Ἀρχικὴ σελίς / ἱστορία / Φεβρουάριος / 13 Φεβρουαρίου / 13 Φεβρουαρίου 1832. Ἡ ἀπόκτησις τοῦ Ὄθωνος.

13 Φεβρουαρίου 1832. Ἡ ἀπόκτησις τοῦ Ὄθωνος.

 

Τοὺς ἀγῶνες τῆς ἐλευθερίας τοὺς ἐξαργυρώσαμε μὲ αἷμα.
Πολὺ αἷμα.
Μὰ αὐτοὺς τοὺς ἀγῶνες, κατὰ πῶς σιγὰ σιγὰ ἀρχίζουμε πλέον νὰ συνειδητοποιοῦμε, μᾶλλον δὲν τοὺς κάναμε γιὰ τὴν ἐλευθερία μας, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἀλλάξουμε δυνάστες. Τελειώσαμε μὲ τοὺς ὀθωμανοὺς καὶ πιαστήκαμε μὲ τοὺς τραπεζίτες. Ἀπ’ εὐθείας.
Μέσα στὴν τόση …«ἀπελευθέρωσιν», ἐκτὸς ἀπὸ τὰ ὑποχρεωτικὰ δάνεια, ἀποκτήσαμε καὶ βασιλέα, δίχως νὰ τὸν ζητήσουμε φυσικά.

Ἐφ΄ ὅσον μᾶς …«ἐπέτρεψαν» νὰ γίνουμε κι ἐμεῖς, ὅπως τόσες καὶ τόσες ἄλλες χῶρες τῆς Εὐρώπης, ἐκείνην τὴν περίοδο (ἐν τελῶς …«συμπτωματικῶς» λέμε!!!)  …«ἀνεξάρτητον κράτος»…
Κι ἐφ΄ ὅσον ὅλες τὶς λεπτομέρειες γιὰ τὸ ποιὸς θὰ μᾶς κυβερνᾶ, μὲ ἤ χωρὶς Σύνταγμα, μὲ ἤ χωρὶς δικαιώματα, τὶς εἶχαν μεταξύ τους ἀποφασίση…
Κι ἐφ΄ ὅσον νωρίτερα …ξεμπέρδεψαν μὲ τὸν …ἐνοχλητικὸ Ἰωάννη Καποδίστρια
Κι ἐφ΄ ὅσον πολὺ …«ἐλυπήθησαν» γιὰ τὴν δολοφονία του, γιὰ τὴν ὁποίαν …δὲν εἶχαν ἰδέα, χαρακτηρίζοντάς την ὡς …«ἀνοσιούργημα»  (πρωτόκολλον 26ης Δεκεμβρίου τοῦ 1831)!!!
Ἐπανῆλθαν λίγο ἀργότερα γιὰ νὰ μᾶς ἀποτελειώσουν, κάνοντάς μας ἕνα ἀπὸ τὰ …μεγάλα τους δῶρα. Τὸν Ὄθωνα.
Στὶς 13 Φεβρουαρίου (τὴν 1η Φεβρουαρίου μὲ τὸ παλαιὸ ἡμερολόγιον) τοῦ 1832 στὸ Λονδίνο, μὲ ἕνα νέον πρωτόκολλον, μᾶς ἔδωσαν, ἐκτὸς τῶν δανείων καὶ τῆς …«φροντίδος»  τους, δῶρο τὸν Ὄθωνα!!!

Ἡ ἀπόφασις περὶ τῆς ἀναθέσεως τῆς βασιλείας στὸν Ὄθωναν ἐλήφθη, ἀπὸ τὶς Μεγάλες Δυνάμεις τῆς ἐποχῆς,  μετὰ τὴν ἄρνησιν τοῦ Λεοπόλδου τοῦ Σᾶξ Κόμπουργκ, νὰ παραλάβῃ τὸ στέμμα.Οἱ ὑπογραφὲς τοῦ πρωτοκόλλου «ἔπεσαν» ἀπὸ τοὺς πληρεξουσίους τῆς Ἀγγλίας, τῆς Γαλλίας καὶ τῆς Ῥωσσίας, ὑπευθύνους γιὰ τὴν ἐπίλυσιν τοῦ «ἑλληνικοῦ ζητήματος».
Ἄγγλος ὑπουργὸς ἐξωτερικῶν, μαζὺ μὲ τὸν Γάλλο καὶ τὸν Ῥῶσσο πρέσβυ, ἔθεσαν τὶς ὑπογραφές τους.
Ἡ ἀνακοίνωσις ἔγινε στοὺς ὑπηκόους του στὶς 17 Μαρτίου τοῦ 1832, ἀπὸ τὸν Αὐγουστῖνο Καποδίστρια, προσωρινὸ κυβερνήτη, στὴν συνέλευσιν τῆς κυβερνήσεώς.

Φρειδερίκος Ὄθων Βίττελσμπαχ, (ἀπὸ τὸν οἶκο τῶν Wittelsbachs –> Osnabrück –> Glücksburg -Ὄθων Βίττελσμπαχ –House of Wittelsbach) ἦταν ἕνας νεαρὸς πρίγκηψ, ποὺ δὲν εἶχε ἐκπαιδευθῆ γιὰ μονάρχης, ἀλλὰ γιὰ δευτέρους ῥόλους. Παρ’ ὅλα αὐτά, ἄν καὶ ἦταν γνωστὸ πὼς δὲν διέθετε τὰ κατάλληλα προσόντα, ἐπελέγη καὶ τοῦ προσεφέρθη τὸ στέμμα ἀπὸ ἀντιπροσωπεία ἑλληνική.
Ἡ ἀντιπροσωπεία ἀποτελεῖτο ἀπὸ ἕναν ἐκπρόσωπο τῶν διαμερισμάτων τῆς Νησιωτικῆς Ἑλλάδος, ἕναν ἀπὸ τὰ διαμερίσματα τῆς Στερεᾶς Ἑλλάδος κι ἕναν ἀπὸ τὰ διαμερίσματα τῆς Πελοποννήσου.
Τὰ πρόσωπα αὐτῆς τῆς ἀντιπροσωπείας ἦσαν ὁ  Ἀνδρέας Βῶκος (Μιαούλης), ποὺ μόλις λίγους μῆνες πρὶν εἶχε πυρπολύση τὸν στόλο μας, ὁ Κώστας Μπότσαρης (υἱὸς τοῦ Κίτσου Μπότσαρη καὶ ἀδελφὸς τοῦ Μάρκου Μπότσαρη), ποὺ εἶχε λάβῃ μέρος στοὺς ἐμφυλίους, ὑπὸ τὶς ὁδηγίες τοῦ Κωλέττη καὶ ὁ Δημήτριος Πλαπούτας.

13 Φεβρουαρίου 1832. Ἡ ἀπόκτησις τοῦ Ὄθωνος.β

Διαβάζουμε σὲ ἰατρικὲς ἐκθέσεις τῆς ἐποχῆς, ἀπὸ τὸ βιβλίον τοῦ Δημητρίου Φωτιάδου  «Ὄθων, ἡ μοναρχία», πὼς τὸ πλέον ἀκατάλληλον πρόσωπο γιὰ μονάρχης μας ἦταν ὁ Ὄθων.

Ὁ Ὄθων ἀδυνατοῦσε νὰ κυβερνήσῃ διότι «ἦτο σωματικῶς καὶ πνευματικῶς ἀνίκανος».

Πιστοποιητικὸν ἀρχιάτρου Βίμπερ, συνυπογεγραμμένον ἀπὸ τὸν γραμματέα τοῦ Ὄθωνος βαρῶνο Στέγκελ καὶ τὸν ὑπασπιστήν του ἀντισυνταγματάρχη Λεμάιρ.

«…ἡ θεία Πρόνοια δὲν ἐπεφύλασσε διαδοχὴν εἰς τὴν Βασιλέα, λόγῳ σωματικῆς ἀτελείας…»

Ἀρχίατρος Κάρ. Βίμπερ

«…Ὁ ὑπογεγραμμένος, ἀναφερόμενος εἰς τὴν κατάθεσίν του τῆς 13ης τρέχοντος, θεωρεῖ τὸν ἑαυτόν του ὑποχρεωμένον νὰ διακηρύξῃ, ὅτι ἡ πνευματικὴ κατάστασις τῆς Αὐτοῦ Μεγαλειότητος τοῦ Βασιλέως Ὄθωνος ὄχι μόνον ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι ἡ ἰδία, ἀλλὰ ἀντιθέτως ἐχειροτέρευσε.
Εἰς τὴν τελευταίαν αὐτὴν ἀναφοράν μου ἐβάσιζα τὴν προσωρινὴν ἀνικανότητά του νὰ ἀναλάβῃ τὴν διακυβέρνησιν τῆς χώρας, εἰς τὴν ἔλλειψιν θετικῶν γνώσεών του, εἰς τὴν ἀκατανίκητον ἀδυναμίαν του νὰ συγκεντρωθῇ, εἰς τὸ πάθος του διὰ τὰς λεπτομερείας, τὸ ὁποῖον ἐπῆρε τὴν μορφὴν νευρικῆς μικρολογίας, εἰς τὴν ἔλλειψιν ἐμπιστοσύνης εἰς τὰς ἱκανότητας τῶν ἄλλων καὶ εἰς τὴν πεποίθησίν του ὅτι ἔχει ἀρκετὰς γνώσεις νὰ κυβερνήσῃ μόνος του. Αὐτὴ ἡ ἀδυναμία τῆς Αὐτοῦ Μεγαλειότητος νὰ συγκεντρωθῇ εἶναι φανερὰ ἀπὸ τὴν ἀνικανότητά του νὰ διαβάσῃ ὅ,τιδήποτε μὲ κάποιαν συνεχῆ χρονικὴ διάρκειαν καὶ γίνεται αἰτία νὰ μὴν ἠμπορῇ εὐκόλως νὰ κατανοήσῃ.

Ὁ ὑπογεγραμμένος εἶναι ἐπίσης τῆς γνώμης ὅτι τὸ καθῆκον του πρὸς τὴν Α.Μ. τὸν ὑποχρεώνει νὰ διευκρινίσῃ, ὅτι ἡ σημερινὴ πνευματικὴ κατάστασίς του κάνει ἐξαιρετικὰ δύσκολον δι’ αὐτόν, ἀκόμη καὶ μὲ τὴν βοήθειαν καὶ τὰ ὁδηγίας εἶτε ἑνὸς εἶτε περισσοτέρων ἀξιοπίστων συμβούλων, νὰ ἀναλάβῃ τὰ ἡνία τῆς κυβερνήσεως καὶ αὐτὸ μερικῶς ὀφείλεται εἰς τὴν μικρολόγον καὶ περίφοβον διερεύνησιν κάθε προβλήματος προτοῦ νὰ δυνηῇ νὰ λάβῃ ἀποφάσεις. Εἶναι ἀδύνατον νὰ μεταβάλῃ τις τὴν διάθεσίν του αὐτήν, ἀκόμη καὶ ὅταν τοῦ παρουσιάζῃ τὸν κίνδυνον τὸν ὁποῖον διατρέχει νὰ ἐκθέσῃ τὴν προσωπικήν του τιμὴν ἤ νὰ διακινδυνεύσῃ τὸ γενικὸν ἤ ἀτομικὸν καλόν.
Ὅλα αὐτὰ κάνουν τὸν βασιλέα – μὲ τὴν ἐπιμονήν του νὰ ἐξετάζῃ καὶ τὰ ἐλαχίστους λεπτομερείας- νὰ μὴν ἠμπορῇ νὰ διακρίνῃ τὸ κύριον θέμα. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἐντύπωσις τὴν ὁποίαν προξενεῖ ἡ Α.Μ. ὁ Ὄθων ὅταν εὑρίσκεται εἰς τὸ γραφεῖον του. Φυσικὰ μεγάλως διαφέρει ἀπὸ ἐκείνην τὴν ὁποίαν δημοσίως προκαλεῖ. Ἡ ἀκλόνητος πεποίθησις τοῦ ὑπογράφοντος εἶναι, ὅτι τὰ ὅσα ἐξέθεσε ἀποτελοῦν μίαν ὀρθὴν καὶ ἀληθινὴν περιγραφήν, ὅπως ἡτιμή του καὶ ἡ συνείδησίς του τοῦ ἐπιβάλλουν».

ἰατρὸς Jenison
ἀπὸ τὸ ἀρχεῖον τοῦ βαρώνου Χουνολστάιν

Τὰ παραπάνω ἔγγραφα εὑρέθησαν στὰ ἀρχεῖα τῶν ἀγγλικῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν, ἀλλὰ τὰ κατεῖχε ἤδη κι ὁ Λουδοβίκος, πατέρας τοῦ Ὄθωνος. Παρ’ ὅλα αὐτὰ παρέμειναν μυστικά, ἄν καὶ εἶχαν ἀρχίσῃ νὰ καταγράφονται οἱ ἰατρικὲς παρατηρήσεις γιὰ τὶς ἱκανότητες τοῦ Ὄθωνος, ἀπὸ ἀρχῆς ἀναλήψεως τοῦ στέμματος, ὅταν ἡ Ἀνιβασιλεία ἀκόμη κυβερνοῦσε.
Προφανῶς αὐτὲς οἱ ἰατρικὲς ἐκθέσεις, ποὺ πλήθαιναν, ἐξυπηρετοῦσαν τὸν Λουδοβίκο, ποὺ μέσῳ τοῦ υἱοῦ του πατοῦσε ἔμμεσα στὴν Ἑλλάδα.

Ὅταν ὅμως ὁ Ὄθων ἄρχισε νὰ ἐνοχλῇ τὶς Μεγάλες Δυνάμεις, αὐτὲς οἱ ἐκθέσεις εἶδαν τὸ φῶς τῆς δημοσιότητος, (τὸ 1839) μέσῳ τοῦ ἀγγλικοῦ τύπου (Μόρνιγκ Κρόνικλ ἀρχὲς Μαρτίου καὶ 15 Μαΐου τοῦ 1839, Τάιμς τοῦ Λονδίνου στὶς 30 Μαρτίου τοῦ 1839).  Ξέσπασε σκάνδαλον, ξεκίνησε μία σειρὰ δημοσιεύσεων γιὰ νὰ διαψευσθοῦν τὰ δημοσιεύματα ἀλλὰ ἡ ζημία εἶχε γίνη. Ἡ ἀμφισβήτησις στὸ πρόσωπό του ἔφθασε σὲ ἐπίπεδα κορυφώσεως τὸν Σεπτέμβριο (3 Σεπτεμβρίου) τοῦ 1843, ὅταν ἡ μεγάλη (σαφῶς πυροδοτημένη ἀπὸ ἐκτὸς χώρας κέντρα ἐλέγχου) ἐπανάστασις ὑπεχρέωσε τὸν Ὄθωνα νὰ παραχωρήσῃ Σύνταγμα.

Ἔως τὴν ἔξοδό του, μαζὺ μὲ ὅλες τὶς ἀντιδράσεις ποὺ κατὰ καιροὺς παρουσιάζοντο, ὁ Ὄθων ἄφησε πίσω του μία χώρα ἀδύναμη, ἕναν λαὸ ἀμόρφωτο, ἕνα σύστημα διακυβερνήσεως «βολεμένων καὶ ἐξηρτημένων» ἀπὸ τὸ χρῆμα καὶ τὴν ἐξουσία. Κάθαρσις οὐδέποτε ἐπῆλθε, ἐφ΄ ὅσον καὶ τοὺς Βαυαροὺς ἐξυπηρετοῦσε αὐτὴ ἡ άνισοκατανομὴ δικαίου, χρήματος καὶ ἐξουσίας.
Στὴν πραγματικότητα ἦταν μία βιτρίνα ποὺ ὅταν ἔπαυσε νὰ παίζῃ τὸν ῥόλο ποὺ τοῦ ἀνέθεσαν, πέρασε στὴ λήθη τῆς ἱστορίας.

Φιλονόη.

 

Σημείωσις

Στὶς 8 Φεβρουαρίου (21 Φεβρουαρίου) τοῦ 1833, λίγες μόνον ἡμέρες μετὰ τὴν ἄφιξιν τοῦ Ὄθωνος, ἡ Ἀνιβασιλεία ἐξέδιδε διάταγμα καταργήσεως τοῦ καποδιστριακοῦ Φοίνικος καὶ ὑπαγωγῆς μας στὴν δραχμή.
Ὁ …«ἐκλεκτός» βαρῶνος Max De Rothshchild, ποὺ συνῴδευε τὴν Ἀντιβασιλεία, ἀνέλαβε καὶ τὴν καταγραφὴ τῶν ὅποιων περιουσιακῶν μας στοιχείων, γιὰ νὰ ξέρουν ἀπὸ θὰ λαμβάνουν.

Greece_as_a_kingdom_or_a_statistical_des

8 Φεβρουαρίου 1833. Ἡ Δραχμὴ τοῦ Ὄθωνος.

Μόλις τέσσερα χρόνια πρίν, πάλι Φεβρουάριο (2 Φεβρουαρίου τοῦ 1828), εἴχαμε τὸ πρῶτο ψήφισμα, ἀπὸ τὸν Ἰωάννη Καποδίστρια, τῆς δημιουργίας τῆς «Ἐθνικῆς Χρηματιστικῆς Τραπέζης», ποὺ ἐντὸς αὐτοῦ, ἀπεφασίσθη ἡ κατάργησις τῶν γροσίων καὶ ἡ δημιουργία τῶν Φοινίκων.

2 Φεβρουαρίου 1828. Ἡ ἀτυχὴς δημιουργία Ἑλληνικῆς Τραπέζης!!!

Πληροφορίες ἀπὸ τὸ «Ὄθων, ἡ μοναρχία», Δημήτριος Φωτιάδης

Ἡ εἰκόνα ἀπὸ τὸ «Ἡ Ἑλληνικὴ Ἐπανάστασις» τοῦ Διονυσίου Κοκκίνου.

Σχετικὰ μὲ τὸν συγγραφέα Φιλονόη Πόντου

Ἐλέγξτε ξανά

10 Αὐγούστου 1920. Ἡ Συνθήκη τῶν Σεβρῶν

Τὰ ἐδάφη ποὺ ἔχασε ἡ Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία στὴν Συνθήκη τῶν Σεβρῶν Ἡ Συνθήκη τῶν Σεβρῶν ...

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: