Ἀρχικὴ σελίς / ἱστορία / Ὀκτώβριος / 28 Ὀκτωβρίου / 28 Ὀκτωβρίου 1912. Ἡ εἴσοδος τοῦ Ἑλληνικοῦ στρατοῦ στὴν Θεσσαλονίκη.

28 Ὀκτωβρίου 1912. Ἡ εἴσοδος τοῦ Ἑλληνικοῦ στρατοῦ στὴν Θεσσαλονίκη.

28 Ὀκτωβρίου 1912. Ἡ εἴσοδος τοῦ Ἑλληνικοῦ στρατοῦ στὴν Θεσσαλονίκη. (2)Μετὰ τὴν συγκλονιστικὴ νίκη τοῦ Ἑλληνικοῦ στρατοῦ στὰ Γιαννιτσά, στὶς  20 τοῦ Ὀκτωβρίου  (2 Νοεμβρίου) τοῦ 1912, ἦταν φυσικὸν ἐπόμενον νὰ ἀκολουθήσῃ ἡ προέλασις του πρὸς τὴν Θεσσαλονίκη.
Οἱ νίκες τοῦ Σαρανταπόρου, στὶς 10 Ὀκτωβρίου  (23 Ὀκτωβρίου) τοῦ 1912 καὶ τῶν Γιαννιτσῶν, στὶς 20 Ὀκτωβρίου, ξεκλείδωσαν τοὺς δρόμους γιὰ τὴν ἀπελευθέρωσι τῆς Δυτικῆς Μακεδονίας ἀφ’  ἑνός, καὶ τὴν ἀπελευθέρωσι τῆς Ἀνατολικῆς Μακεδονίας, καθὼς καὶ τῆς Θεσσαλονίκης ἀφ΄ ἑτέρου.

Ἡ πορεία τοῦ Ἑλληνικοῦ στρατοῦ πρὸς τὴν Θεσσαλονίκη ἦταν μάλλον εὔκολη, ἀναλογικῶς μὲ τὶς ἔως τότε πορεῖες καὶ κακουχίες τοῦ στρατοῦ μας. Ἄλλως τὲ εἶχε προηγηθῇ ἡ ἀνατίναξις τοῦ «Φετχὶ Μπουλέντ» (Feth-i-Bulend), τοῦ, ἄς ποῦμε, ναυτικοῦ διοικητηρίου τῶν Τούρκων, μέσα στὸ λιμάνι τῆς Θεσσαλονίκης, ἀπὸ τὸν Νικόλαο Βότση, στὶς 18 Ὀκτωβρίου (31 Ὀκτωβρίου). Περιστατικὸ ποὺ συνέβαλε στὴν πτώσι τοῦ ἠθικοῦ τῶν Τούρκων καὶ σαφῶς ὑπεβοήθησε στὴν ἀπόφασι τους νὰ παραδόσουν τὴν πόλι τῆς Θεσσαλονίκης, ἄν καὶ τὸ πλοῖο ἦταν παλαιότατον καὶ μάλλον ἄνευ ἀξίας.

Μετὰ τὴν πτώσι τῶν Γιαννιτσῶν, καὶ κατόπιν τριημέρου ἀναπαύσεως τοῦ στρατοῦ, ἡ πορεία γιὰ τὴν Θεσσαλονίκη ξεκίνησε. Ἡ διάβασις τοῦ Ἀξιοῦ ποταμοῦ, τελευταίου ἐμποδίου γιὰ τὴν κατάληψι τῆς Θεσσαλονίκης, εἶχε ὁριστῇ γιὰ τὴν νύκτα τῆς 23ης Ὀκτωβρίου (5 Νοεμβρίου) πρὸς 24ης Ὀκτωβρίου (6 Νοεμβρίου) τοῦ 1912. Δύσκολο ἐγχείρημα ὅμως, ἐὰν ἀναλογιστοῦμε πὼς ἤδη τὶς περισσότερες διαβάσεις τὶς εἶχαν καταστρέψῃ οἱ Τοῦρκοι.
Ὑπῆρχαν ὅμως ἤδη πληροφορίες στὸ στρατόπεδον τοῦ Κωνσταντίνου, γιὰ τὴν κακὴ κατάστασι τοῦ ἠθικοῦ τοῦ τουρκικοῦ στρατοῦ, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἀναβληθῇ ἡ ἐκκίνησις τῶν ἐπιχειρήσεων, πρὸ κειμένου νὰ δοθῇ στὶς τουρκικὲς δυνάμεις ὁ ἀπαραίτητος χρόνος γιὰ νὰ ἀποφασίσουν πιὸ εὔκολα τὴν συνηθηκολόγησι. Ὅπερ κι ἐγένετο.

Οἱ πρῶτες δυνάμεις τοῦ Ἑλληνικοῦ στρατοῦ εἶχαν ἤδη στὸ μεταξὺ φθάσῃ στὶς ὄχθες τοῦ Ἀξιοῦ κι ἐπεσκεύαζαν τὶς ζημιὲς στὶς κατεστραμμένες γέφυρες. Ζημίες σοβαρὲς σὲ κάποια σημεία, γιὰ τὶς ὁποῖες χρειάστηκε, σὲ κάποιες περιπτώσεις, ἀκόμη καὶ διήμερος ἐνασχόλησις. (Γιὰ τὴν Χαλάστρα μάλλιστα λέγεται πὼς ὅλοι οἱ κάτοικοι κουβάλησαν ἀκόμη καὶ τὶς πορτες ἀπὸ τὰ σπίτια τους, πρὸ κειμένου νὰ ἐνισχύσουν καὶ νὰ βοηθήσουν τὶς ἐνέργειες τοῦ στρατοῦ.)
Στὶς 25 Ὀκτωβρίου (7 Νοεμβρίου) πάντως ὅλο σχεδὸν τὸ στράτευμα εἶχε διαπεραιωθῇ στὴν ἀνατολικὴ πλευρὰ τοῦ Ἀξιοῦ, πλὴν τῆς ἕκτης Μεραρχίας.

Στὶς 24 Ὀκτωβρίου, τὴν νύκτα, τὸ Γενικὸ Στρατηγεῖον εἶχε ἐγκατασταθῇ στὴ ἔπαυλι Τοψίν καὶ τὴν ἐπομένη, 25 Ὀκτωβρίου 1912, στὶς 11 τὸ πρωΐ, κατέφθασαν δύο Τοῦρκοι ἀξιωματικοί, ἀνήκοντες στὸ ἐπιτελεῖο τοῦ Ταξὶν πασσᾶ, μὲ ἔγγραφό του, γιὰ νὰ προαναγγελθῇ ἡ ἄφιξις, ἐντὸς ὁλίγου, ἐπιτροπῆς, καθὼς ἐπίσης καὶ προξένων ἐκ τῶν Μεγάλων Δυνάμεων, πρὸ κειμένου νὰ γίνῃ διαπραγμάτευσις περὶ τῆς παραδόσεως τῆς πόλεως.

Ἡ ἐπιτροπὴ κατέφθασε, κατέθεσε προτάσεις παραδόσεως τῆς πόλεως ἀλλὰ ἀξίωνε νὰ διατηρήσῃ ὁ Ταξὶν πασσᾶς τὸ στράτευμά του, ὁπλισμένο, στὸ Καραμπουρνοῦ, ἔως τὸ πέρας τοῦ πολέμου, κάτι ποὺ ὁ Κωνσταντῖνος δὲν ἐδέχθῃ φυσικά. Τὴν ἴδια ὥρα ἔφθαναν πληροφορίες γιὰ τὴν κατάληψι τῶν Σεῤῥῶν, ὑπὸ τῶν Βουλγάρων, καθὼς καὶ τὴν ταχυτάτη κάθοδο τῶν Βουλγάρων πρὸς τὴν Θεσσαλονίκη. Οἱ ἀποφάσεις οὐσιαστικῶς, ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴ πλευρά,  ἔπρεπε νὰ ληφθοῦν ἄμεσα, διότι ἡ Θεσσαλονίκη κινδύνευε ἀπὸ τοὺς Βουλγάρους.

Στὶς 26 Ὀκτωβρίου (8 Νοεμβρίου) τοῦ 1912 στὸ στρατόπεδον τοῦ Κωνσταντίνου, στὶς 5:00 τὸ πρωΐ, κατέφθασε ὁ Σεφὴκ πασσᾶς μὲ μήνυμα ἀπὸ τὸν Ταξὶν πασσᾶ, γιὰ τὴν ἀποδοχὴ τῶν ὅρων συνθηκολογήσεως, πλὴν τοῦ ὅρου τῆς ἀποστρατεύσεως τῶν τουρκικῶν δυνάμεων. Ἐπίσης ἀπὸ τὸν Κωνσταντῖνο δὲν ἔγινε δεκτὴ ἡ νέα πρότασις τοῦ Ταξὶν πασσᾶ ἀλλὰ αὐτὴν τὴν φορὰ δὲν περίμεναν οἱ Ἕλληνες ἀπάντησι ἀπὸ τοὺς Τούρκους.
Στὶς 11:00 τὸ πρωΐ, τὰ προπορευόμενα τμήματα τῆς Ἑβδόμης Μεραρχίας, πέρασαν τὸν Γαλλικὸ ποταμὸ καὶ κατευθύνοντο (προήλαυνον οὐσιαστικῶς) πρὸς τὴν Θεσσαλονίκη.

Οἱ προπομποὶ τῆς ταξιαρχίας ἱππικοῦ συνήντησαν στὸν δρόμο τους φάλαγγα ἀπὸ ἕνα Σύνταγμα Σερβικοῦ ἱππικοῦ καὶ μία ἵλη βουλγαρική. Οἱ ἐπὶ κεφαλῆς τῆς φάλαγγος ἀνήγκειλαν στοὺς Ἕλληνες πὼς μία ταξιαρχία βουλγαρικὴ ἀπεῖχε μόλις τρεῖς ὧρες ἀπὸ τὴν Θεσσαλονίκη.
Τὴν ἴδια ὥρα περίπου ἐντὸς τῆς Θεσσαλονίκης, ὁ Ταξὶν πασσᾶς ἐπείσθῃ, κυρίως ἀπὸ τοὺς πρέσβεις τῶν Μεγάλων Δυνάμεων, ἀλλὰ κι ἀπὸ τοὺς ἐπιτελεῖς του, νὰ παραδόσῃ ἄμεσα τὴν Θεσσαλονίκη.  Ἀπέστειλε πρὸς τοῦτο ἐφίππους ἀξιωματικούς του, πρὸ κειμένου νὰ δώσουν ἐγγράφως τὴν ἀπάντησί του καὶ νὰ ὁριστικοποιοῦσαν τὴν συνθηκολόγησι.

Ἡ Θεσσαλονίκη ἦταν πλέον Ἑλληνική, στὰ χαρτιά. Ἔπρεπε ὅμως νὰ βιαστοῦν νὰ εἰσέλθουν στὴν πόλι οἱ ἐπὶ κεφαλῆς τοῦ Στραγηγείου, διότι ὁ φόβος τῆς ἐμφανίσεως τῶν Βουλγάρων παρέμενε.
Στὶς 14:00 ἔφθασε ἡ ἀπάντησις τοῦ Ταξὶν πασσᾶ στὸ Ἑλληνικὸ Στρατηγεῖο καὶ ἀμέσως ἐδόθῃ ἐντολὴ νὰ βιαστοῦν νὰ εἰσέλθουν στὴν πόλι, στὴν Ἑβδόμη Μεραρχία καθὼς ἐπίσης καὶ σὲ δύο τάγματα Εὐζώνων.
Ταὐτοχρόνως ἐστάλῃ, ἀπὸ τὸν Κωνσταντῖνο, τηλεγράφημα πρὸς τοὺς ἐπὶ κεφαλῆς τῆς βουλγαρικῆς μεραρχίας, ποὺ τοὺς ἐνημέρωνε γιὰ τὴν κατάληψι τῆς Θεσσαλονίκης καὶ πρότεινε στοὺς Βουλγάρους νὰ στραφοῦν σὲ ἄλλα μέτωπα τῶν πολεμικῶν ἐπιχειρήσεων. Κάτι ποὺ φυσικὰ δὲν συνέβῃ.

Τὴν 11η βραδυνή (23:00) τῆς 26ης Ὀκτωβρίου (8 Νοεμβρίου) τοῦ 1912, οἱ ἐπιτελεῖς Βίκτωρ Δούσμανης καὶ Ἰωάννης Μεταξᾶς, συνυπέγραφαν μὲ τὸν Ταξὶν πασσᾶ τὸ πρωτόκολλον παραδόσεως τῆς πόλεως τῆς Θεσσαλονίκης.
Τὸ πρωΐ τῆς 27ης Ὀκτωβρίου (9 Νοεμβρίου) ὑπεγράφῃ συμπληρωματικὸν πρωτόκολλον, μὲ τὸ ὁποῖον καθοριζόταν πὼς παρεδίδοντο 25.000 Τοῦρκοι στρατιῶτες, μαζὺ μὲ χιλίους (1000) ἀξιωματικούς τους.
Ἐπίσης περιήρχοντο στὴν κατοχὴ τοῦ Ἑλληνικοῦ στρατοῦ 70 πυροβόλα, 30 πολυβόλα, 70.000 τουφέκια, 1200 λοιπὰ ὅπλα, πυρομαχικὰ καὶ πολεμικὸ ὑλικό.
Ἔτσι τὸ ἀπόσπασμα τῶν Εὐζώνων στὶς 27 Ὀκτωβρίου τοῦ 1912 εἰσερχόταν στὴν ἐλευθέρα πόλι τῆς Θεσσαλονίκης κι ἀμέσως κατέλαβε τὸ διοικητήριον..
Ἡ Ἑβδόμη Μεραρχία στρατοπέδευσε στὶς δυτικὲς παρυφὲς τῆς πόλεως.  Οἱ ἄλλες Μεραρχίες ἐστρατοπέδευσαν κυκλικῶς τῆς Θεσσαλονίκης.

Ἡ βουλγαρικὴ φάλαγγα, ποὺ προερχόταν ἀπὸ τὶς Σέῤῥες, στὶς 28 Ὀκτωβρίου (10 Νοεμβρίου) κατέφθασε ἔξω ἀπὸ τὴν Θεσσαλονίκη, ἄν καὶ ἡ Ἑβδόμη μεραρχία εἶχε στρατοπεδεύσῃ κατὰ τέτοιον τρόπο, ποὺ νὰ τῆς ἀνακόπτῃ τὴν πορεία.
Τὸ πρωϊνὸ τῆς 28ης Ὀκτωβρίου (10 Νοεμβρίου) τοῦ 1912, ὁ ἀρχιστράτηγος Κωνσταντῖνος, μαζὺ μὲ ὅλο του τὸ ἐπιτελεῖο, κατὰ τὴν 11η πρωϊνή, εἰσήρχοντο στὴν πόλι ἔφιππος, συνοδευόμενος ἀπὸ τὴν Πρώτη Μεραρχία.
Στὶς 29 Ὀκτωβρίου (11 Νοεμβρίου) κατέφθασε καὶ ὁ βασιλεὺς Γεώργιος, δίδοντας μὲ τὴν παρουσία του ὁριστικῶς τὴν εἰκόνα τῆς Ἑλληνικῆς Θεσσαλονίκης. Οὔτε κι αὐτὸ ὅμως ἐνόχλησε τοὺς Βουλγάρους.

Παρ’ ὅλα αὐτά, κι ἐν ᾦ ἡ κυρία δύναμις τοῦ Ἑλληνικοῦ στρατοῦ προήλαυνε πρὸς τὴν Θεσσαλονίκη, στὶς ὄχθες τοῦ Ἀξιοῦ, ὅπου ἐστάθμευον κυρίως οἱ δυνάμεις μας, οἱ βουλγαρικὲς δυνάμεις δὲν ἀνέκοψαν τὴν πορεία τους πρὸς τὴν Θεσσαλονίκη. Ἐζητήθῃ μάλλιστα νὰ εἰσέλθουν δύο τάγματα, πρὸς ἀνάπαυσι, ἐντὸς τῆς πόλεως, ὑπὸ τὴν διοίκησιν τῶν πριγκήπων Βόρις καὶ Κυρίλλου. Ἄν κι ἀρχικῶς ἔγινε δεκτὴ ἡ αἴτησις, τὰ δύο τάγματα συντόμως ἔγιναν ἕνα Σύνταγμα, ἀποδεικνύοντας πὼς ἡ πρόθεσις τῶν Βουλγάρων ἦταν ἡ κατάκτησις τῆς πόλεως κι ὄχι ἡ ἀνάπαυσίς τους.

Στὸ μεταξὴ ἤδη στὴν Χαλκιδικὴ εἶχαν ἀποβιβασθῇ ἀπὸ τὶς 5 Ὀκτωβρίου (18 Ὀκτωβρίου) ὁρισμένα σώματα προσκόπων, (ἐθελοντῶν) καὶ αὐτὰ κατάφεραν νὰ ἐκδιώξουν κάθε τοπικὴ φρουρὰ τῶν Τούρκων, μὲ ἀποτέλεσμα στὶς 24 Ὀκτωβρίου νὰ ἀπελευθερώσουν τὴν Νιγρίτα καὶ στὶς 27 Ὀκτωβρίου τὴν Ἐλευθερούπολι.
Στὶς 27 Ὀκτωβρίου ἀπεκατέστησαν ἐπίσης ἐπαφὴ μὲ τὶς ὑπόλοιπες Ἑλληνικὲς στρατιωτικὲς δυνάμεις στὰ ἀνατολικὰ τῆς Θεσσαλονίκης καὶ συνηνῲθησαν μὲ τὰ τάγματα Εὑζώνων.
Ὅλα ἔδειχναν πὼς ἡ Θεσσαλονίκη πλέον εἶχε περιέλθῃ σὲ Ἕλληνικὰ χέρια.
Δυστυχῶς ὅμως ἦταν ἁπλῶς ἡ ἀρχή.
Ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα θὰ ξεκινήσουν οἱ νέες περιπέτειες τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ποὺ χρειάστηκε ἀκόμη ἕναν Βαλκανικὸ πόλεμο, ἕναν Παγκόσμιο καὶ μία Μικρασιατικὴ καταστροφὴ γιὰ νὰ μπορέσῃ νὰ ἀπελευθερώσῃ μεγάλο τμῆμα τῶν παναρχαίων Ἑστιῶν του.

Φιλονόη

Σημείωσις

Ἡ ἀρχικὴ συμφωνία ἦτο νὰ εἰσέλθῃ μόνον ἕνα τάγμα βουλγαρικὸ στὴν Θεσσαλονίκη, ἄν τὶ δύο, ποὺ τελικῶς εἰπώθηκε πὼς εἰσήλθαν, κατὰ Δούσμανη. Κι ἀν τὶ τῶν δύο ταγμάτων κατέληξαν νὰ στρατοπεδεύσῃ ὅμως ἐντὸς τῆς πόλεως ὁλόκληρη Μεραρχία τῶν Βουλγάρων.
Μάλλιστα στὶς 5 Δεκεμβρίου (18 Δεκεμβρίου) 1912 ὁ βασιλεὺς Φερδινάνδος ἐπεσκέφθῃ, ἄνευ προειδοποιήσεως τὴν Θεσσαλονίκη, διότι ἐὰν εἰδοποιοῦσε θὰ ἀνεγνώριζε ἐμμέσως τὴν Ἑλληνικὴ κυριαρχία.
Κατὰ τὴν εἴσοδο δὲ τῶν Βουλγάρων στὴν Θεσσαλονίκη, μαθαίνουμε πὼς τὴν ὥρα ποὺ εἶχε ξεκινήσῃ ἡ παρέλασις τοῦ διαδόχου καὶ τῆς Πρώτης Μεραρχίας, κατέφθασε στὸ κέντρο ἐπιχειρήσεων τῆς Ἑλληνικῆς στρατιᾶς ἀξιωματικός, ἀπεσταλμένος ἐκ τοῦ στρατηγοῦ Θεοδώρωφ, πρὸ κειμένου νὰ ἀξιώσῃ παράλληλη εἴσοδο τῶν Βουλγάρων. Ὁ Δούσμανης τὸ ἀπέφυγε, πρὸς ὥρας, ἀλλὰ λίγο ἀργότερα τὸ αἴτημα κατετέθῃ στὸν Κωνσταντῖνο καὶ  ἔγινε μερικῶς δεκτόν.

Τὸ παρασκήνιον δέ, κατὰ Δούσμανην πάντα, ἀναφορικῶς μὲ τὴν εἴσοδο τῶν Βουλγάρων στὴν πόλι, εἶχε ὥς ἐξῇς:
«Θεωρῶν ἀσύμφορον τὴν ταύτόχρονον εἴσοδον τῶν δύο στρατῶν εἰς τὴν πόλιν, καὶ μὴ δυνάμενος νὰ ἀποφασίσω τι πρὸς παρεμπόδισιν τῆς εἰσόδου τῶν Βουλγάρων, εἶπον εἰς τὸν Βούλγαρον ἀξιωματικὸν ὅτι, ἀφοῦ ὁ Διάδοχος κατέλαβεν ἤδη τὴν πόλιν, ὁ στρατηγὸς Θεοδώρωφ ἔχει καθῆκον καὶ ὑποχρέωσιν νὰ ἔλθῃ αὐτοπροσώπως νὰ ὑποβάλῃ τὴν αἴτησιν αὐτοῦ εἰς τὸν ἀρχηγὸν τοῦ Ἑλληνικοῦ στρατοῦ, εἰς ὅν ὁ Ταξὶν πασσᾶς, ἀπὸ τῆς προηγουμένης ἤδη, καὶ κατόπιν συμβάσεως, εἶχε παραδώσῃ ἀπὸ προχθὲς τὴν Θεσσαλονίκη καὶ τὸν τουρκικὸν στρατὸ συμποσούμενον εἰς 25 χιλιάδας ἄνδρας. Ὁ Βούλγαρος ἀξιωματικὸς ἀνεχώρησε.
Μετὰ τινα ὥραν, ὅταν ἡ 1η Μεραρχία παρήλαυνε πρὸ τοῦ Διαδόχου, ἱσταμένου ἔξωθεν τῆς θύρας τοῦ Διοικητηρίου, καταφθάνει ἐπὶ αὐτοκινήτου ἀσθμαίνων ὁ στρατηγὸς Θεοδώρωφ μετὰ τοῦ πολλοῦ Στάντσιεφ, ἐφέδρου ἀξιωματικοῦ τοῦ ἱππικοῦ, και τέως πρεσβευτοῦ τῆς Βουλγαριας ἐν Παρισίοις.»
Οὐσιαστικῶς ὁ Δούσμανης κέρδισε λίγο χρόνο, γιὰ νὰ μπορέσουν οἱ Ἕλληνες ἐπιτελάρχες νὰ σκεφθοῦν περὶ τοῦ πῶς θὰ ἀντιμετωπίσουν τὸ πρόβλημα ποὺ παρουσιάστηκε.
Ἡ συνάντησις Κωνσταντίνου Θεοδώρωφ ἔγινε λίγο ἀργότερα. «Μὲ δυσκολίαν καὶ στενοχωρίαν ὁ Διάδοχος ἐθεώρησεν ὅτι δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ ἀρνηθῇ τὴν χάριν αὐτήν, καὶ ἔδωσε τὴν ἄδειάν τῆς εἰσόδου ἑνὸς μόνον τάγματος, ἀποῤῥίψας πάσας τὰ ἄλλας ἀξιώσεις τοῦ Στάντσιεφ. Οἱ Βούλγαροι ἐδέχθησαν τοὺς ὅρους τοῦ Κωνσταντίνου, δηλώσαντες κατ’  ἀπαίτησιν Αὐτοῦ κατηγορηματικῶς ὅτι ὁπωσδήποτε δὲν πρόκειται περὶ condominium (συγκυριαρχίας)».
Τὰ προβλήματα ξεκίνησαν νὰ ἐμφανίζονται ἀπὸ τὴν πρώτη ἡμέρα, ἐφ΄ ὅσον οἱ Βούλγαροι ἀσκοῦσαν ἐξουσία ὡς στρατὸς κατοχῆς.

Βιβλιογραφία
Ἱστορία τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους, τόμος ΙΔ, Ἐκδοτικὴ Ἀθηνῶν
Πολιτικὴ Ἱστορία τῆς Νεωτέρας Ἑλλάδος, Σπυρίδωνος Μαρκεζίνου
Οἱ πόλεμοι 1912-1913 Μελᾶ Σπυρίδωνος

Ἡ φωτογραφία εἶναι ἀπὸ τὴν Πολιτικὴ Ἱστορία τῆς Νεωτέρας Ἑλλάδος, Σπυρίδωνος Μαρκεζίνου, τόμος 3, σελίς 185 καὶ ἀπεικονίζει τὴν εἴσοδο τοῦ βασιλέως Κωνσταντίνου στὴν Θεσσαλονίκη, στὶς 28 Ὀκτωβρίου (11 Νοεμβρίου) 1912.

Σχετικὰ μὲ τὸν συγγραφέα Φιλονόη Πόντου

Ἐλέγξτε ξανά

10 Αὐγούστου 1920. Ἡ Συνθήκη τῶν Σεβρῶν

Τὰ ἐδάφη ποὺ ἔχασε ἡ Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία στὴν Συνθήκη τῶν Σεβρῶν Ἡ Συνθήκη τῶν Σεβρῶν ...

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: