Ἀρχικὴ σελίς / ἱστορία / Ἰούλιος / 12 Ἰουλίου / 12 Ἰουλίου 1822. Ὁ Δράμαλης εἰσέρχεται στὸν κάμπο τοῦ Ἄργους.

12 Ἰουλίου 1822. Ὁ Δράμαλης εἰσέρχεται στὸν κάμπο τοῦ Ἄργους.

12 Ἰουλίου 1822. Ὁ Δράμαλης εἰσέρχεται στὸν κάμπο τοῦ Ἄργους.Μετὰ τὴν νίκη τοῦ Χουρσῆτ πασσᾶ ἐπὶ τοῦ Ἀλῆ πασσᾶ τῶν Ἰωαννίνων, ὁ σουλτάνος ἀν τὶ νὰ τὸν διορίσῃ ἐπὶ κεφαλῆς τῶν δυνάμεων καταστολῆς τῆς ἐπαναστάσεως, ἀπὸ τὸν φόβο τῆς ἐνδυναμώσεῶς του, ἐπέλεξε ὥς ἀρχιστράτηγο τῆς ἐκστρατείας τὸν Μαχμοῦτ πασσᾶ τῆς Δράμας ἤ ἄλλως τὸν Δράμαλη πασσᾶ. Αὐτὸς ἦταν ποὺ μὲ τὸν πολυάριθμο στρατό του κατάφερε νὰ σβήσῃ τὴν ἐπανάστασι στὸ Πήλιο, στὰ  Ἄγραφα καὶ στὸν Ἀσπροπόταμο, ἄν καὶ ἦταν ὑπὸ τὶς διαταγὲς τοῦ Χουρσῆτ πασσᾶ ἐκείνην τὴν περίοδο.
Ὁ στρατός τοῦ Δράμαλη ἀριθμοῦσε τριάντα χιλιάδες ἄνδρες, Ἀλβανούς, ἀπὸ τοὺς ἐμπειροτέρους στρατιῶτες τῆς ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας, ἐκ τῶν ὁποίων οἱ δεκαοκτὼ χιλιάδες ἦσαν ἱππεῖς.
Ἀπὸ ὅλον αὐτὸν τὸν στρατὸ οἱ εἰκοσιτέσσερις χιλιάδες ἄνδρες ἦσαν ἰδιαιτέρως μάχιμοι.
Ἐπὶ κεφαλῆς τους ἑπτὰ ἐμπειροπόλεμοι πασσᾶδες.

Δέκα ἡμέρες ἐχρειάσθη γιὰ νὰ διασχίσῃ ἀτουφέκιστος ὁ Δράμαλης τὴν ἀπόστασιν μεταξὺ Ἀλαμάνας καὶ Κορίνθου. Μόνον στὴν θέα τέτοιου στρατοῦ ἔτρεχαν πανικόβλητοι οἱ ἄκαπνοι, διῳρισμένοι ἐκ τῆς κυβερνήσεως ὑποτιθέμενοι φύλακες.
Στὶς 7 Ἰουλίου εἰσῆλθε στὸν Ἀκροκόρινθο ὅπου συνεκεντρώθησαν κι ἄλλοι πασσᾶδες, ἀπὸ τὰ ὑπόλοιπα φρούρια τῆς Πελοποννήσου καὶ κάνουν συμβούλιο. Τοῦ προτείνουν νὰ χωρίσῃ τὸ στράτευμά του σὲ τρία τμήματα καὶ νὰ κτυπήσῃ σὲ τρία μέτωπα ταὐτοχρόνως. Ἐκεῖνος ὅμως ἀρνεῖται, διότι πρῶτος αὐτὸ τὸ σχέδιο τὸ ἐνεπνεύσθῃ ὁ Χουρσῆτ πασσᾶς κι ἀποφασίζει νὰ κρατήσῃ ἑνωμένον τὸν στρατό του.

Στὸ μεταξὺ ἡ κυβέρνησις, ποὺ ἀπὸ τὸν φόβο τοῦ Κολοκοτρώνου κατέφυγε ἀρχικῶς στὸ Ἄργος, μόλις ἔμαθε γιὰ τὴν κάθοδο τοῦ Μαχμοῦτ πασσᾶ στὴν Πελοπόννησο τσακίστηκε νὰ κρυφθῇ στοὺς Μύλους, κι ἀπὸ ἐκεῖ ἐπεβιβάσθησαν ὅλοι οἱ μετέχοντες αὐτῆς, στὶς 7 Ἰουλίου, σὲ πλοῖα γιὰ νὰ μπορέσουν νὰ ἀπομακρυνθοῦν τὸ ταχύτερον ἀπὸ τὸν κίνδυνο. Οἱ μόνοι ποὺ δὲν διέφυγαν ἦσαν ὁ Πετρόμπεης καὶ ὁ Ὑψηλάντης, οἱ ὁποῖοι παρέμειναν ἀναζητῶντας τρόπους νὰ ἀντισταθοῦν.
Μὰ κι ἀπὸ ἐκεῖ, ἀπὸ τὰ μεσοπέλαγα, δὲν ἔπαψε τὶς ῥαδιουργίες της αὐτὴ ἡ κυβέρνησις κατὰ τοῦ Κολοκοτρώνου.

Στὸ Ναύπλιον  τὸ φρούριον δὲν εἶχε ἀκόμη παραδοθῇ καὶ οἱ ἐντός του κλεισμένοι Τοῦρκοι ἀνεθάῤῥησαν μὲ τὴν θέα τῆς στρατιᾶς τοῦ Δράμαλη, ἄν καὶ μόλις λίγες ἡμέρες πρὸ τῆς ἐμφανίσεώς της συζητοῦσαν μὲ τοὺς Ἕλληνες γιὰ παράδοσιν τοῦ φρουρίου. Ἔτσι κατάφεραν οἱ Τοῦρκοι νὰ ἀνεφοδιάσουν τὸ φρούριον καὶ νὰ καθυστερήσουν τὴν παράδοσίν του ἐν ᾦ τὴν διοίκησιν πλέον τοῦ Ναυπλίου ἀνέλαβε ὁ Ἀλῆ πασσᾶς τοῦ Ἄργους, ἕνας ἀπὸ τοὺς στρατηγοὺς τοῦ Δράμαλη.

Ταὐτοχρόνως ὅμως τὸ ὑποτιθέμενον στράτευμα, ποὺ ἡ κυβέρνησις διώρισε, εἶχε ἐξαφανισθῇ καὶ ὁ Μοριᾶς φαινόταν πλέον ἀπροστάτευτος… Ἕνα στράτευμα ποὺ ὅπως ἀπεδείχθῃ εἶχε διαλυθῇ ταὐτοχρόνως μὲ τὴν ἐξαφάνισι τῆς κυβερνήσεως κι ἐπάνω του ἀδυνατοῦσε πλέον νὰ βασιστῇ ὁ φυσικὸς ἀρχιστράτηγος Κολοκοτρώνης.
Ὅμως ὁ Κολοκοτρώνης  δὲν εἶχε ἀκόμη πῆ τὴν τελευταία του λέξι…
Ὅλοι, ὁπλαρχηγοί, πολιτικοί, λαὸς ἔβλεπαν τώρα πιὰ στὸ πρόσωπο τοῦ Κολοκοτρώνου τὸν σωτήρα τους, διότι ἦταν ὁ μόνος ποὺ παρέμενε ψύχραιμος καὶ αἰσιόδοξος.

Κολοκοτρώνης ἀν τὶ νὰ φοβηθῇ ξεκίνησε τὴν ἀνασύνταξιν τῶν δυνάμεών του…
Διέθετε δύο χιλιάδες στρατό, τὸν ὁποῖον συντηροῦσε μόνος του. Ἔστειλε στὴν Νεμέα τοὺς χιλίους ἑπτακοσίους ἄνδρες του καὶ κράτησε μόνον τριακοσίους κοντά του ὁδεύοντας γιὰ τὸν Ἀχλαδόκαμπο.
Συναντᾶ στὴν διαδρομὴ τὸν Ῥῆγα Παλαμήδη, ὁ ὁποῖος διέσπειρε ψευδεῖς εἰδήσεις, ἀκόμη καὶ μέσα στὴν Τρίπολι, ἀναφορικῶς μὲ τὶς δυνάμεις τοῦ Δράμαλη καὶ προσπάθησε νὰ τὸν λογικεύσῃ, κατηγορῶντας τον γιὰ δειλία. Ὁ Παλαμήδης ὅμως ἐξακολούθησε καὶ μόνον ὅταν ἐπέστρεψαν οἱ παρ’  ὁλίγον ὑπερασπιστὲς τῆς Μεγαρίδος, πρώην σύντροφοί του, βούλωσε τὸ στόμα του καὶ κρύφτηκε στὴν Καλαμάτα.

Στὸ μεταξὺ ὁ Τσώκρης μὲ τὸν Ἀγαλλόπουλο καὶ τὸν Καριγιάννη, κατόπιν διαταγῆς τοῦ Κολοκοτρώνου, κατακαίουν τὰ σπαρτὰ καὶ τὶς τροφὲς τοῦ κάμπου, ἐκδιώκοντας τὴν προπομπὴ τῶν ἱππέων τοῦ Δράμαλη, ποὺ εἶχε ἤδη φθάσῃ στὸ Ἄργος.
Στὶς 10 Ἰουλίου τοῦ 1822, στὸ Ταβοῦλι, σὲ συμβούλιον ὁπλαρχηγῶν, ἀποφασίζεται νὰ χρησιμοποιηθῇ ὁ κάμπος τοῦ Ἄργους γιὰ νὰ παγιδευθῇ ὁ ἐχθρός.
Διατάσσει τοὺς Πέτρο Βαρβιτσιώτη, Ἀντώνη Κουμουστιώτη Θοδωρῆ Ζαχαρόπουλο, μὲ διακοσίους ἄνδρες, νὰ καταλάβουν τὸ παλιόκαστρο τοῦ Ἄργους. Γιὰ νὰ κάμψῃ τὶς ἀντιῤῥήσεις τους καὶ νὰ τοὺς πείσῃ τοὺς δηλώνῃ: «Πηγαίνετε κι ἐγὼ σᾶς παίρνω στὸν λαιμό μου
Στέλνει τὸν Πάνο Κολοκοτρώνη νὰ καταλάβῃ τοὺς Μύλους, πρὸ κειμένου νὰ διατηρηθῇ ἡ θέσις σὲ Ἑλληνικὰ χέρια καὶ νὰ μποροῦν νὰ ἐπικοινωνήσουν διὰ θαλάσσης μὲ τὰ νησιά. Στοὺς Μύλους λίγο ἀργότερα κατέφθασαν ὁ Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης, ὁ Ὑψηλάντης κι ὁ Παναγιώτης Κρεββατᾶς, σχηματίζοντας πλέον κανονικὸ στρατόπεδον.

Πλαπούτας ἐστάλῃ ἀπὸ τὸν Κολοκοτρώνη στὸν Ἀκροκόρινθο, μὴ γνωρίζοντας ἀκόμη πὼς ἤδη εἶχε παραδοθῇ ἀμαχητὶ ἀπὸ τὸν Θεοδωρίδη. Κατόπιν μικρῶν συγκρούσεων κατέληξε στὸ χωριὸ Σχοινοχώρι μὲ στόχο νὰ ἐμποδίσῃ τὴν προέλασιν τῶν Τούρκων ἀπὸ αὐτὸ τὸ σημεῖο, πρὸς τὴν Τρίπολι. Ἀργότερα ἐστάλησαν ἐκεῖ, γιὰ νὰ τὸν ἐνισχύσουν, ὁ Σωτήρης Σαρατσόπουλος καὶ ὁ Γεώργιος Διαμαντόπουλος μὲ τριακοσίους πενῆντα ἄνδρες.

Στὸ Δερβενάκι  ἔστειλε τὸν Ἀντώνη Κολοκοτρώνη μὲ πεντακοσίους ἄνδρες κι ὁ ἴδιος ξεκίνησε γιὰ τὸν Ἅγιο  Γιώργη,  ὅπου ἄφησε τὸν Ἁλωνιστιώτη καὶ τὸν Δημητρακόπουλο, ὡς φρουρά.
Τὴν ἰδίαν ὥρα σὲ ὅλην τὴν Πελοπόννησο ἔστελνε δικούς του ἀνθρώπους γιὰ νὰ ἐμψυχώσουν τὸν πληθυσμὸ καὶ γιὰ νὰ στρατολογήσουν.
Ἀπὸ τὸν Ἅγιο Γεώργιο πιὰ ξεκίνησε  γιὰ τοὺς Μύλους, ὅπου ἔφθασε στὶς 17 Ἰουλίου, ἀπόλυτος κύριος τῆς καταστάσεως.

Κι ὁ Ὀδυσσεύς….
Ὁ Ὀδυσσεὺς Ἀνδροῦτσος ὑπὸ διωγμόν… Μὰ τελικῶς ἐπάνω ἀπὸ τὴν πίκρα, τὴν ὀργή, τὴν ἀγανάκτησιν ἀπὸ τὴν ἀδικία, ἐπεκράτησε ἡ καρδιὰ τοῦ Ἕλληνος καὶ ἀπεφάσισε νὰ ἀγνοήσῃ γιὰ λίγο τὰ ὅσα πολὺ μεθοδικῶς σχεδιάζοντο εἰς βάρος του. Ξανάπιασε τὰ ὅπλα, μόλις εἶδε τὰ στρατεύματα τοῦ Δράμαλη ἀλλὰ δὲν μποροῦσε νὰ κτυπήσῃ ἀπὸ τὴν ἀρχή. Ἀποφασισμένος ἦταν ὅμως νὰ μὴν περάσῃ κάποιος ὀθωμανός, ὥς ἀρωγὸς τοῦ Δράμαλη, ἀπὸ τὸ στράτευμα τοῦ Χουρσῆτ πασσᾶ, ποὺ ἐστάθμευε στὴν Λάρισσα. Ἐτήρησε τὸν λόγο του ἔως τέλους. Παραμόνευε στὰ στενὰ τῆς Μεγαρίδος καὶ ἐμπόδιζε τὴν κάθοδο τοῦ Χουρσῆτ.

Ἡ φάκα γιὰ νὰ πιασθῇ ὁ «ποντικός» εἶχε στηθῇ.
Κι ὁ ποντικὸς στὶς 12 Ἰουλίου εἰσῆλθε στὸν κάμπο τοῦ Ἄργους. Ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα μόνον ἡ φραγμένη ἔξοδος θὰ τὸν ἀνέμενε νὰ τὸν ἀφανίσῃ.

Φιλονόη


Πληροφορίες ἀπό:
«Ἀπομνημονεύματα περὶ τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως»,
Χρυσανθακόπουλος Φώτιος (Φωτάκος),
τὸ «Ἑλληνικὴ Ἐπανάστασις»,
Διονύσιος Κόκκινος.

Ἡ φωτογραφία ἀπὸ τὸν δεύτερο τόμο τοῦ παραπάνω ἔργου, σελὶς 553.

Σχετικὰ μὲ τὸν συγγραφέα Φιλονόη Πόντου

Ἐλέγξτε ξανά

5 Ἰουλίου 1821. Ἡ ἐπανάστασις φθάνει στὸν Ἀσπροπόταμο.

Τὴν ὥρα ποὺ ὅλη ἡ Πατρίς μας ἐφλέγετο ἀπὸ τὶς μικρὲς ἤ μεγάλες ἑστίες τῆς ...

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: