Ἀρχικὴ σελίς / ἱστορία / Φεβρουάριος / 14 Φεβρουαρίου / 14 Φεβρουαρίου 1824. Πληρωμένες «Ἀδελφότητες» ἐν δράσει.

14 Φεβρουαρίου 1824. Πληρωμένες «Ἀδελφότητες» ἐν δράσει.

14 Φεβρουαρίου 1824. Πληρωμένες «Ἀδελφότητες» ἐν δράσει.

Μετὰ τὴν Ἅλωσιν τῆς Τριπόλεως (Ἅλωσις Τριπολιτσᾶς) καὶ τὴν Α΄ Ἐθνοσυνέλευσιν, ἀποκτήσαμε δύο …Ἐκτελεστικὰ Σώματα, ἕνα νόμιμο κι ἔνα …διῳρισθὲν ἐν τῆς κυβερνήσεως Ἀλεξάνδρου Μαυροκορδάτου –Λαζάρου Κουντουριώτου.
Τὸ δεύτερο αὐτό, διορισθὲν Ἐκτελεστικὸ τρία πρόσωπα στόχευε. Τὸν Ὀδυσσέα Ἀνδροῦτσο, τὸν Δημήτριο Ὑψηλάντη καὶ τὸν Θεόδωρο Κολοκοτρώνη.
Τὸ νόμιμον Ἐκτελεστικὸν Σῶμα, μὲ ἕδρα τὴν Τρίπολιν, ὑπὸ τὸν Πετρόμπεη, διαρκῶς ἔχανε δυνάμεις καὶ ἐξετοπίζετο.

Ἐκείνην τὴν περίοδο μία ἐπιτροπὴ εἶχε δημιουργηθῆ, μὲ «βιτρίνα» ἐπισήμως ζητήματα στηρίξεως τῶν κατοίκων τῆς Τριπόλεως, τῶν ὁποίων, κατὰ τὴν Ἅλωσιν, κατεστράφησαν οἱ περιουσίες τους ἤ ἔμειναν ἄστεγοι.  Ἡ Ἐπιτροπὴ αὐτὴ ἐλέγετο «Ἀδελφότης» μὰ ὁ πραγματικός της ῥόλος δὲν ἦταν ἡ βοήθεια πρὸς τοὺς κατοίκους, ἀλλὰ ἡ προπαγάνδα κατὰ τοῦ Κολοκοτρώνη, ἀλλὰ καὶ ὅλων αὐτῶν ποὺ ἐθεωροῦντο ἐχθρικοὶ πρὸς τὴν «νόμιμον κυβέρνησιν».

Ἀρχηγοὶ τῆς «Ἀδελφότητος» ἦσαν ὁ Γεώργιος Βάρβογλης (ἤ Μπάρμπογλης ἤ Μπαρμπόγλου, ποὺ γιὰ μίαν περίοδο, κατὰ τὸν Σπηλιάδη, ἦταν καὶ Ὑπουργὸς Δικαιοσύνης), ὁ Μῆτρος Μποταΐτης καὶ ὁ Γαλανόπουλος Γιάννης.
Ἡ «Ἀδελφότης» ἀριθμοῦσε περὶ τὰ 400 μέλη καὶ ἦταν διαρκῶς σὲ ἄμεσον ἐπικοινωνία μὲ τὴν οἰκογένεια Κουντουριώτου στὴν Ὕδρα καὶ στὸ Κρανίδι (Λάζαρο καὶ Γεώργιο), λαμβάνοντας ὁδηγίες καὶ κατευθύνσεις, ἐνᾦ παραλλήλως δημιουργοῦσαν ἀρνητικὸ κλίμα γιὰ τοὺς ὁπλαρχηγοὺς τοῦ ἀγῶνος. Τὰ περισσότερα μέλη τῆς «Ἀδελφότητος» δὲν γνώριζαν τὸν πραγματικὸ σκοπὸ ὑπάρξεώς της, ἀλλὰ ὅλους τοὺς ἔδενε ἡ πρόθεσις νὰ συνταχθοῦν μὲ τὴν μερίδα τῶν πολιτικῶν, γιὰ νὰ λάβουν ὀφέλη, ἐξαργυρώνοντας τὶς ὑπηρεσίες τους.

Στὰ μέσα τοῦ Ἰανουαρίου τοῦ 1824, ὁχλοβοώντας, ἀπεφάσισαν νὰ δολοφονήσουν τὸν Κολοκοτρώνη καὶ τὸν ἔσωσε, μὲ πολὺ μεγάλο κόπο, ὁ Ἀναστάσιος Σαράτσης (ἤ Ντσᾶντος) ποὺ μπῆκε ἀνάμεσα στοὺς ὁπλοφόρους  ποὺ τὸν σημάδευαν καὶ στὸν Γέρο μας, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἀκυρώσῃ τὸ ἔγκλημα.
Ὅμως ὁ Κολοκοτρώνης ἐνημερώθηκε γιὰ τὸ περιστατικὸν καὶ ζήτησε ἐνισχύσεις ἀπὸ τοὺς συμπολεμιστές του.
Ὁ δὲ Γενναῖος ἔσπευσε μὲ τὸ σῶμα του γιὰ νὰ προστατεύσῃ τὸν πατέρα του.

Στὸ μεταξύ, περὶ τὰ τέλη Ἰανουαρίου τοῦ 1824, ἕνα ἀτυχὲς περιστατικόν, ἀνάμεσα σὲ κάποιον Τριπολίτη καὶ στὸν Βασίλη Στάικο, ποὺ τότε ἦταν σωματοφύλαξ τοῦ Παπαφλέσσα, (ὁ ὁποῖος ἀκόμη τότε ἦταν Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν στὸ νόμιμον Ἐκτελεστικόν), ὁδήγησε τὸν Στάικο*, ἐρεθίζοντάς τον, στὸν φόνο τοῦ Τριπολίτου.
Τὸ περιστατικὸν ἦταν ἀρκετὸ γιὰ νὰ ξεσηκωθῇ ἡ «Ἀδελφότης» καὶ νὰ ἀξιώσῃ δικαίωσιν μὲ ἀποτέλεσμα νᾶ πραγματοποιοῦνται καθημερινῶς ἐπεισόδια.
Ὁ ἀστυνόμος τῆς Τριπόλεως Γεώργιος Μπηλίδας ἀπεφάσισε νὰ παραδόσῃ στὴν …«δικαιοσύνη» τοῦ ὄχλου («Ἀδελφότης») τὸν Στάικο πρὸς ἱκανοποίησιν. Τὸν ἐξετέλεσαν φυσικὰ ὡς ἔνοχον …κομματιάζοντάς τον!!!

Ὁ Παπαφλέσσας, ὑπὸ τὸ πρόσχημα τοῦ …φόβου, μετέβη στὸ Κρανίδι, τὴν 30η Ἰανουαρίου (12η Φεβρουαρίου) τοῦ 1824, γιὰ νὰ λάβῃ τὰ …εὔσημα τοῦ ἐπανα-διορισμοῦ του, στὸ …«Νέον Ἐκτελεστικόν», ἐπίσης ὡς Ὑπουργὸς ἐπὶ τῶν Ἐσωτερικῶν, ἐφ΄ ὅσον θεωροῦσε κι αὐτὸς πὼς οἱ ὁπλαρχηγοὶ σὲ λίγο θὰ εἶχαν παυθῆ.
Οὐσιαστικῶς ὁ Παπαφλέσσας ἀπεχώρησε τὴν ὥρα τῆς κορυφώσεως τῶν γεγονότων.
Θεωρεῖται ἀπὸ τοὺς ἱστορικοὺς ὁ πραγματικὸς ἐγκέφαλος τῆς «Ἀδελφότητος», καθὼς καὶ τῶν γεγονότων ποὺ ἠκολούθησαν.

Τὸ πρῶτο μέρος τοῦ σχεδίου φυσικὰ ἐξετελέσθη ἄριστα. Οἱ ὁπλαρχηγοί, ποὺ κατὰ κύριον λόγον στήριζαν τὸ παλαιὸν Ἐκτελεστικόν, (τὸ νόμιμον) δὲν κατάφεραν (ἐπισήμως) νὰ χειραγωγήσουν καὶ νὰ ἐλέγξουν τοὺς πολεμιστές τους, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ φονευθῇ κάποιος πολίτης, ὁ ὄχλος νὰ «ἀπαιτῇ δικαιοσύνη», οἱ ἀναταραχὲς νὰ αὐξάνονται  καὶ παραλλήλως στρατιωτικὰ σώματα ἔσπευδαν νὰ ἐγκατασταθοῦν καὶ νὰ καταλάβουν τὴν Τρίπολιν.
Τί πιό καλή δικαιολογία γιά νά ἀκυρωθῇ τό (νόμιμον) Ἐκτελεστικόν, μέ τό πρόσχημα τῆς ἀνικανότητος;
Τὴν 1η Φεβρουαρίου (14 Φεβρουαρίου) τὸ (παράνομον) Ἐκτελεστικὸν λειτουργεῖ ὡς κυβέρνησις, ἐκδίδοντας διατάγματα,  ψηφίσματα, ἐντολὲς διεδέχοντο τὸ ἕνα τὸ ἄλλο, κρίνοντας ὡς …στασιαστὲς τὸν Κολοκοτρώνη καὶ τοὺς ὑποστηρικτές του.
(Ἡ σύγχρονη ἱστορία ἀναφέρει: «ἀντικυβερνητικοὶ κατὰ κυβερνητικῶν»!!!)

Ὁ Δημήτριος Ὑψηλάντης ἀπεφάσισε νὰ μεσολαβήσῃ, γιὰ νὰ κατευνάσῃ καὶ τὸν ὄχλο, ἀλλὰ καὶ τοὺς ὁπλαρχηγούς, μὰ κυρίως τὸ Βουλευτικὸν Σῶμα, μὴ γνωρίζοντας φυσικὰ πὼς κι ὁ ἴδιος ἀποτελοῦσε στόχο. Μετέβη στὸ Ναύπλιο, στὶς 6 Φεβρουαρίου (19 Φεβρουαρίου), μὲ πρόθεσιν νὰ μεταβῇ στὸ Κρανίδι καὶ νὰ ἡρεμήσῃ τὰ πνεύματα μὰ δὲν ἔγινε δεκτὸς καὶ στὶς 13  Φεβρουαρίου (26 Φεβρουαρίου) ἐπέστρεψε ἄπραγος στὴν Τρίπολιν.
Τὴν 6η Φεβρουαρίου, μὲ 200 Στερεοελλαδίτες μισθοφόρους ὁ Γενναῖος Κολοκοτρώνης, ποὺ ἔσπευσε ἀπὸ τὸ Ναύπλιον στὴν Τρίπολιν ἀμέσως, κι ἐφ΄ ὅσον ὅλες αὐτὲς τὶς ἡμέρες τὰ γεγονότα ἦσαν ἀκραῖα, δὲν κατάφερε νὰ ἀποφύγῃ τὴν συμπλοκή, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ σκοτωθοῦν ἕξι ἄτομα. Οἱ τραυματίες ἦσαν πολλοὶ κι ἀπὸ τὶς δύο πλευρές.

Παραλλήλως κατέφθασαν, πρὸς βοήθεια τῶν Κολοκοτρωναίων 2.000 Καρυτινοὶ, καὶ τελικῶς οἱ περισσότεροι ἀπὸ τὰ μέλη τῆς «Ἀδελφότητος», μὲ τὴν παρουσία τῶν ὅπλων τοῦ Γενναίου, ἐπέστρεψαν στὶς καθημερινές τους ἐνασχολήσεις, ἀλλὰ οἱ κεφαλὲς τῆς «Ἀδελφότητος» ἐκλείσθησαν στὴν Ἀκρόπολιν, ἀναμένοντες τὰ στρατιωτικὰ σώματα τοῦ Γιώργη Γιατράκου, τοῦ Παναγιώτη Ζαφειροπούλου, τοῦ Γεωργίου Βάλβογλη, τοῦ Γεωργίου Ζαχαροπούλου καὶ ἄλλων, ποὺ θὰ ἔστελνε ὁ Κουντουριώτης. Ἡ βοήθεια δὲν ἔφθασε καὶ οἱ ἔγκλειστοι ἀπεχώρησαν, ἐνᾦ ὁ Κολοκοτρώνης, γιὰ νὰ μὴν δόσῃ περισσότερα δικαιώματα καὶ γιὰ νὰ ἡρεμήσῃ τὰ ὠξυμμένα πνεύματα, ἡσύχασε καὶ σκόρπισε τοὺς πολεμιστές του.. Ἄλλως τὲ δὲν ἤθελε νὰ πιστέψῃ ὅτι Πελοποννήσιοι θὰ στραφοῦν ἐναντίον του.

Φυσικὰ ἀπὸ τὸ Κρανίδι, ἐκτὸς τῶν πολεμικῶν προετοιμασιῶν, διεβεβαίωναν, μὲ ἐπιστολές τους, τὶς Μεγάλες Δυνάμεις πὼς τὸ παλαιὸν (νόμιμον) Ἐκτελεστικὸν ἦταν παράνομον καὶ ὁ Δημήτριος Πεῤῥοῦκας, ποὺ προσπαθοῦσε νὰ μεταβῇ στὴν Εὐρώπη, γιὰ νὰ ἀκυρώσῃ τὴν λήψιν τοῦ δανείου «εἰς τὸ ὄνομα τοῦ λαοῦ», ἦταν ἐπίσης …παράνομος!!!
Ἐννοεῖται εὔκολα τὸ ποιὸς εἶχε τὸ …«δίκαιον».
Στὶς 3 Φεβρουρίου (15 Φεβρουρίου) μὲ ἐπιστολή τους (ψήφισμα-διαταγή τους) ἀξίωναν ἀπὸ τὸν Πεῤῥοῦκα νὰ σταματήσῃ κάθε του δραστηριότητα διότι εἶχε …παυθῆ!!!
Τὸ δάνειον ἔπρεπε νὰ ληφθῇ πάσῃ θυσίᾳ!!!

Φιλονόη

Πληροφορίες ἀπό:

«Ἀπομνημονεύματα περὶ τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως», Φωτίου Χρυσανθακοπούλου

«Ἀπομνημονεύματα», Σπηλιάδου Νικολάου

«Ἡ Ἑλληνικὴ Ἐπανάστασις» τοῦ Διονυσίου Κοκκίνου.

«Ἡ Ἐπανάστασις τοῦ 21», Φωτιάδης Δημήτριος

*  Ὁ Σπηλιάδης ἀναφέρεται σὲ ἐρεθισμὸ τοῦ Στάικου ἀπὸ
τὸν Παπαφλέσσα καὶ ὑπόδειξιν φόνου. Ἐπίσης ἀναφέρεται σὲ δύο ἄτομα κι ὄχι μόνον στὸν Στάικο, ποὺ κατεδικάσθησαν εἰς θάνατον.

εἰκόνα

Σχετικὰ μὲ τὸν συγγραφέα Φιλονόη Πόντου

Ἐλέγξτε ξανά

8 Ἰουλίου 1824. Ἡ μάχη τοῦ Λιδωρικίου.

Στὶς ἀρχὲς τοῦ 1824 ὁ σουλτᾶνος ἀποφασίζει νέα ἐκστρατεία κατὰ τῶν Ἑλλήνων. Διῴρισε ὥς στρατάρχη ...

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: