Ἀρχικὴ σελίς / ἱστορία / Δεκέμβριος / 12 Δεκεμβρίου / 12 Δεκεμβρίου 1832. Ἡ σφαγὴ τοῦ Δαουκλῆ.

12 Δεκεμβρίου 1832. Ἡ σφαγὴ τοῦ Δαουκλῆ.

12 Δεκεμβρίου 1832. Ἡ σφαγὴ τοῦ Δαουκλῆ.Τὸ 1832σουλτᾶνος Μαχμοῦτ ἀπεφάσισε νὰ τελειώσῃ διὰ παντὸς μὲ τὰ σώματα τῶν κλεφτῶν καὶ τῶν ἀρματωλῶν. Πρὸς τοῦτον διέταξε τὸν Μεχμὲτ Ῥεσὶτ πασσᾶ Κιουτάγια, ἄριστον στρατάρχη, νὰ καταβάλῃ ὅλους τοὺς καπετάνιους.

Ὁ Μεχμὲτ Ῥεσὶτ σκέφθηκε νὰ συγκεντρώσῃ τοὺς ὁπλαρχηγοὺς σὲ πεδινὸ χῶρο καὶ νὰ τοὺς ἐξοντώσῃ μὲ τὸ ἱππικό του, κυρίως, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν ἐπικουρεία τοῦ πεζικοῦ του.
Τὸν Δεκέμβριο τοῦ 1832, καὶ πάντα μὲ τὴν ἐπίγνωσιν τοῦ πόσο πονηρὸς ἦταν ὁ Μεχμὲτ Ῥεσίτ, οἱ ὁπλαρχηγοὶ ἀν τὶ νὰ ἀνταποκριθοῦν καὶ νὰ μεταβοῦν οἱ ἴδιοι, καὶ γιὰ λόγους εὐπειθείας, ἔστειλαν ἀπὸ ὀκτὼ ἔως δέκα ἄνδρες τους νὰ συναντήσουν τὸν Ῥεσὶτ πασσᾶ. Συνολικῶς συνεκεντρώθησαν περισσότεροι ἀπὸ τριακόσιοι ἄνδρες, σὲ πεδινὴ σχετικῶς περιοχή, λαμβάνοντες τὴν ἐντολὴ νὰ βαδίσουν πρὸς τὴν Λάρισα. Πλησίον τοῦ χωρίου Δαουκλῆ ὅμως, καὶ τῆς παρακειμένης λίμνης, ἐδόθη, τάχα μου, τὸ σύνθημα, νὰ πυροβολήσουν ὅλοι οἱ παριστάμενοι τὰ ὕδατα, ὡς ἔνδειξιν χαρᾶς, γιὰ τὴν γέννησιν τοῦ διαδόχου τοῦ θρόνου. Ὅταν πιὰ τὰ ὅπλα τῶν Ἑλλήνων πολεμιστῶν εἶχαν ἀδειάση, τὸ ἱππικὸ τοῦ Μεχμὲτ Ῥεσὶτ ἐπέπεσε μὲ ὁρμὴ ἐπάνω στοὺς ἀόπλους, κατ’ οὐσίαν Ἕλληνες, καὶ τοὺς ἐξόντωσαν. Ἐκτὸς δύο Ἑλλήνων, ποὺ ξέφυγαν, ὅλοι οἱ ἄλλοι ἐφονεύθησαν.
Ἀπὸ τὸ ἱππικὸ τῶν τούρκων οἱ ἀπώλειες ἦσαν μόλις ὀκτώ.

Τὴν ἰδίαν ἡμέρα τὸ πεζικὸ τοῦ Μεχμὲτ Ῥεσὶτ ἐφόρμησε κατὰ τῶν ὁπλαρχηγῶν ποὺ ἦσαν διεσκορπισμένοι στὶς γύρω ἐπαρχίες καὶ κατὰ τῶν ἀμάχων οἰκογενειῶν τους.
Οἱ ὁπλαρχηγοί, ἄν καὶ αἰφνιδιάσθησαν, κατάφεραν νὰ ἀντιμετωπίσουν τὸ τουρκικὸ πεζικό, νὰ διασωθοῦν καὶ νὰ ἀπομακρύνουν, πρὸς τὴν ἐλευθέρα Ἑλλάδα, τὶς οἰκογένειές τους.
Ἔξω δὲ ἀπὸ τὰ Τρίκκαλα ἐφονεύθησαν, κατόπιν αἰφνιδιαστικῆς ἐπιθέσεως και στοιχειώδους μάχης, περισσότεροι ἀπὸ ἑκατὸ πολεμιστές, ὑπὸ τὸν Στέριο Στορνάρη*, τῶν ὁποίων τὰ σώματα παρέμειναν ἄταφα καὶ βορρὰ τῶν ὀρνέων γιὰ πολὺ καιρό.

Γιὰ τρία ὁλόκληρα χρόνια οἱ ὁπλαρχηγοὶ αὐτοί, κι ἐφ΄ ὅσον διεσφάλισαν τὶς οἰκογένειές τους, παρέμειναν στὴν ἐλευθέρα Ἑλλάδα, ὅπου ἡ Ἀντιβασιλεία τοῦ Ὄθωνος, δὲν ἐδέχθη νὰ διατηρήσῃ τὰ ἔνοπλα σώματα καὶ τὰ ἀφῴπλισε.  Κατόπιν ὅμως ἐπέστρεψαν στὴν Θεσσαλία καὶ ἀνέλαβαν ἐκ νέου τὶς ἐπαρχίες τους.
Ἐκείνην τὴν περίοδον νομάρχης τῆς Θεσσαλίας ἦταν ὁ Ἐμὶν πασσᾶς, υἱὸς τοῦ Μεχμὲτ Ῥεσίτ, ὁ ὁποῖος προσπάθησε ἐπίσης, μὲ δόλο, νὰ ἀποτελειώσῃ τὰ ἔνοπλα ἑλληνικὰ σώματα. Οἱ ὁπλαρχηγοὶ δὲν ἔπεσαν αὐτὴν τὴν φορὰ στὴν παγίδα του, ἀποφεύγοντας ἀκόμη καὶ νὰ πλησιάσουν οἱ ἄνδρες τους κοντὰ στὸν Ἐμὶν πασσᾶ.
Γιὰ ἕνα ἔτος ὁ Ἐμὶν πασσᾶς παρέμεινε, ἐπιφανειακῶς, ἥρεμος. Στὴν πραγματικότητα ὅμως ἐξεβίαζε τοὺς Ἕλληνες ὁπλαρχηγοὺς τῆς Θεσσαλίας, μέσῳ τῶν προεστῶν καὶ τῶν ἱερέων. Δῆλα δὴ ἀπειλώντας τους τοὺς ὠθοῦσε στὸ νὰ πιέσουν τοὺς ὁπλαρχηγοὺς γιὰ νὰ ἀποχωρήσουν ἀπὸ τὴν περιοχή του.
Τελικῶς, κατόπιν τῶν πολλαπλῶν πιέσεων  ποὺ ἐδέχθησαν ἀπὸ τοὺς ἐντοπίους πληθυσμούς, οἱ Ἕλληνες καπετάνιοι ἀπεχώρησαν καὶ εἰσῆλθαν στὴν ἐλευθέρα Ἑλλάδα.

Φιλονόη

*Ὁ Στέριος Στορνάρης ἦτο ὁ ἀδελφὸς τοῦ Νικολάου Στορνάρη (ἤ Στουρνάρη), ποὺ ἐφονεύθη κατὰ τὴν ἡρωϊκὴ Ἔξοδο τοῦ Μεσολογγίου στὶς 20 Ἀπριλίου τοῦ 1826. Μετὰ τὸν Στέριο δὲν παρουσιάσθησαν, κατὰ τὸν Πεῤῥαιβό, σημαντικὰ καὶ ἡρωϊκὰ πρόσωπα σὲ αὐτὴν τὴν οἰκογένεια.

 Πληροφορίες ἀπὸ:
«Ἐνθυμήματα στρατιωτικά», τοῦ Νικολάου Κασομούλη καὶ

«ἡ ἱστορία τοῦ Σουλίου καὶ τῆς Πάργας», Χριστοφόρου Πεῤῥαιβοῦ.

περιεκύκλωσαν αὐτοὺς οἱ ἄνδρες τοῦ Μεχμὲτ Ῥεσὶτ καὶ τοὺς ἐξόντωσαν, πλὴν δύο μόλις ἀνδρῶν ποὺ τυχαίως διεσώθησαν.

φωτογραφία

Σχετικὰ μὲ τὸν συγγραφέα Φιλονόη Πόντου

Ἐλέγξτε ξανά

10 Αὐγούστου 1920. Ἡ Συνθήκη τῶν Σεβρῶν

Τὰ ἐδάφη ποὺ ἔχασε ἡ Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία στὴν Συνθήκη τῶν Σεβρῶν Ἡ Συνθήκη τῶν Σεβρῶν ...

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: