Ἀρχικὴ σελίς / ἱστορία / Νοέμβριος / 3 Νοεμβρίου / 3 Νοεμβρίου 1899. Ἡ ὁριστικὴ ἀποχώρησις τῶν Τούρκων ἀπὸ τὴν Κρήτη.

3 Νοεμβρίου 1899. Ἡ ὁριστικὴ ἀποχώρησις τῶν Τούρκων ἀπὸ τὴν Κρήτη.

3 Νοεμβρίου 1899. Ἡ ὁριστικὴ ἀποχώρησις τῶν Τούρκων ἀπὸ τὴν Κρήτη.Ἡ συνθήκη τῆς Χαλέπας, τὸ 1878, ποὺ προέβλεπε τὴν ἐλάφρυνσι τῶν βαρῶν γιὰ τοὺς χριστιανικοὺς πληθυσμούς, τῆς ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας, ἀπὸ τὴν ἀβάστακτο δουλεία, ἄλλοτε ἐφαρμοζόταν κι ἄλλοτε ὄχι, ἀναλόγως τῶν ὀρέξεων τοῦ σουλτάνου. Ἰδίως μάλλιστα ὁ Ἀβδοῦλ Χαμὶτ ἦταν ἀντίθετος μὲ τὴν παροχὴ ἐλευθεριῶν στοὺς ὑποδούλους Κρῆτες, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἀναζητᾶ τρόπους κι εὐκαιρίες, πρὸ κειμένου νὰ καταπατήσῃ ἐκ νέου τὰ δικαιώματα τῶν Κρητῶν.

Ἄν καὶ ἐπὶ τῆς ἐποχῆς τοῦ Ἀβδοῦλ Χαμὶτ ἐπαρατηρήθῃ βελτίωσις στὸν τομέα τῆς ἐκπαιδεύσεως, στὸν τομέα τῆς διασφαλίσεως τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων μᾶλλον ἐχάθῃ ὁ ἔλεγχος.
Ἡ στάσις αὐτὴ τοῦ σουλτάνου ὁδήγησε ἐκ νέου τοὺς Κρῆτες στὴν ἐπανάστασι τοῦ 1889. (Εἶχε προηγηθῇ φυσικὰ ἡ ἐπανάστασις τοῦ 1886.)

Μαχμοῦτ πασσᾶς, τότε διοικητὴς Κρήτης, ἀπεχώρησε καὶ τὴν θέσι του ἔλαβε ὁ χριστιανὸς Ἀλέξανδρος Καραθεοδωρῆς πασσᾶς, ὁ ὁποῖος ὅμως, παρὰ τὶς σημαντικές του μεταῤῥυθμίσεις, ἀνεκλήθῃ μετὰ ἀπὸ ἕνα ἔτος, διότι δὲν ἄρεσαν οἱ ἀποφάσεις του στὸν σουλτάνο.
Στὴν Κρήτη οἱ ἀντιδράσεις μεγάλωναν καὶ τότε ἐστάλῃ πρὸς τὶς μεγάλες δυνάμεις ὑπόμνημα, ἀπὸ τὴν Μεταπολιτευτικὴ Ἐπανάστασι, μὲ τὸ ὁποῖον ζητοῦσαν τὴν παρέμβασίν τους.
Ἀμέσως μετὰ συγκροτήθηκε ἡ «Γενικὴ Ἐπαναστατικὴ τῶν Κρητῶν Συνέλευσις», ποὺ ὁδήγησε μὲ τὶς ἐνέργειές της σὲ νέο λουτρὸ αἵματος τοὺς Κρῆτες καθὼς καὶ σὲ μεγάλες καταστροφές. Ὅμως στάθηκε καὶ ἡ ἀπαρχὴ τῆς ἐκδιώξεως τῶν Τούρκων ἀπὸ τὴν νῆσο.

Στὶς 3 Σεπτεμβρίου τοῦ 1895 τὸ ὐπόμνημα πρὸς τὶς μεγάλες δυνάμεις ἀξίωνε νὰ μετατραπῆ ἡ Κρήτη σὲ ἡγεμονία. Τὰ γεγονότα ποὺ ἠκολούθησαν, μεταξὺ αὐτῶν καὶ ὁ Ἑλληνοτουρκικὸς πόλεμος τοῦ 1897, στάθηκαν καθοριστικὰ γιὰ νὰ ἀτσαλώσουν τὴν στάσι τοῦ σουλτάνου καὶ νὰ μὴν δέχεται κάποιαν ὑποχώρησι στὸ Κρητικὸ ζήτημα.
Στὸ μεσοδιάστημα αὐτὸ καὶ οἱ μεγάλες δυνάμεις, ἀλλὰ καὶ οἱ τουρκικὲς, βομβάρδισαν ἀρκετὲς φορὲς τὸ νησί. (Μία ἀπὸ αὐτὲς τὶς περιπτώσεις ἦταν μὲ ἀφορμὴ τὴν  ὕψωσι τῆς σημαίας στὸ Ἀκρωτήριο ἀπὸ τὸν ὁπλαρχηγὸ Δημήτριο Καλοῤῥίζικο, στὶς 9 Φεβρουαρίου 1897.)

Ἀκολούθησαν πολλὲς ἀναταραχές, πολιτικές, κοινωνικὲς ἀλλὰ καὶ πολεμικές. Ὅλα αὐτὰ ἐπέφεραν πλέον ἐξ ἀνάγκης τὴν συμφωνία τῶν Μεγάλων Δυνάμεων, στὶς 6 Μαρτίου τοῦ 1897, ποὺ ἀφ΄ ἑνὸς ἀναγνώριζε τὴν αὐτονομία τῆς Κρήτης, ἀφ΄ ἑτέρου ἡ ὀθωμανικὴ κυριαρχία περιοριζόταν στὴν ὑψηλὴ ἐποπτεία.
Ἀκολούθησε ὁ Ἑλληνοτουρκικὸς πόλεμος τοῦ 1897, ἡ σοβαρὴ ἧττα τῆς Ἑλληνικῆς πλευρᾶς καὶ πολλὲς συζητήσεις, συμφωνίες, ἀποφάσεις ἀναφορικῶς καὶ μὲ τὸ Κρητικὸ ζήτημα.
Ἡ ἀποχώρησις δὲ τῶν τουρκικῶν δυνάμεων ἀπὸ τὴν νῆσο ὁλοκληρώθηκε στὶς 3 Νοεμβρίου υτοῦ 1899 ἀλλὰ ἡ Κρήτη καὶ οἱ περιεπέτειές της ἔληξαν μετὰ τὸ πέρας τῶν Βαλκανικῶν πολέμων.

Φιλονοη

Πληροφορίες ἀπὸ τὴν «Ἱστορία τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους», τόμος ΙΔ, Ἐκδοτικὴ Ἀθηνῶν

φωτογραφία

Σχετικὰ μὲ τὸν συγγραφέα Φιλονόη Πόντου

Ἐλέγξτε ξανά

23 Μαΐου 1834. Ἡ ἀγόρευσις Βαλσαμάκη, δικηγόρου τοῦ Κολοκοτρώνη.

Ἡ σύλληψις τοῦ Θεοδώρου Κολοκοτρώνη συνετελέσθη τὴν νύκτα τῆς 6 Σεπτεμβρίου τοῦ 1833, ὑπὸ τὶς ...

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: