Ἀρχικὴ σελίς / ἱστορία / Μάιος / 11 Μαΐου / 11 Μαΐου 1825. Ὁ Ἰμπραὴμ παίρνει τὸ Νεόκαστρον.

11 Μαΐου 1825. Ὁ Ἰμπραὴμ παίρνει τὸ Νεόκαστρον.

 

Πατῆστε ἐπάνω στὴν εἰκόνα γιὰ νὰ διαβάσετε τὴν περιγραφὴ τοῦ Μακρυγιάννη
Πατῆστε ἐπάνω στὴν εἰκόνα γιὰ νὰ διαβάσετε τὴν περιγραφὴ τοῦ Μακρυγιάννη

Στὶς 11 Φεβρουαρίου τοῦ 1825 Ἰμπραῆμ πασσᾶς τῆς Αἰγύπτου κατέφθασε στὴν Πελοπόννησον καὶ στὶς 20 Ἀπριλίου ὁλοκλήρωνε τὴν ἀποβίβασιν τῶν στρατευμάτων του στὴν Μεθώνη.

Στὸν κόλπο τῆς Πύλου, ἤ ἄλλως κόλπο τοῦ Ναυαρίνου, ἦσαν δύο μεγάλα κάστρα μας.
Τὸ κάστρον τοῦ Παλαιοκάστρου καὶ τὸ κάστρον τοῦ Νεοκάστρου.
Η νῆσος Σφακτηρία, ποὺ ἔκλεινε καὶ προστάτευε τὸν κόλπο τῆς Πύλου, εἶχε ἤδη, κατόπιν σκληρῶν μαχῶν, περιέλθη στὸν ἔλεγχο τοῦ Ἰμπραῆμ πασσᾶ, ἀπὸ τὶς 26 Ἀπριλίου. (Μέσα σὲ αὐτὴν τὴν μάχη παρὰ λίγο νὰ χάσουμε τὸν Μαυροκορδᾶτο, ποὺ ἔσπευσε νὰ ἐξαφανιστῇ, ἀλλὰ στὴν τρομάρα του ἐπάνω ἔχασε τὶς αἰσθήσεις του…!!! Τὸν περιεμάζεψαν δύο στρατιῶτες καὶ τὸν παρέδοσαν στὸν Μιαούλη.)

 Ὁ Μακρυγιάννης, ποὺ μᾶς ἔχει ἀφήσει μία πολὺ λεπτομερῆ περιγραφὴ τῆς πολιορκίας τοῦ Νεοκάστρου, ἤδη ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τῆς πολιορκίας τῶν κάστρων ἦταν στὴν περιοχή. Εἶχε ἀρχικῶς μὲ λίγους Μωραΐτες καὶ Πελοποννησίους, καταλάβει τὸ Παλαιόκαστρον, ἀλλὰ στὴν συνέχεια τοῦ ἐζητήθη ἀπὸ τοὺς πολιορκημένους τοῦ Νεοκάστρου, νὰ τοὺς ἐνισχύσῃ καὶ ἀπεφάσισε νὰ σπεύσῃ. Μὲ ἑπτακοσίους ἄνδρες εἰσέρχεται στὸ Νεόκαστρον καὶ ἐνισχύει τοὺς πολιορκημένους, ἀφήνοντας στὸ Παλαιόκαστρον, ὡς φρουρά, ἐκατὸν πενήντα ἄνδρες.

Ἀνέλαβε συντόμως τὴν διανομὴ τῶν τροφίμων καὶ τοῦ ὕδατος, κάτι ποὺ τελικῶς ἀπεδείχθη πὼς ἦταν ἰδιαιτέρως δύσκολον, ἐφ΄  ὅσον τὸ μεγαλύτερον πρόβλημα τῶν πολιορκημένων ἦταν ἡ ἔλλειψις ποσίμων ὑδάτων. (Ξεκίνησε μὲ τὸ νὰ διανέμῃ ἑβδομήντα δράμια* ὕδατος τὴν ἡμέρα καὶ κατέληξε στὰ 35 δράμια.)

Ἡ πολιορκία τῶν δύο κάστρων ξεκίνησε ἀμέσως μετὰ τὴν πτώσιν τῆς νήσου Σφακτηρίας καὶ ὁ βομβαρδισμὸς ἦτο ἀσταμάτητος, ἡμέρα καὶ νύκτα. Ἤδη οἱ ἐλάχιστοι διασωθέντες τῆς Σφακτηρίας εἶχαν καταφύγη στὸ Παλαιόκαστρον. Ὅμως οἱ συνθῆκες μέσα στὰ κάστρα ἦσαν ἤδη δυσμενεῖς.
Μάλλιστα ἐστάλη νησιώτης, κολυμπῶντας, στὰ Φιλιατρά, γιὰ νὰ ζητηθῇ βοήθεια. Ὁ Γιατράκος μὲ πεντακοσίους ἄνδρες ξεκινᾶ νὰ ἐνισχύσῃ τοὺς ἀποκλεισμένους, ἀλλὰ τελικῶς οἱ ἄνδρες του, ἔως τὸν κόλπο τῆς Πύλου, ἀπὸ φόβο λιποτάκτησαν καὶ ἔμειναν μόνον πενήντα, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μὴν φθάσῃ ποτὲ ἡ οὐσιαστικὴ βοήθεια καὶ ὁ Γιατράκος νὰ εἰσέλθῃ στὸ κάστρον.
Τὰ κάστρα ἦσαν καταδικασμένα πλέον.

Τὸ Παλαιόκαστρον παρεδόθη στὶς 30 Ἀπριλίου, κι ἐφ΄ ὅσον εἶχαν ἐξαντληθῆ τὰ τρόφιμα, μὲ διαμεσολαβητὴ τὸν Τσώκρη. (Ὁ Δημήτριος Τσώκρης, ποὺ σταμάτησε τὴν ἀλληλοσφαγὴ τῶν πολιορκημένων, λόγῳ τῆς ἀπελπισίας των, εἶχε ἤδη παραδοθῆ.)
Τὸ Νεόκαστρον ὅμως ἀκόμη κρατοῦσε, ἄν καὶ ἐβάλετο ἀπὸ στεριὰ καὶ θάλασσα.

Μερικοὶ ἀπὸ τοὺς ὑπερασπιστὲς τοῦ Νεοκάστρου ἦσαν:
Γιάννης Μαυρομιχάλης, ποὺ στὶς 14 Μαρτίου πληγώθηκε θανάσιμα καὶ μίαν ἑβδομάδα μετὰ πέθανε.
Γιῶργος Μαυρομιχάλης, ὁ φερόμενος ὡς δολοφόνος τοῦ Καποδίστρια. (Ἀμφισβητεῖται!)
Ὁ Παναγιώτης Γιατράκος, ποὺ κατάφερε νὰ εἰσέλθῃ στὸ κάστρο.
Ἠλίας Καράπαυλος, μετέπειτα γερουσιαστὴς τῆς Κορώνης.
Ἀντώνης Σαλβαρᾶς, ποὺ συμμετεῖχε καὶ στὶς διαπραγματεύσεις παραδόσεως τοῦ κάστρου, μαζὺ μὲ τὸν Καράπαυλο.

Στὶς 11 Μαΐου τοῦ 1825 τὸ κάστρο, κατόπιν συμφωνιῶν, παρεδόθη.
Οἱ ὑπερασπιστές του ἐπεβιβάσθησαν σὲ πέντε πλοῖα (τρία ἀγγλικά, ἕνα γαλλικὸ κι ἕνα αὐστριακό) μὲ ἔξοδα τοῦ Ἰμπραῆμ. Ὁ Ἰμπραὴμ κράτησε σὰν ὁμήρους τὸν Παναγιώτη Γιατράκο καὶ τὸν Γιώργη Μαυρομιχάλη.
Ἑξήντα τρεῖς πολεμιστὲς ἀπήχθησαν, κατὰ τὴν ἔξοδον, καὶ ἐσφαγιάσθησαν ἐπιδεικτικῶς.

Χατζηχρῆστος, ἀρχηγὸς τοῦ βουλγαρικοῦ σώματος,  ποὺ συνελήφθῃ ἀπὸ τὸν Ἰμπραήμ στὸ Παλαιόκαστρον, καὶ κατέληξε στὴν Αἴγυπτο αἰχμάλωτος, ἐχρησιμοποιήθη ὡς διαμεσολαβητής.

Φιλονόη

Πληροφορίες ἀπὸ «Ἡ ἐπανάστασις τοῦ ’21», Δημήτρης Φωτιάδης.
Ἡ εἰκόνα εἶναι ἀπὸ τὸν 3ο τόμο, τοῦ παραπάνω βιβλίου, σελίδες 88-89.

*Ἕνα δράμι ἰσοῦται μὲ 3,203 γραμμάρια. 

Σχετικὰ μὲ τὸν συγγραφέα Φιλονόη Πόντου

Ἐλέγξτε ξανά

5 Ἰουλίου 1821. Ἡ ἐπανάστασις φθάνει στὸν Ἀσπροπόταμο.

Τὴν ὥρα ποὺ ὅλη ἡ Πατρίς μας ἐφλέγετο ἀπὸ τὶς μικρὲς ἤ μεγάλες ἑστίες τῆς ...

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: