστατῶν τῆς τουρκικῆς ἐξουσίας.

Ἡ τραγική σύμπτωσις;
Ὁ πατέρας τοῦ Ὀδυσσέως, Ἀνδρέας Βερούσης ἤ Ἀνδρίτσος, μετὰ ἀπὸ προδοσία τῶν Βενετῶν, παρεδόθῃ στοὺς Τούρκους κι ἐδολοφονήθῃ, κατόπιν φρικτῶν βασανιστηρίων, στὰ μπουντρούμια τῆς Κωνσταντινουπόλεως, στὸ λεγόμενον «Λουτρό». Ἀλήθεια, ποιά ἡ διαφορά τῆς δολοφονίας τοῦ υἱοῦ του; Δέν ἐτελεύτησεν κατά τόν αὐτόν τρόπο; Τί ἄλλαξε; Τό ὄνομα καί ἡ «ῥίζα» τῶν δολοφόνων; Μὰ οἱ δολοφόνοι ὅλου τοῦ πλανήτου ἀνήκουν στὴν αὐτὴν φυλή!

Φιλονόη.

Ἡ φωτογραφία εἶναι ἀπὸ τὴν «Ἐπανάστασι τοῦ ’21», τόμος ΙΙΙ, Δημητρίου Φωτιάδου, σελ. 141 κι ἀπεικονίζει τὰ Προπύλαια, τὸν ναὸ τῆς Ἀπτέρου Νίκης καὶ τὸν φράγκικο πύργο, τὸν «Γκοῦλε», ὅπως τὸν ἀποκαλοῦσαν. Σὲ αὐτὸν τὸν πύργο φυλάκισαν τὸν Ὀδυσσέα.
Ὅλες οἱ πληροφορίες ἀπὸ τὸ παραπάνω βιβλίο καὶ τὴν «ἱστορία τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως» τοῦ Διονυσίου Κοκκίνου.

 

Σχετικὰ μὲ τὸν συγγραφέα Φιλονόη Πόντου

Ἐλέγξτε ξανά

10 Αὐγούστου 1920. Ἡ Συνθήκη τῶν Σεβρῶν

Τὰ ἐδάφη ποὺ ἔχασε ἡ Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία στὴν Συνθήκη τῶν Σεβρῶν Ἡ Συνθήκη τῶν Σεβρῶν ...

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: