Ἀρχικὴ σελίς / ἱστορία / Φεβρουάριος / 7 Φεβρουαρίου / 7 Φεβρουαρίου 1863. Τὰ Φεβρουριανά…

7 Φεβρουαρίου 1863. Τὰ Φεβρουριανά…

7 Φεβρουαρίου 1863. Τὰ ΦεβρουριανάἩ Ἐξοδος τοῦ Ὄθωνος, στὶς 10 Ὀκτωβρίου τοῦ 1862, ἦταν ἀφορμὴ γιὰ νέους πανηγυρισμοὺς στὸν ἤδη βαθύτατα καταπιεσμένο Ἑλληνικὸ λαό. Ὅμως ἦταν καὶ ἀφορμὴ γιὰ νέες περιπέτειες.

Τὴν 10η πρὸς 11η Ὀκτωβρίου τοῦ 1862, μέσα ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς πανηγυρισμούς, ἐξεδόθη ψήφισμα,τὸ γνωστὸν «Ψήφισμα τοῦ Ἔθνους», βάσει τοῦ ὁποίου ὁρίζετο Ἐθνοσυνέλευσις στὶς 10 Δεκεμβρίου καὶ ἐκλογές, γιὰ τὴν ἀνάδειξιν ἀντιπροσώπων της, στὶς 24 Νοεμβρίου τοῦ 1862.
Τὸ «Ψήφισμα τοῦ Ἔθνους» ὅριζε ὡς προσωρινὴ κυβέρνησιν τούς: Βούλγαρη Δημήτριο, μεγαλοπρόκριτο τῆς Ὕδρας, ὡς πρόεδρο, καὶ τοὺς  Κανάρη Κωνσταντῖνο καὶ Ῥοῦφο Βενιζέλο, ἐπίσης πρόκριτο τῶν Πατρῶν, ὡς μέλη. Μὲ τὸ ἐν λόγῳ ψήφισμα κατηργήθη ἡ βασιλεία τοῦ Ὄθωνος καὶ ἡ Ἀντιβασιλεία τῆς Ἀμαλίας, ἀλλὰ ὄχι ἡ βασιλεία.

Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς Ἐθνοσυνελεύσεως ἐπανεξελέγησαν ὡς κυβερνῶντες οἱ προηγούμενοι, στὶς 30 Ἰανουαρίου τοῦ 1863.
Ὅλα θὰ ἐξελίσσοντο καλῶς ἐὰν δὲν ὑπῆρχαν κάποιες μικρὲς λεπτομέρειες, ποὺ ὁδήγησαν τὸν Κανάρη ἀρχικῶς καὶ τὸν Ῥοῦφο στὴν συνέχεια, σὲ παραίτησιν.
Κατὰ μίαν ἐκδοχὴ (Ἱστορία τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους) ὁ Κανάρης δὲν ἐξελέγη ἀπὸ τὴν  πρώτη ψηφοφορία, μὲ ἀπόλυτο πλειοψηφία, ἀλλὰ μὲ τὴν ἐπομένη, καὶ ἐθίγη, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ παραιτηθῇ.
Κατὰ ἄλλην ἐκδοχὴ (Στρατιωτικὴ Ἱστορία) ὑπῆρξε διαφωνία στὴν σύστασιν τοῦ ὑπουργικοῦ συμβουλίου, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν παραίτησιν Κανάρη.
Τέλος, βάσει τῶν περιγραφῶν τοῦ Τρύφωνος Εὐαγγελίδου ὁ πραγματικὸς λόγος παραιτήσεως τοῦ Κανάρη ἦταν ἡ διαφωνία του στὸν τρόπο ἀσκήσεως τῆς ἐξουσίας, ἐφ΄ ὅσον ὁ Βούλγαρης ἤθελε τὴν ἀπόλυτο ἐξουσία στὰ χέρια του.

Στὴν διάρκεια τῆς Ἐθνοσυνελεύσεως οἱ μετέχοντες διεχωρίσθησαν σὲ «Ὀρεινούς» καὶ «Πεδινούς», βάσει τῶν προτύπων τῆς Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως. Ὁ Κανάρης καὶ ὁ Ἀλέξανδρος Κουμουνδοῦρος ἦσαν μὲ τοὺς «Ὀρεινούς»  καὶ ὁ Βούλγαρης μὲ τὸν Ῥοῦφο μὲ τοὺς «Πεδινούς».

Στὶς 7 Φεβρουαρίου τοῦ 1863 παρητήθησαν οἱ ὑπουργοὶ Δεληγιώργης Ἐπαμεινώνδας, Μαυρομιχάλης Δημήτριος, Κουμουνδοῦρος Ἀλέξανδρος καὶ Ζαΐμης Θρασύβουλος, δηλώνοντας τὴν διαφωνία τους μὲ τὴν κυβέρνησιν.
Στὶς 8 Φεβρουαρίου ἡ Ἐθνοσυνέλευσις, μὲ 101 ψήφους κατὰ τῆς κυβερνήσεως καὶ 78 ὑπέρ, ἀμφισβήτησε τὴν ἐξουσία της καὶ πρακτικῶς τὴν ἀκύρωσε.
Τὴν ἴδια ἡμέρα ὁ Βούλγαρης εἶχε ὁρίση νέο ὑπουργικὸ συμβούλιον.

Οἱ ἀντιπαραθέσεις ἐξηκολούθησαν μὲ τὸν λαὸ καὶ τὸν στρατὸ νὰ ἔχουν διαιρεθῆ.
Τὴν 8η πρὸς 9η Φεβρουαρίου, πλῆθοι στρατοῦ καὶ ἐνόπλου λαοῦ, ὑπὸ τὸν Δημήτριο Γρίβα, συνεκεντρώθησαν στὴν πλατεία Λουδοβίκου (πλατεία Κοτζιᾶ) καὶ κάποια στρατιωτικὰ τμήματα ὀχυρώθησαν στοὺς Ἀέρηδες τῆς Πλάκας.
Στὸ μεταξὺ ἐξαγριωμένοι πολῖτες προσεπάθησαν, ἀνεπιτυχῶς, νὰ προσβάλλουν τὴν οἰκία τοῦ Βούλγαρη, ποὺ στὸ μεταξὺ διέδιδε στοὺς ὁπαδούς του τὴν ἀνομία τῶν ἀντιπάλων του.
Παραλλήλως πλῆθος πολιτῶν ἐπετέθη κατὰ τοῦ κτιρίου τῆς Ἐθνικῆς Τραπέζης.

Στὶς 9 Φεβρουαρίου ἡ Ἐθνοσυνέλευσις ἀπεφάσισε νὰ παραδώσῃ προσωρινῶς τὴν  ἄσκησιν τῆς ἐκτελεστικῆς ἐξουσίας στὸν ἀντιπρόεδρό της Ἀριστείδη Μωραϊτίνη, κάτι ποὺ ἔγινε δεκτὸ μὲ ἀνακούφισιν ἀπὸ τοὺς ἐξεγερμένους καὶ τὰ στρατιωτικὰ σώματα ἐπέστρεψαν στοὺς στρατῶνες τους, στὶς 10 Φεβρουαρίου, ἄν καὶ οἱ ἔνοπλοι πολῖτες ἀκόμη κυκλοφοροῦσαν ἀνεξέλεγκτα.

Στὶς 11 Φεβρουαρίου ὅμως ὁ Μωραϊτίνης, ἐφ΄ ὅσον ἡ ἀναταραχὴ δὲν ἔπαυε, ἀνέθεσε στὴν «Πανεπιστημιακὴ Φάλαγγα»  καὶ στὴν Ἐθνοφυλακὴ τὴν ἀποκατάστασιν  τῆς τάξεως, κάτι ποὺ ἐπετεύχθη. Μετὰ ἀπὸ αὐτὸ ἡ Ἐθνοσυνέλευσις ἐξέλεξε ὑπουργούς, στὶς 13 Φεβρουαρίου, τῶν ὁποίων ὅριζε αὐστηρῶς τὰ ὅρια καὶ τὶς ἀρμοδιότητες, βάσει εἰδικοῦ ψηφίσματος.
Ἡ ἑπταμελὴς «Προσωρινὴ  Κυβέρνησις τῆς Ἑλλάδος», ὁπως ἀπεκλήθη, ἔκλεισε τὸν κύκλο τῶν ἀναταραχῶν.
Ἡ ἐπιτυχία αὐτὴ ἑορτάσθηκε, μὲ τὸν λαὸ νὰ πανηγυρίζῃ, στὴν πλατεία Ὀθωνος, ποὺ ἀπὸ τότε ἀπεκλήθη πλατεία Ὁμονοίας.
Πρωθυπουργός, δίχως ὑπουργικὸ χαρτοφυλάκιον, ἐξελέγη ὁ πρόεδρος τῆς Ἐθνοσυνελεύσεως Ζηνόβιος Βάλβης.

Μέλη της ἦσαν οἱ:

  1. Παπαζαφειρόπουλος Κ. Ἰωάννης, Δικαιοσύνης
  2. Βουδούρης (ἤ Μπουντούρης) Δημήτριος, Ναυτικῶν
  3. Δόσιος Ν. Κωνσταντῖνος, Ἐκκλησιαστικῶν καὶ Ἐκπαιδεύσεως
  4. Σμολένσκη Λεωνίδας (ἤ Σμόλεντς ἤ Σμόλενιτς), Στρατιωτικῶν
  5. Αὐγερινὸς Δ. Ἀνδρέας, Ἐσωτερικῶν
  6. Χαραλάμπης Δημήτριος, Οἰκονομικῶν
  7. Μαυροκορδᾶτος Σ. Δημήτριος, Ἐξωτερικῶν

Ὁ Μωραϊτίνης παρέδοσε τὴν προσωρινὴ ἐξουσία του μετὰ τὴν ἐκλογὴ καὶ τῶν ὑπουργῶν.
Οἱ νεκροὶ τῆς ἀναταραχῆς ἦσαν δύο στρατιῶτες καὶ ἕνας δεκανέας. Ἄγνωστος εἶναι ὁ ἀριθμὸς τῶν τραυματιῶν.

Φιλονόη

Πληροφορίες ἀπό:

Στρατιωτικὴ ἱστορία, τεῦχος 202
«Τὰ μετὰ τὸν Ὄθωνα», Τρύφωνος Εὐαγγελίδου
Ἱστορία τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους, ἐκδοτικὴ Ἀθηνῶν

Ἡ εἰκόνα (ἀπὸ τὴν Στρατιωτικὴ Ἱστορία, τεῦχος 202, σελὶς 60) ἀπεικονίζει, καλλιτεχνικῶς, τὴν ἐπίθεσιν στὴν Ἐθνικὴ Τράπεζα.

Σχετικὰ μὲ τὸν συγγραφέα Φιλονόη Πόντου

Ἐλέγξτε ξανά

10 Αὐγούστου 1920. Ἡ Συνθήκη τῶν Σεβρῶν

Τὰ ἐδάφη ποὺ ἔχασε ἡ Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία στὴν Συνθήκη τῶν Σεβρῶν Ἡ Συνθήκη τῶν Σεβρῶν ...

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: