Ἀρχικὴ σελίς / ἱστορία / Σεπτέμβριος / 14 Σεπτεμβρίου / 14 Σεπτεμβρίου 1829. Ἡ ὁριστικὴ συνθήκη τῆς ἀνεξαρτησίας μας στὴν Ἀδριανούπολι!

14 Σεπτεμβρίου 1829. Ἡ ὁριστικὴ συνθήκη τῆς ἀνεξαρτησίας μας στὴν Ἀδριανούπολι!

14 Σεπτεμβρίου 1829. Ἡ ὁριστικὴ συνθήκη τῆς ἀνεξαρτησίας μας στὴν Ἀνδριανούπολι!«Ἡ ὁριστικὴ ἀπόφασις τῆς βρεταννικῆς κυβερνήσεως εἶναι νὰ μὴν περιλάβῃ ἡ Ἑλλὰς τίποτα πρὸς βορρᾶν τῆς Κορίνθου.
Ὁ χωρισμὸς τῆς Πελοποννήσου ἀπὸ τῆς ἀμέσου ἐξουσίας τοῦ σουλτάνου εἶναι ἐπαρκὴς ἐκτέλεσις τῆς συνθήκης τοῦ Λονδίνου».

Λόρδος Ἄμπερντιν, ὑπουργὸς ἐξωτερικῶν τῆς Ἀγγλίας, 6 Νοεμβρίου τοῦ 1828, ὁδηγίες πρὸς τὸν Στάτφορντ Κάνιγκ, πρεσβευτοῦ τῆς Ἀγλλίας, στὴν συνδιάσκεψι τοῦ Πόρου, ποὺ ἀφοροῦσαν στὰ σύνορα τῆς Ἑλλάδος.

«Διὰ τῆς ἐλευθερώσεως τῆς Πελοποννήσου καὶ τῶν παρακειμένων νήσων καὶ τῶν Κυκλάδων ἐκτελεῖται ἡ συνθήκη τῆς 6ης Ἰουλίου, τῆς ὁποίας ὁ μόνος σκοπός, ὁ ἐπιζητηθεὶς ἀπὸ τὰς συνυπογραψάσας ταὔτην Δυνάμεις, ἦτο νὰ θέσουν τέρμα εἰς τὴν πειρατείαν, τὴν ἐπικρατοῦσαν εἰς τὰς ἑλληνικὰς θαλάσσας καὶ τὴν ἀναρχίαν τὴν ὑφισταμένην εἰς τὰς ἑλληνικὰς χώρας, ὡς μὴ οὔσης τῆς Τουρκίας ἱκανῆς ν’  ἀποκαταστήσῃ εἰς τὰς χώρας τούτας τὴν τάξιν καὶ τὴν ἡσυχίαν, οὐδαμῶς δὲ εἰς τὸν νοῦν τῆς συνθήκης ὑπῆρχεν ὁ σκοπὸς δημιουργίας Ἑλληνικοῦ κράτους δι΄  ἀφαιρέσεως τουρκικῶν ἐπαρχιῶν καὶ μειώσεως τῆς ἐπικρατείας τοῦ σουλτάνου».

Ὁμοίως, ὁδηγίες πρὸς τὸν Κάνιγκ, 16 Νοεμβρίου τοῦ 1828. Μάλιστα χαρακτηρίζονται ὡς πειρατὲς οἱ Ἕλληνες ναυτικοί, ἀγωνιστὲς τῆς ἐλευθερίας καὶ ὥς ταραχοποιοὶ οἱ στεριανοὶ πολεμιστές!

Εἰς ἀπάντησιν τῶν παραπάνω ἐπιστολῶν ὁ Κάνιγκ γράφει, μεταξὺ ἄλλων: «Κράτος ἑλληνικὸν χωρὶς τὴν Κρήτην εἶναι σῶμα ἄνευ κεφαλῆς». Καὶ λαμβάνει τὴν ἐξῇς ἀπάντησιν, στὶς 18 Δεκεμβρίου:
«Ἡ βρεταννικὴ κυβέρνησις οὐδέποτε θὰ ἐπιτρέψῃ νὰ περιέλθῃ ἡ σπουδαία αὐτὴ νῆσος εἰς τὸ κράτος τοῦ Καποδίστρια, ἤ οἱασδήποτε ἄλλης Δυνάμεως πρὸς βλάβην τῶν ἐμπορικῶν συμφερόντων τῶν συμβαλλομένων Δυνάμεων.»

Στὶς 29 Μαρτίου τοῦ 1829, κατόπιν τῶν πολλῶν συνδιασκέψεων ποὺ ἔγιναν στὸν Πόρο, μεταξὺ τῶν πρέσβεων τῶν Μεγάλων Δυνάμεων, ἠκολούθησε ἡ διάσκεψις τοῦ Λονδίνου καὶ ἀπεφασίσθῃ, ἀπὸ αὐτοῦ τοῦ εἴδους τοὺς «φίλους» μας, τὰ σύνορά μας νὰ περιοριστοῦν ἀπὸ τὸν Παγασητικὸν, διὰ μέσου τῆς Ὄθρυος, τῶν Ἀγράφων, τοῦ Ἀσπροποτάμου καὶ νὰ κλείνουν στὸν Ἀμβρακικὸν κόλπον.
Παραλλήλως ἀπεφασίσθῃ νὰ πληρώνουμε 1.500.000 γρόσια ἐτησίως στὸν σουλτάνο γιὰ νὰ μᾶς ἐπιτρέπῃ νὰ ὑπάρχουμε!!!
Τέλος δὲν μπορούσαμε νὰ ἐκλέξουμε ἄρχοντα ἐὰν δὲν ἐνέκρινε τὴν ἐπιλογή μας ὁ σουλτάνος.

Ὅμως….
Τὴν ἰδίαν περίοδον ὁ ῥωσσοτουρκικὸς πόλεμος, ποὺ ξεκίνησε ἀπὸ …ἕνα ὄνειρο, τοῦ ἰατροῦ τοῦ σουλτάνου, τὸ ὁποῖο προφήτευε πὼς θὰ κερδίσουν τὸν ἐπερχόμενον πόλεμο μὲ τοὺς Ῥώσσους οἱ Τοῦρκοι, ὁδηγοῦσε τὸν σουλτάνο στὸ νὰ φανατίσῃ τὰ πλήθη τῶν μουσουλμάνων. Παραλλήλως ὁ ἴδιος δὲν ἀνεγνώριζε τὴν συνθήκη τοῦ Ἄκκερμαν, τοῦ 1826. Ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς ἐπιπολαίου κινήσεως ἦτο στὶς 26 Ἀπριλίου τοῦ 1828 ἡ Ῥωσσία νὰ κηρύξῃ τὸν πόλεμο στὴν Ὀθωμανικὴ αὐτοκρατορία.

Αὐτὸς ἀκριβῶς ὁ πόλεμος ἦτο ἡ ἀφορμὴ γιὰ τὴν συνθήκη τῆς Ἀδριανουπόλεως.
Τὸ ὄνειρο τοῦ  ἰατροῦ τοῦ σουλτάνου δὲν ἐπαληθεύθηκε καὶ οἱ Ῥῶσσοι κατελάμβανον τὴν Ἀνδριανούπολι, στὶς 19 Αὐγούστου τοῦ 1828 καὶ ταὐτοχρόνως ὁ στρατός τους πλησίαζε τὴν Τραπεζούντα.
Οἱ Ὀθωμανοὶ τρομοκρατήθηκαν. Σὲ μόλις 60 χιλιόμετρα ἀπόστασι ἐνυπῆρχε ὁ χειρότερός τους κίνδυνος.
Ἄν καὶ οἱ συμβουλὲς ἀπὸ τὸν Ἄγγλο καὶ τὸν Γάλλο πρέσβη ἦτο τέτοιες ποὺ ἀπέτρεπαν τὴν ἀποδοχὴ εἰσαγωγῆς ὅρου ποὺ θὰ ἀφοροῦσε στὴν Ἑλλάδα, ὁ Ντίβιτς (Diebitsch), στρατάρχης τῶν Ῥώσσων ἀπέκλεισε κάθε τέτοιο ἐνδεχόμενον.
Στὸ ἄρθρον δέκα (10) τῆς συνθήκης τῆς Ἀνδριανουπόλεως ἀναφέρεται:

«Ἡ Πύλη κηρύττουσα τὴν πλήρη αὐτῆς συναίνεσιν εἰς τὰ διατάξεις τῆς κατὰ τὴς 24 Ἰουνίου (6 Ἰουλίου) ἐν Λονδίνῳ μεταξὺ Ῥωσσίας, Μεγάλης Βρεταννίας καὶ Γαλλίας συνομολογηθείσης συνθήκης, προσχωρεῖ ἐπίσης εἰς τὴς πρᾶξιν τὴν ἀποφασισθεῖσαν τῇ 10 Μαρτίου 1829 (22 Μαρτίου) κοινῇ συναινέσει τῶν αὐτῶν δυνάμεων ἐπὶ τῇ βάσει τῆς αὐτῆς συνθήκης καὶ περιέχουσαν τὰ λεπτομερεῖς διατάξεις τὰς ἀναφερομένας εἰς τὴν ὁριστικὴν ἐκτέλεσιν τῆς συνθήκης. Ἀμέσως μετὰ τὴν ἀνταλλαγὴν τῶν ἐπικυρώσεων τῆς παρούσης συνθήκης τῆς εἰρήνης ἡ Ὑψηλὴ Πύλη θέλει διορίσει πληρεξουσίους, ἴνα συνέλθωσι μετὰ τῶν τῆς Αὐτοκρατορικῆς Αὐλῆς τῆς Ῥωσσίας καὶ τῶν Αὐλῶν τῆς Ἀγγλίας καὶ τῆς Γαλλίας πρὸς ἐκτέλεσιν τῶν εἰρημένων συμφωνιῶν καὶ ἀποφάσεων».

Ἐν ὁλίγοις.
Οἱ «φίλοι» μας στὸ Ναυαρίνο (Πύλος) κατέστρεψαν τὸν αἰγυπτιακὸ στόλο γιὰ νὰ προλάβουν τὴν Ῥωσσία ἀπὸ τὸ νὰ στραφῇ κατὰ τῆς ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας καὶ νὰ τὴν ὑποχρεώσῃ σὲ διπλὸ μέτωπον.
Συνειδητοποιῶντας ὅμως τὸ λᾶθος τους πάσχισαν μὲ κάθε δυνατὸν τρόπο νὰ ἀκυρώσουν τὴν πράξι τους, διότι δὲν ἤθελαν κράτος Ἑλλάδος ἐλεύθερον καὶ ἰδίως ὑπὸ τοῦ Καποδιστρίου. Ἀπὸ τὴν ἄλλην οἱ Ῥῶσσοι ὁπωσδήποτε ἤθελαν ἐλεύθερον Ἑλληνικὸ κράτος, ἀκόμη κι αὐτοῦ τοῦ μεγέθους, γιὰ νὰ μποροῦν, κατὰ τὸ δοκοῦν, νὰ χρησιμοποιοῦν αὐτὸ τὸ κράτος ὥς μέσον ἀντιπερισπασμοῦ γιὰ τοὺς ἐπερχομένους τους πολέμους μὲ τὴν Τουρκία. Διότι πράγματι, κάθε φορὰ ἔτσι γινόταν. Σὲ κάθε τους πόλεμο ἄναβαν καὶ μερικὲς φωτιὲς στὴν Ἑλλαδίτσα μας.
Πρὸς τοῦτο λοιπὸν οἱ «φίλοι μας»  ξεκίνησαν τὶς ἀμφισβητήσεις, τὶς ἀναθεωρήσεις καὶ τὶς ἀκυρώσεις συνθηκῶν.
Οὐσιαστικῶς πάσχιζαν νὰ περιορίσουν τὸ κράτος μόνον στὴν Πελοπόννησο.
Ἡ συνθήκη τῆς Ἀδριανουπόλεως ἦτο ἡ ὁριστική, ἐξ ἀνάγκης, ἀναγνώρισις, ἀπὸ τοὺς σεβαστούς μας «φίλους», τῆς ἀνεξαρτησίας μας.

Φιλονόη

Πληροφορίες ἀπὸ τὴν Ἱστορία τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους, Ἐκδοτικὴ Ἀθηνῶν καὶ ἀπὸ τὸ «Ὄθων, ἡ μοναρχία» τοῦ Δημητρίου Φωτιάδου. Τὰ παραπάνω ἀποσπάσματα ἀπὸ τὶς σελῖδες 46, 47 καὶ 48.

φωτογραφία

Σχετικὰ μὲ τὸν συγγραφέα Φιλονόη Πόντου

Ἐλέγξτε ξανά

10 Αὐγούστου 1920. Ἡ Συνθήκη τῶν Σεβρῶν

Τὰ ἐδάφη ποὺ ἔχασε ἡ Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία στὴν Συνθήκη τῶν Σεβρῶν Ἡ Συνθήκη τῶν Σεβρῶν ...

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: