Ἀρχικὴ σελίς / ἱστορία / Φεβρουάριος / 21 Φεβρουαρίου / 21 Φεβρουαρίου 1821. Τὸ Πρῶτο Αἷμα!!!

21 Φεβρουαρίου 1821. Τὸ Πρῶτο Αἷμα!!!

21 Φεβρουαρίου 1821. Τὸ Πρῶτο Αἷμα!!!

Ἡ ἀπόφασις τῆς ἀναλήψεως τῆς ἡγεσίας τῆς Φιλικῆς Ἑταιρείας καὶ κατ’ ἐπέκτασιν τοῦ συνολικοῦ ἀγῶνος καὶ τῆς κηρύξεως τῆς Ἐπαναστάσεως, ἀπὸ τὸν Ἀλέξανδρο Ὑψηλάντη, ἄν καὶ δύσκολη, ἦταν ἀπολύτως δεσμευτικὴ καὶ συμφωνοῦσαν μὲ αὐτὴν ὅλα του τὰ ἀδέλφια.
Ἐν τούτοις ἡ ἡμέρα αὐτῆς τῆς ἀνακοινώσεως δὲν ἦταν ἀπολύτως καθορισμένη.

Στὶς 16 Φεβρουαρίου (1 Μαρτίου) τοῦ 1821 ὁ Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης, μὲ τὰ ἀδέλφια του Δημήτριο καὶ Νικόλαο, συνεσκέπτοντο περὶ τῆς ἐνάρξεως τῆς ἑλληνικῆς ἐπαναστάσεως ἐνᾦ ταὐτοχρόνως στέλνουν δύο ἐπιστολὲς.
Ἡ μία ἐπιστολὴ προορίζετο γιὰ τὸν Ξάνθο, καθὼς καὶ τὸν ἀρχηγὸ τοῦ μικροῦ στολίσκου τοῦ Δουνάβεως, τὸν Δημήτριο Καλαματιανό, ποὺ τοὺς ζητοῦσαν νὰ παραυρεθοῦν τὴν ἐπομένη, 17 Φεβρουαρίου (2 Μαρτίου) στὸ Κισινιὸφ τῆς Βεσσαραβίας, ὅπου διέμεναν ἐκείνη τὴν ἐποχή, (φιλοξενοῦντο ἀπὸ τὴν ἀδελφή τους) καὶ ἡ ἑτέρα πρὸς τὸν φιλικὸ ὁπλαρχηγό, ἀπὸ τὴν Ἰθάκη, Βασίλειον Τζεμπέρη Καραβιᾶ, ποὺ διέμενε στὸ Γαλάτσι τῆς Μολδοβλαχίας, στὴν ὁποία τοῦ ζητοῦσε νὰ ὑψώσῃ τὴν σημαία τῆς ἐπαναστάσεως.
Ἀμέσως μετά, μὲ τὴν βοήθεια τοῦ ἰατροῦ Γεωργίου Τυπάλδου (Κοζάκη) καὶ τοῦ διδασκάλου Γεωργίου Λασσάνη, ἐτοίμασαν τρεῖς προκηρύξεις, ποὺ ἀπέστειλαν πρὸς τοὺς Μολδαυούς, πρὸς τοὺς «ἀδελφοὺς τῆς Φιλικῆς Ἑταιρείας» καὶ πρὸς τοὺς Ἕλληνες τῆς Μολδοβλαχίας. Σὲ αὐτὲς τὶς προκηρύξεις, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἀνακοίνωσιν τῆς ἐνάρξεως τῆς ἐπαναστάσεως.
Ὑπέγραψε ὡς «Γενικὸς Ἐπίτροπος τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους, Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης».

Βάσει τῶν ὅσων ἀναφέρει ὁ Ξόδιλος (δὲν ὑπάρχουν ἄλλες ἀναφορὲς πλὴν αὐτῆς) ὁ Ὑψηλάντης ἔλαβε μίαν ἐπιστολὴ στὶς 17 Φεβρουαρίου (2 Mαρτίου) τοῦ 1821 καὶ ἀμέσως μετὰ ἀπεφάσισε νὰ κινηθῇ ἄμεσα,
Κι ἔτσι στὶς 18 Φεβρουαρίου (3 Μαρτίου) τοῦ 1821, οἱ προκηρύξεις του εἶχαν ἤδη φθάση στοὺς παραλῆπτες τους.
Ἀνεξαρτήτως πάντως τῶν ἀφορμῶν, γεγονὸς εἶναι πὼς ἤδη στὶς 19 Φεβρουαρίου (4 Μαρτίου) τοῦ 1821 ὁ Καραβιᾶς εἶχε ἤδη λάβη τὴν ἐντολὴ τῆς ἐνάρξεως τοῦ Ἀγῶνος.

Στὸ Γαλάτσι ὑπῆρχαν δύο ἀστυνομίες. Μία ἀστυνομία τῶν ὀθωμανῶν καὶ μία τῶν χριστιανῶν.
Ἐπὶ κεφαλῆς τῆς ὀθωμανικῆς ἀστυνομίας ἦταν ὁ Μουσταφᾶς Κούρτογλου, ποὺ εὑρίσκετο σὲ διαρκεῖς συγκρούσεις μὲ τὸν Καραβιᾶ. Ἐκεῖνες τὶς ἡμέρες μάλιστα, λόγῳ ἑνὸς ἀτυχήματος, ἕνας ὀθωμανὸς στρατιώτης ἐφονεύθη ἀπὸ κάποιον ἄνθρωπο τοῦ Καραβιᾶ, στὶς 13 Φεβρουαρίου (26 Φεβρουαρίου), τὸν ὁποῖον ζητοῦσε ὁ Μουσταφᾶ γιὰ νὰ τιμωρήσῃ ἀλλὰ ὁ Καραβιᾶς δὲν τὸν ἀπέδιδε, μὲ ἀποτέλεσμα οἱ ἐντάσεις, ἀνάμεσα στὶς δύο κοινότητες νὰ ἔχουν κορυφωθεῖ.

Λαμβάνοντας τὴν ἐπιστολὴ τοῦ Ὑψηλάντου ὁ Καραβιᾶς ἀπεφάσισε νὰ κτυπήσῃ τοὺς Τούρκους τοῦ Γαλατσίου δύο ἡμέρες ἀργότερα, στὶς 21 Φεβρουαρίου (6 Μαρτίου),  Καθαρὰ Δευτέρα.
Πράγματι, περίπου 150 ἄνδρες τοῦ Καραβιᾶ, κυρίως Κεφαλλῆνες, στὶς 21 Φεβρουαρίου τοῦ 1821, ἕφθασαν ὁπλισμένοι στὸν ἐκκλησιασμό τους καὶ ἀμέσως μετὰ τὸ πέρας τῆς λειτουργίας ὕψωσαν τὶς σημαῖες τῆς Ἐπαναστάσεως, ποὺ εὐλόγησε ὁ πάτερ Ἀμβρόσιος, ὁ Ἰθακήσιος.
Ἀμέσως μετά, πυροβολώντας καὶ ζητοκραυγάζονταςς, ξεχύθησαν στὴν πολιτεία.

Οἱ Τοῦρκοι ἀκούγοντας τὴν φασαρία βρῆκαν προστασία σὲ κάποιες οἰκίες, ἀνταποδίδοντας τὰ πυρὰ καὶ ἀρνούμενοι νὰ παραδοθοῦν. Μετὰ ἀπὸ ἑννέα ὧρες πολιορκίας οἱ ἄνδρες τοῦ Καραβιᾶ ἔβαλαν φωτιὰ στὶς οἰκίες αὐτές, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἐξέλθουν οἱ Τοῦρκοι καὶ ἡ μάχη νὰ κορυφωθῇ, ἀφήνοντας πίσω της νεκροὺς ἑξήντα Τούρκους– καὶ τὸν Μουσταφᾶ- καὶ ἕναν Ἕλληνα. (Μεταξὺ τῶν ἑπτὰ Ἑλλήνων τραυματιῶν ἦταν κι ὁ Καραβιᾶς.)
Περὶ τοῦς τριάντα Τούρκους διέφυγαν πρὸς τὸ κάστρο τῆς Μπράιλας, ὅπου ἱστορώντας τὸ περιστατικόν, τὸ ἀπέδωσαν στὴν μεταξὺ Μουσταφᾶ καὶ Καραβιᾶ ἀντιπαλότητα, δίχως νὰ πονηρευθοῦν πὼς κάτι ἄλλο ξεκίνησε. Ἀποτέλεσμα αὐτοῦ ἦταν τὸ ὅ,τι γιὰ ἀρκετὲς ἀκόμη ἡμέρες οἱ ὀθωμανοὶ παρέμειναν ἥσυχοι.

Τὴν ἴδια ἡμέρα ὁ Ὑψηλάντης, ἀναμένοντας ἀδίκως τὴν ἐμφάνισιν τοῦ Ξάνθου, ἀπεφάσιζε ἐπὶ τέλους νὰ κινηθῇ πρὸς τὸ Ἰάσιον, ὡς ἰδιώτης, ἔχοντας μαζύ του τὰ ἀδέλφια του Νικόλαο καὶ Γεώργιο, τὸν Καντακουζηνὸ Γεώργιο, συνταγματάρχη τοῦ ῥωσσικοῦ στρατοῦ, τὸν φιλικὸ Γεώργιον Μᾶνο, ἀδελφὸ τοῦ ὑψηλοβάθμου μέλους τῆς Φιλικῆς Ἑταιρείας Ἰωάννου Μάνου, τὸν Πολωνὸ ἀξιωματικὸ Γαρνόφσκη, τὸν Λασσάνη, τὸν Κωνσταντῖνο Καβαλερόπουλο (ὑπερήλιξ ὑπηρέτης τῆς οἰκογενείας Ὑψηλάντη) καὶ κάποιους ἄλλους. 
Στὶς 22 Φεβρουαρίου (7 Μαρτίου) διέβη τὸν Προῦθο.
Ἡ φρουρὰ τοῦ ἡγεμόνος τῆς Μολδοβλαχίας τὸν ἀνέμενε καὶ τὸν ὡδήγησε στὸν Μιχαὴλ Βόδα.

Φιλονόη

Πληροφορίες ἀπό:

«Ἡ Ἐπανάστασις τοῦ ’21», Φωτιάδης Δημήτριος
«Ἡ Ἑλληνικὴ Ἐπανάστασις», Κόκκινος Διονύσιος

εἰκόνα

Σχετικὰ μὲ τὸν συγγραφέα Φιλονόη Πόντου

Ἐλέγξτε ξανά

8 Ἰουλίου 1824. Ἡ μάχη τοῦ Λιδωρικίου.

Στὶς ἀρχὲς τοῦ 1824 ὁ σουλτᾶνος ἀποφασίζει νέα ἐκστρατεία κατὰ τῶν Ἑλλήνων. Διῴρισε ὥς στρατάρχη ...

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: