Ἀρχικὴ σελίς / ἱστορία / Ἰούνιος / 6 Ἰουνίου / «Κωνσταντῆ θὰ πεθάνης!»

«Κωνσταντῆ θὰ πεθάνης!»

«Κωνσταντῆ θὰ πεθάνης!»Νύκτα σκοτεινὴ αὐτὴ τῆς 6ης Ἰουνίου τοῦ 1822
Λίγο πρὶν τὰ μεσάνυκτα… Νύκτα δίχως σελήνη… Καὶ τὸ μελτέμι κόπηκε…
Κάποιες σκιές, μὲ μίαν βάρκα κι ἕνα μπουρλότο, γλυστροῦν ἀθόρυβα σχεδὸν καὶ προσεγγίζουν, μετὰ πολλῶν κόπων καὶ βασάνων τὴν τουρκικὴ ναυαρχίδα, τὸ μεγάλο ντελίνι, ποὺ φιλοξενοῦσε περισσοτέρους ἀπὸ δύο χιλιάδες Τούρκους.
Ὁ θάνατος γιὰ τοὺς ξυπολύτους Ψαῤῥιανοὺς σχεδὸν βέβαιος…
Κι ὅταν κάποιος πῆγε νὰ ἐκφράσῃ τὸν φόβο του, ὁ Κωνσταντῆς τοῦ εἶπε: «Γιὰ ἀκοῦτε ἐδῶ… Κανέναν δὲν πῆρα μὲ τὸ ζόρι. Ὅποιος τὸ μετάνιωσε, νὰ ἡ θάλασσα. Ἄς πέσῃ καὶ κολυμπῶντας ἄς σωθῇ».

Τὰ κουπιὰ δούλευαν ἀσταμάτητα…
Ξέφυγαν ἀπὸ τὰ «μπλόκα» δηλώνοντας «Νέμτσοι! Νέτσοι!…» («Αὐστριακοί! Αὐστριακοί!…»)
Κι ἔφθασε ἡ μεγάλη στιγμὴ ποὺ πιὰ τὸ μπουρλότο ἔπρεπε νὰ δεθῇ σωστὰ στὴν ναυαρχίδα…
Καὶ τότε ὁ Κωνσταντῆς κατάλαβε καὶ εἶπε στὸν ἑαυτόν του:

«Κωνσταντῆ θὰ πεθάνης!»…
Καὶ τότε, κατὰ πῶς ὁμολογοῦσε ἀργότερα, ξεκαθάρισαν ΟΛΑ μέσα του!
Ξεκαθάρισαν τόσο πολὺ ὅλα μέσα του, ποὺ ἦταν σὰν νὰ χάθηκαν οἱ ἐχθροὶ ἀπὸ γύρω του!!!
Τὸ μοναδικὸ ποὺ τὸν ἐνδιέφερε πλέον ἦταν τὸ χρέος.
Τὸ μοναδικό του μέλημα πλέον, ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα, ἦταν νὰ κάνῃ ὅσο τὸ δυνατὸν καλλίτερα αὐτὸ γιὰ τὸ ὁποῖον βρισκόταν ἐκεῖ!
Ὅλος ὁ κόσμος του, ὅλη ἡ ζωή του, ὅλο του τὸ εἶναι τελείωνε κι ἄρχιζε καὶ ξανατελείωνε ἐκεῖ ποὺ κατέληγε ὁ γάντζος καὶ ἡ μπαρούτη.
Τόσο ἁπλᾶ… Τόσο ἀπόλυτα… Τόσο τέλεια!!!

Ὤ……!!!!!!!!!!!
Μία ἀλήθεια μοναδική!
Ὤ……!!!!!!!!!!!!!
Μποροῦμε ἄρα γέ νά συνειδητοποιήσουμε τό πόσο σπουδαῖο ἦταν αὐτό πού εἶπε ἐκείνην τήν στιγμή ὁ Κωνσταντῆς στόν ἑαυτόν του;
Ὤ……!!!!!!!!!!!!
Τί χάσαμε; Τί δέν βλέπουμε ἐμπρός μας; Τί δέν καταλαβαίνουμε ἐπί τέλους;

«Κωνσταντῆ θὰ πεθάνης!»
Πότε μπορέσαμε νά ποῦμε ἐμεῖς στόν ἑαυτόν μας αὐτήν τήν κουβέντα;
Πότε αἰσθανθήκαμε ΠΑΝΕΤΟΙΜΟΙ νά ἐκτελέσουμε τό ΧΡΕΟΣ ΜΑΣ;;;
Πότε καταφέραμε νά νοιώσουμε κομμάτι τῆς ἱστορίας μας, τῆς κληρονομιᾶς μας καί τῆς Πατρίδος μας;

Ποτέ…
Δυστυχῶς… Ποτέ…
Εἴμαστε τόσο πατριῶτες, ὅσο δὲν μᾶς πονᾶ…
Εἴμαστε τόσο ἀποφασισμένοι, ὅσο δὲν ξεβολευόμαστε…
Εἴμαστε τόσο πανέτοιμοι γιὰ νὰ διεκδικήσουμε τὴν ἐλευθερία μας, ποὺ τελικῶς ἐπιλέγουμε τὴν …ἀσφάλειά μας!!!

«Κωνσταντῆ θὰ πεθάνης!»
«Φιλονόη θὰ πεθάνης!»
«Γιῶργο, Θανάση, Μαρία, Στάθη, Στέλλα, Γιάννη, Πέτρο, Παναγιώτα… θὰ πεθάνης!!!»
Μποροῦμε νά τό αἰσθανθοῦμε;
Μποροῦμε νά τό νοιώσουμε;
Τολμοῦμε νά ξεπεράσουμε τό ἐγώ μας καί νά ζήσουμε γιά τό ΟΛΟΝ;

«Πᾶμε τώρα, οἱ δύο μας».

Ἐὰν ναί…
…Τότε καὶ μόνον τότε θὰ ἐπιτύχουμε καὶ θὰ καταφέρουμε νὰ ξανακερδίσουμε, μὲ ὅλες τὶς ἀπαραίτητες θυσίες, τὸ δικαίωμα στὴν ἐλευθερία, ποὺ χάσαμε.

Φιλονόη

φωτογραφία

Σχετικὰ μὲ τὸν συγγραφέα Φιλονόη Πόντου

Ἐλέγξτε ξανά

5 Ἰουλίου 1821. Ἡ ἐπανάστασις φθάνει στὸν Ἀσπροπόταμο.

Τὴν ὥρα ποὺ ὅλη ἡ Πατρίς μας ἐφλέγετο ἀπὸ τὶς μικρὲς ἤ μεγάλες ἑστίες τῆς ...

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: