Ἀρχικὴ σελίς / ἱστορία / Φεβρουάριος / 24 Φεβρουαρίου / 24 Φεβρουαρίου 1821. Ἡ προκήρυξις τῆς Ἐπαναστάσεως

24 Φεβρουαρίου 1821. Ἡ προκήρυξις τῆς Ἐπαναστάσεως

Στὶς 22 Φεβρουρίου τοῦ 1821Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης, μὲ τὴν συνοδεία του, διέβη τὸν Προῦθο καὶ κατηυθύνθη πρὸς τὸ Ἰάσιον τῆς Μολδαυΐας, ὅπου συνήντησε τὸν ἡγεμόνα τῆς Μολδαυΐας (καὶ συγγενή του) Μιχαὴλ Βόδα, γιὰ νὰ συζητήσῃ μαζύ του τὴν συμμετοχὴ τῶν Μολδαυῶν στὴν Ἐπανάστασιν.

Στὸ Ἰάσιον φθάνοντας ὁ Ὑψηλάντης ἔδωσε ἐντολὴ νὰ τυπωθοῦν οἱ προκηρύξεις τῆς ἐνάρξεως τοῦ Ἀγῶνος μὲ ἡμερομηνία 24 Φεβρουαρίου τοῦ 1821, ἐφ΄ ὅσον ἀπὸ ἐκείνην τὴν στιγμὴ τῆς διαβάσεως τοῦ Προύθου καὶ μετά, ἀτύπως, ἐδόθη τὸ σύνθημα.
Ἄλλως τὲ ἤδη ἀπὸ τὶς 21 Φεβρουαρίου, στὸ Γαλάτσιον τῆς Μολδοβλαχίας, ὁ φιλικὸς ὁπλαρχηγός, ἀπὸ τὴν Ἰθάκη, Βασίλειος Τζεμπέρης Καραβιᾶς, κατ’ ἐντολὴν τοῦ Ὑψηλάντου, «ἄναβε τὸ πρῶτο τουφέκι» τοῦ 1821.

24 Φεβρουαρίου 1821. Ἡ προκήρυξις τῆς Ἐπαναστάσεως3α

 

24 Φεβρουαρίου 1821. Ἡ προκήρυξις τοῦ Ἀλεξάνδρου Ὑψηλάντου.

Ἡ ἔναρξις τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως ὅμως κρύβει πολλὰ μυστικὰ ποὺ ἀκόμη δὲν τὰ γνωρίζουμε, ἐφ΄ ὅσον οἱ ἐπίσημοι ἱστορικοὶ ἑστίασαν στὰ γεγονότα μετὰ τῆν ἔναρξιν τῆς Ἐπαναστάσεως κι ὄχι σὲ αὐτὰ ποὺ τὴν μεθόδευσαν καὶ τὴν ἔστησαν, ἀποκρύπτοντάς μας πολλὲς πληροφορίες γιὰ τοὺς ἐγκεφάλους αὐτῆς τῆς …«συμπτωματικῶς» περίεργης ἱστορίας. Καὶ λέω …«περίεργης» διότι ὅλως …«τυχαίως» συμβαίνουν καὶ κάποιες ἄλλες ἐπαναστάσεις ἐκείνην τὴν περίοδο, ὑποκινούμενες καὶ χρηματοδοτούμενες ὅμως ἀπὸ τοὺς Rothschild.
Διότι κακὰ τὰ ψέμματα… Ἐπανάστασις ἐπιτυχημένη σημαίνει Rothschild!!!

Ἡ Ἑλληνικὴ Ἐπανάστασις ἐστήθη ἀπὸ τὴν Φιλικὴ Ἑταιρεία.
Στὶς 16 Ἰανουαρίου τοῦ 1820 στὴν Πετρούπολιν, ἔγινε πρότασις στὸν Ἰωάννη Καποδίστρια, ἀπὸ τὸν Ἐμμανουὴλ Ξάνθο, νὰ ἀναλάβῃ τὴν ἀρχηγία, ἀλλὰ ὁ Καποδίστριας ἠρνήθη. (Ὁ Ξάνθος παρέδωσε ἐπιστολὴ τοῦ Ἀνθίμου Γαζῆ στὸν Καποδίστρια.)
Μετὰ τὴν ἄρνησιν τοῦ Καποδιστρίου ὁ Ξᾶνθος ἐστράφη στὸν ὑπασπιστὴ τοῦ τσάρου, Ἀλέξανδρο Ὑψηλάντη, ποὺ στὴν μάχη τῆς Λειψίας, κατὰ τοῦ Ναπολέοντος, εἶχε χάση τὸ χέρι του. Ὁ Ἰωάννης Μᾶνος, συγγενὴς τῆς οἰκογενείας Ὑψηλάντου, μεσολάβησε καὶ ὁ Ὑψηλάντης ἐδέχθη.
Στὶς 12 Ἀπριλίου (25 Ἀπριλίου) τοῦ 1820 διῳρίσθη ὁ ἀρχηγὸς τῆς Φιλικῆς Ἑταιρείας καὶ τῆς Ἐπαναστάσεως.24 Φεβρουαρίου 1821. Ἡ προκήρυξις τῆς Ἐπαναστάσεως2α

Ἀπὸ τῆς στιγμῆς ἐκείνης ποὺ ὁ Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης ἐδέχθη τὴν Ἀρχή ἡ κινητοποίησις ἦτο πυρετώδης καὶ οἱ προετοιμασίες πέρασαν πλέον σὲ τελικὸ στάδιον.
Στὶς ἀρχὲς τοῦ 1821 τὰ ἀναγκαία μηνύματα εἶχαν διαμοιρασθῆ, οἱ ἐντολὲς ἐπίσης κι ἀπέμεναν ὅλοι τὸ σύνθημα.

Τὸ ἐπίσημο σύνθημα ἐδόθη στὶς 24 Φεβρουαρίου τοῦ 1821, στὸ Ἰάσιον, μὰ τὸ ἀνεπίσημον λίγες ἡμέρες πρίν, στὶς 18 Φεβρουρίου τοῦ 1821.

Ὅμως ἡ προετοιμασία τῆς Ἐπαναστάσεως δὲν ἦταν κάτι ξαφνικό.
Οἱ προπαρασκευές της, κυρίως ἀπὸ τὴν Φιλικὴ Ἑταιρεία, ἦσαν τέτοιες, ποὺ ἀμέσως μετὰ τὴν ἐπίσημο προκήρυξιν, ὤθησαν χιλιάδες νέους ἀνθρώπους νὰ συναντήσουν τὸν Ὑψηλάντη καὶ νὰ καταταγοῦν στὸν στρατό του. Νέους ἀνθρώπους, ἀπολέμους ἀλλὰ ἐνθουσιώδεις, ποὺ μὲ τὴν φλόγα τῆς νεότητός τους, ἔσπευσαν νὰ θυσιασθοῦν στὸν βωμὸ τῆς Ἐλευθερίας.
Αὐτοὶ οἱ νέοι ἄνθρωποι ἀπετέλεσαν τὸν Ἱερὸ Λόχο, ποὺ ἔγραψε μία ἀπὸ τὶς πιὸ αἱματοβαμμένες σελίδες τῆς Ἱστορίας μας!!!

Ἡ κατάταξις αὐτῶν τῶν νέων ἀνδρῶν, ποὺ μετὰ τὴν προκήρυξιν Ὑψηλάντου, ἔλαβε μορφὴν χιονοστιβάδος, κατέληξε στὸ νὰ συγκεντρωθῇ στὸν Ἱερὸ Λόγο ὁ ἀνθὸς τῆς Ἑλληνικῆς νεολαίας, κυρίως φοιτητές, ποὺ σαφῶς στὴν συνέχεια στέρησαν τὴν Πατρίδα ἀπὸ τὴν παρουσία τους.
Ὁ Ἱερὸς Λόχος ἐτέθη ὑπὸ τὶς διαταγὲς τοῦ Νικολάου Ὑψηλάντου, ἀδελφοῦ τοῦ Ἀλεξάνδρου καὶ ἡ θυσία αὐτῶν τῶν ἀνδρῶν, πλὴν 139, θὰ μείνη γιὰ πάντα σταθμὸς στὴν ἱστορία μας.

Μία σημαντικὴ λεπτομέρεια ποὺ πρέπει ὅμως ἐπὶ τέλους νὰ συνειδητοποιήσουμε, ὡς Ἕλληνες, εἶναι τὸ ἐὰν ἡ Ἐπανάστασις τοῦ 1821 ἐπέτυχε διότι ἔτσι …ἔπρεπε, ἐφ΄ ὅσον ἤμασταν πιὰ ἀποφασισμένοι, ἤ, διότι ἔτσι …ἤθελαν κάποιοι ἄλλοι, ποὺ δὲν φαίνονται, ἀλλὰ ποὺ ἀπὸ ἀρχῆς τῆς δημιουργίας τῶν συνθηκῶν τῆς Ἐπαναστάσεως, κινοῦσαν τὰ νήματα, βρῆκαν τὰ κατάλληλα πρόσωπα καὶ …ἀπεμάκρυναν τὰ μὴ κατάλληλα. Κι αὐτὴ ἡ λεπτομέρεια, ἐὰν γίνῃ ἀντιληπτή, θὰ μᾶς βοηθήση ὅλους νὰ κατανοήσουμε τὸ ποῦ, γιατί, πῶς ἔγιναν ἐκεῖνα τὰ λάθη, ποὺ ἄλλαξαν τὰ ὀνόματα τῶν δειναστῶν ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα, ποὺ μᾶς ἄφησαν τοὺς ἰδίους ἀκριβῶς δυνάστες, ποὺ ἐξακολουθοῦν νὰ μᾶς κρατοῦν ἐν δουλείᾳ.
Παρ’ ὅλα αὐτά, ἄν καὶ σήμερα μποροῦμε μετὰ βεβαιότητος πλέον νὰ ἰσχυρισθοῦμε πὼς ἦταν ξενοκίνητος, ἐν τούτοις δὲν γίνεται νὰ μὴν ἀναγνωρίσουμε τὴν αὐτοθυσία κάποιων ἐκ τῶν πρωταγωνιστῶν της.

Νὰ θυμόμαστε λοιπὸν πάντα πὼς ὅταν τὸ «σύστημα» ἐπιθυμῇ  τὴν προβολὴ μίας ὀμάδος, τότε τὸ …«σῦμπαν συνωμοτεῖ», ὅλως …«παραδόξως» καὶ τὴν ἀναδεικνύει.
Κι ὅλως …«συμπτωματικῶς», οἱ περιηγητὲς καὶ οἱ φιλέλληνες ποὺ στήριξαν τὴν ἐπανάστασιν, λίγο πρὸ καὶ κατὰ τὴν διάρκειά της, ἦσαν καταξιωμένα πρόσωπα καὶ προέβαλαν μὲ πάθος τὶς ἑλληνικὲς θέσεις.
Ἀπὸ τὸν συνταγματάρχη Νόρμαν, ποὺ ἄφησε τὴν τελευταία του πνοή, μετὰ τὴν μάχη τοῦ Πέτα, στὸ Μεσολόγγι, προσφέροντας τὶς ὑπηρεσίες του μὲ αὐταπάρνησιν, ἔως τὸν Πολωνὸ Λέχο Γαρνόφσκυ, σύντροφον τοῦ Ὑψηλάντου, τὸν Τρελώνυ, σύντροφον τοῦ Ὁδυσσέως, ἀλλὰ καὶ τὸν Τσῶρτς καὶ τὸν Κόχραν.

Ἀπὸ τότε καὶ μετά, ἔως καὶ τὸ τέλος τοῦ Ὑψηλάντου, παρακολουθοῦμε διαρκεῖς ἀγῶνες, μικροὺς ἤ μεγάλους, πρὸ κειμένου νὰ ἐπικρατήσῃ ἡ Ἐπανάστασις.
Στὰ περισσότερα τμήματα τῆς χερσονήσου τοῦ Αἵμου ἐπνίγη στὸ αἷμα. Τὸ μοναδικὸν τμῆμα ποὺ μᾶς ἐπετράπη νὰ …«ἀπελευθερώσουμε», ὑπὸ τὴν «αὐστηρὰ ἐποπτεία κι ἐπίβλεψιν» τῶν γνωστῶν …ἀπογόνων, ἦταν ἡ Πελοπόννησος, οἱ Κυκλάδες καὶ ἡ Στερεὰ Ἑλλάς.
Θὰ χρειασθοῦν ἀκόμη πολλοὶ ποταμοὶ αἵματος ὅμως γιὰ νὰ κλείσῃ κι αὐτὸς ὁ κύκλος.
Διότι μία Ἐπανάστασις εἶναι νὰ μὴν ἀρχίσῃ… Τὸ πέρας της τὸ ὀρίζουν πολλοὶ παράγοντες κι ὁπωσδήποτε ὄχι μόνον αὐτοὶ ποὺ τὴν χρηματοδότησαν καὶ φρόντισαν νὰ ἐξαφανίσουν κάθε ἐνοχλητικὴ παρουσία  κι ἀναφορά, πρὸ κειμένου νὰ μὴν χαθῆ ἀπὸ τὰ χέρια τους ὁ ἔλεγχος.

Φιλονόη

Σημειώσεις

Δυστυχῶς, γιὰ ὅλους ἐμᾶς, πτωχοὺς ἀπογόνους ἐκείνων τῶν πρωτοστατῶν, μὰ κυρίως τῶν πραγματικῶν ἀγωνιστῶν, μαζὺ μὲ τὴν Δόξα ἔχουμε κληρονομήσει καὶ τὴν Προδοσία.
Καὶ ἀκόμη δυστυχέστερα γιὰ ἐμᾶς εἶναι ποὺ τώρα πιά, ὅταν ἐπὶ τέλους ἀρχίσαμε νὰ κατανοοῦμε τὴν δολιότητα καὶ τὰ κίνητρα τῶν φερομένων ὡς πρωτεργατῶν κι ἐγκεφάλων τῆς ἐπαναστάσεως, εἶναι ἡ συνειδητοποίησις τῆς γενικοτέρας καταστάσεως: ἡ Προδοσία δὲν ἐπῆλθε κατὰ τὴν ἐξέλιξιν τῶν γεγονότων, ἀλλὰ ἦταν ἡ …γενεσιουργὸς αἰτία των.
Ἦταν δῆλα δὴ …φυτεμένη στὴν ῥίζα τῆς ἐπαναστάσεως, ποὺ πληρώσαμε μὲ τὸ αἶμα μας, ἀλλὰ ἐξαργύρωσαν ἄλλοι, καὶ ἦταν ἔτσι προγραμματισμένη, ποὺ τελικῶς νὰ χρησιμοποιηθῆ ὡς ἐφαλτήριον ἀνατροπῆς τῆς ἰδίας τῆς ἐπαναστάσεως, ἐπαναφέροντας σὲ θέσεις ἀρχῆς ὅλους αὐτοὺς ποὺ πάντα λειτουργοῦσαν ὡς ἐπιστάτες μας.

Πρὸς τοῦτον καὶ πρὶν ἀκόμη ὁλοκληρωθῆ ἡ ἀπελευθέρωσις ἐνεκρίθησαν δάνεια πολλῶν ἑκατομμυρίων, ποὺ μᾶς ἀλυσόδεσαν γιὰ σχεδὸν δύο αἰῶνες.
Πρὸς τοῦτον τὰ πρῶτα διατάγματα, κι ἐπὶ Καποδιστρίου ἀλλὰ κι ἐπὶ Ὄθωνος, ἦσαν διατάγματα ποὺ δημιουργοῦσαν τράπεζες (Ἐθνικὴ Χρηματιστικὴ Τράπεζα καὶ Ἐθνικὴ Τράπεζα) μὲ δικό τους ἐκδοτικὸ δικαίωμα στὸ δικό μας νόμισμα, ποὺ ὅμως θὰ τὸ …ἐδάνειζαν στὸ κράτος – μὲ τόκο- καὶ τῶν ὁποίων οἱ διευθυντὲς ἦσαν κατὰ καιροὺς ἀπὸ πρωθυπουργοὶ ἔως ὑπουργοὶ οἰκονομικῶν (καὶ τὸ ἀνάποδον!!!).
Πρὸς τοῦτον ἔσπευσαν ὅλα τὰ φαναριώτικα ἀποβράσματα καὶ καθάρματα νὰ λάβουν θέσεις γιὰ νὰ βρωμίσουν τὴν ἱστορία μας καὶ νὰ αἰσθανόμεθα ἀκόμη καὶ σήμερα ντροπὴ γιὰ τὸ εἶδος τους.
Πρὸς τοῦτον ἀπέκλεισαν τοὺς πραγματικοὺς ἀγωνιστές, δολοφονώντας τους, φυλακίζοντάς τους, ἐξορίζοντάς τους, πρὸ κειμένου, μὲ ψεύδη, δόλους, παρασκηνιακὲς βρωμιὲς καὶ συκοφαντίες νὰ τοὺς θέσουν ἔξω ἀκόμη κι ἀπὸ τὸ δικαίωμα τοῦ τοπικοῦ ἀντιπροσώπου.
Πρὸς τοῦτον τὰ χρήματα τῶν φερομένων ὡς δανείων ἐδόθησαν σὲ αὐτοὺς τοὺς ἀπογόνους καὶ στοὺς παρατρεχαμένους τους.
Πρὸς τοῦτον, ἀπὸ τότε ἔως σήμερα, ἡ ἀσυλία τους εἶναι θορυβώδης καὶ ἀποκρύβει τὴν λεηλασία τοῦ δημοσίου χρήματος καὶ τὰ ἐγκλήματα εἰς βάρος μας.
Πρὸς τοῦτον οὐδεὶς ἐξ αὐτῶν ποὺ ἀναλαμβάνουν τὰ ἡνία τῆς χώρας οὐδέποτε ἀναρωτιέται γιὰ τὰ ἐγκλήματα τῶν προκατόχων του.
Πρὸς τοῦτον ὅλα τὰ νομομαγειρέματα προστάτευαν καὶ προστατεύουν τοὺς τραπεζίτες, γενοκτονώντας γενεὲς ἐπὶ γενεῶν Ἑλλήνων, ἀλλὰ κι ἄλλων λαῶν τῆς περιοχῆς.
Πρὸς τοῦτον κάθε ἔγκλημα ἀναβαπτίζεται σὲ …νόμο τοῦ κράτους, προοδευτικότητα, ἐκμοντερνισμὸ καὶ λοιπὲς κοτσανολογίες…
Ἄλλως τέ… πῶς θά τολμούσαμε σήμερα νά ἀμφισβητήσουμε τήν Ἐπανάστασιν ἐάν δέν κρίναμε ἐκ τοῦ ἀποτελέσματος τά ἐγκλήματα πού γέννησε;

Παρ’ ὅλα αὐτά, τιμώντας τοὺς ἀγνώστους καὶ ἀθώους ἀγωνιστές, ποὺ θυσίασαν τὸ αἷμα τους, εἶτε ὡς ἁπλοῖ στρατιῶτες, εἶτε κι ὡς μετέχοντες σὲ μεγαλύτερα μυστικά, ὅπως οἱ Φιλικοί, ἐμεῖς ὀφείλουμε νὰ τοὺς ἀναγνωρίσουμε ἕναν μεγάλο ἀγῶνα καὶ νὰ τοὺς εὐχαριστοῦμε γιὰ αὐτόν. Ὄχι φυσικὰ διότι μᾶς προσέφεραν τὴν ἐλευθερία μας, ἐφ΄ ὅσον στὴν πραγματικότητα μὲ τὸ ποὺ ἀνεκοινώθη ἡ ἐπανάστασις ἔσπευσε ὅλος ὁ στρατὸς τῶν ἀπογόνων νὰ λάβῃ θέσεις ἐξουσίας, ἀλλὰ διότι μᾶς ἔδωσαν τὸ ἐρέθισμα νὰ μάθουμε καὶ τὶς ἄλλες ὀπτικές, νὰ διδαχθοῦμε ἀπὸ τὰ (δικά μας) λάθη καὶ νὰ προετοιμασθοῦμε γιὰ τὴν πραγματικὴ ἐπελευθέρωσιν.
Ἔτσι κι ἀλλοιῶς ἡ Ἐπανάστασις, ἡ πραγματικὴ Ἐπανάστασις, οὐδέποτε ἔληξε καὶ τώρα πιά, γνῶστες καὶ μή, καλούμεθα νὰ τὴν ἐπανεκκινήσουμε. Μὰ αὐτὴν τὴν φορὰ ξέρουμε…

Ἄς ποῦμε ὅμως καὶ μερικὰ ἀκόμη στοιχεῖα γιὰ τὴν οἰκογένεια ‘Υψηλάντου ποὺ ξεκίνησε κι ἔκλεισε τὴν ἐπανάστασιν.

Ὁ Ὑψηλάντης δὲν ἦταν κάποιος τυχαῖος.

Προήρχετο ἀπὸ παλαιὰ οἰκογένεια τοῦ Βυζαντίου.
Ὅταν οἱ Κομνηνοί, μετὰ τὴν ἀποχώρησίν τους ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολιν, κατέφυγαν στὴν Τραπεζούντα, δημιουργώντας τὴν αὐτοκρατορία τῆς Τραπεζοῦντος, οἱ Ὑψηλάντηδες ἐμφανίζονται νὰ παίζουν ῥόλο στὴν αὐτοκρατορία καὶ νὰ σχετίζονται μὲ τὴν οἰκογένια τῶν Κομνηνῶν. (Κατὰ μίαν ἐκδοχὴ προήρχοντο ἀπὸ τὴν Ὑψηλή, ἀπὸ ὅπου ἔλαβαν τὸ ὄνομά τους, ἀλλὰ θεωροῦνται βεβαιωμένα κλάδος τῆς οἰκογενείας τῶν Κομνηνῶν.)

Ἐπὶ ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας κατάφερε ἡ οἰκογένεια νὰ ἀνελιχθῇ στὶς δημόσιες θέσεις, μὲ ἀποτέλεσμα τὸ 1655Ἀντίοχος Ὑψηλάντης νὰ ἐγκατασταθῇ στὴν Κωνσταντινούπολιν καὶ νὰ λάβῃ κοινωνικὴ ἀναγνώρισιν.

Ἀθανάσιος Κομνηνὸς Ὑψηλάντης, γεννηθεὶς τὸ 1711 (1711-1806), ἰατρὸς καὶ χρονικογράφος,  μὲ σπουδὲς «εἰς τοὺς Παρισίους» ἔφθασε ἔως τὴν θέσιν τοῦ ἰατροῦ τῆς Ὑψηλῆς Πύλης.

Ἀλέξανδρος Ι. Ὑψηλάντης (1726-1806), υἱὸς τοῦ Ἰωάννου Ὑψηλάντου τοῦ Β΄, ἦταν ἡγεμὼν τῆς Μολδοβλαχίας, υἱὸς τῆς Σουλτάνας (Ἰωάννου) Μαυροκορδάτου.
Ὁ πατέρας του Ἰωάννης ὁ Β΄ Ὑψηλάντης, ὡς ὑποκινητὴς ἐπαναστάσεως, ἄν καὶ ἡγεμὼν τῆς Βλαχίας, ἐφυλακίσθη, ἐβασανίσθη καὶ τελικῶς ἀπεκεφαλίσθη στὶς 13 Ἰανουαρίου τοῦ 1807, στὴν Κωνσταντινούπολιν.

Κωνσταντῖνος ὁ Α’ Ὑψηλάντης, υἱὸς τοῦ Ἀντιόχου Ὑψηλάντου, ἀλλὰ καὶ ὁ Κωνσταντῖνος ὁ Β’ Ὑψηλάντης, τοῦ Ἰωάννου, ὑπῆρξαν ἡγεμόνες τῆς Μολδοβλαχίας.

24 Φεβρουαρίου 1821. Ἡ προκήρυξις τῆς Ἐπαναστάσεως1

Κωνσταντῖνος  ὁ Γ’ Ὑψηλάντης (17601816), υἱὸς τῆς Αἰκατερίνης Μουρούζη καὶ τοῦ Ἀλεξάνδρου Ἰ. Ὑψηλάντου,  ἦτο Μέγας Διερμνηνεὺς τῆς Ὑψηλῆς Πύλης, ἡγεμὼν τῆς Μολδαυΐας (17991802), ἡγεμὼν τῆς Βλαχίας (1802-1806) ἀλλὰ καὶ Μέγας Δραγουμᾶνος (17961799), ὅταν μετέβη στὸ Κίεβον τῆς Οὐκρανίας, τὸν Αὔγουστο τοῦ 1807, λόγῳ ἀπειλῆς τῆς ζωῆς του ἀπὸ τὸν σουλτᾶνο. Αὐτὸς θεωρεῖται ὁ πρωτεργάτης τοῦ ἐπαναστατικοῦ κινήματος κατὰ τῶν Ὀθωμανῶν τοῦ 1807.
Ὁ ἐν λόγῳ Ὑψηλάντης, ὁ Κωνσταντῖνος ὁ Γ’, εἶχε ὡς πρώτη σύζυγό του τὴν Ταρσίτσα Ὑψηλάντη, (κατὰ ἄλλην ἐκδοχὴ ἐλέγετο Ῥαλλοῦ, ἐκτὸς κι ἐὰν τὸ Ταρσίτσα ἦταν ὑποκοριστικόν,) μὲ τὴν ὁποίαν ἀπέκτησαν μίαν κόρη, τὴν Ἑλένη Ὑψηλάντου-Νέγρη (σύζυγον Ἀλεξάνδρου Νέγρη, μητέρα τοῦ Κωνσταντίνου Νέγρη) καὶ συνετέλεσε μὲ ὅλα τὰ τότε διαθέσιμα μέσα στὴν ἐπανάστασιν τῶν Σέρβων. Πρὸς τοῦτο ἐθεωρήθη προδότης γιὰ τὴν ὀθωμανικὴ αὐτοκρατορία καὶ ἐπεκηρύχθη, ἐν ἀντιθέσει μὲ τὴν Ῥωσσία ποὺ τὸν ἐδέχθη καὶ τὸν ἐτίμησε.
Ἡ ἐπκήρυξίς του ἀπὸ τὴν Πύλη εἶχε σὰν ἀποτέλεσμα νὰ καταφύγῃ στὸ Κίεβον καὶ νὰ πεθάνῃ ἐκεῖ στὶς 27 Ἰουνίου (10 Ἰουλίου) τοῦ 1816.
Ὁ τσάρος καὶ γενικότερα ἡ Ῥωσσία ἐτίμησαν τὴν οἰκογένεια Ὑψηλάντου μὲ τίτλους, κτήματα, θέσεις στὸν Δημόσιο τομέα καὶ στὸν στρατό.
Ἡ ἐπομένη του σύζυγος Ἐλισάβετ Βακαρέσκου Ὑψηλάντη ἦταν ἡ μητέρα τῶν Ἀλεξάνδρου, τοῦ Δημητρίου, τοῦ Νικολάου, τοῦ Γεωργίου, τοῦ Γρηγορίου, τῆς Αἰκατερίνης, τῆς Μαρίας καὶ τῆς Ῥαλλοῦ.
(Ὁ μόνος ἀπὸ τοὺς ἀδελφοὺς ποὺ ἐπεβίωσε ἦτο ὁ Γρηγόριος, γιὰ τὸν ὁποῖον ἀναφέρονται δύο παιδιά, ὁ Γρηγόριος καὶ ἡ Ἐλισάβετ.)
Ἐλισάβετ Βακαρέσκου (Elizabeth Vacarescu) φέρει τὸ βασιλικὸ ὄνομα τῶν Vacarescu, τῆς οἰκογενείας ποὺ τροφοδότησε μὲ συζύγους πολλὲς πριγκιπικὲς οἰκογένειες τῆς Εὐρώπης ἀλλὰ καὶ τὰ βασιλικὰ γένη αὐτῶν, ὅπως γιὰ παράδειγμα τοὺς Hohenzollern  (House_of_Hohenzollern)(Γερμανούς, Δανούς, Αὐστριακούς, Ῥώσσους, Γάλλους, Ἰσπανούς, Ὁλλανδούς, Ἄγγλους βασιλεῖς καὶ ὄχι μόνον… Ἔως ἐδῶ ἔφθασε ἡ …βασιλεία τους!!!).

24 Φεβρουαρίου 1821. Ἡ προκήρυξις τῆς Ἐπαναστάσεως4

Ἡ Αἰκατερίνη Μουρούζη, γιαγιὰ τῶν γνωστῶν μας Ὑψηλάντηδων, σύζυγος Ἰωάννου Β’ Ὑψηλάντου, προήρχετο ἀπὸ κλάδο τῆς οἰκογενείας τῶν Παλαιολόγων, ποὺ μετῳνομάσθη σὲ Μουρούζη.

Κλάδος τῆς οἰκογενείας Ὑψηλάντου συμπεθέρευε μὲ τὴν οἰκογένεια Νέγρη, τὴν οἰκογένεια Σούτσου, τὴν οἰκογενεια Σχοινᾶ, μὲ τὴν οἰκογένεια Μαυροκορδάτου, μὲ τὴν οἰκογένεια Καλιμάχη (Callimachi)
Τμῆμα τῆς οἰκογενείας Ὑψηλάντου, ποὺ παρέμενε ἐντὸς τῆς ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας, εἰδικῶς στὴν περιοχὴ τῆς Σμύρνης (ὑπάρχει ἀκόμη τὸ ἀρχοντικό τους ἐκεῖ) ἔφθασε ἔως ἐδῶ μετὰ τὴν Μικρασιατικὴ Καταστροφή, συμπεθέρευσε μὲ τὶς οἰκογένειες Τζούρου, Τσαλδάρη, Κοκκέα, Φιλιππίδου καὶ φυσικὰ τὴν οἰκογένεια Μαρουδῆ.
Ἄλλες συγγένειες εἶναι μὲ τὶς οἰκογένειες:  Σίνα (ἤ Σινᾶ), Σχοινᾶ, Σκαναβῆ, Ζαΐμη,  Λεβίδου, Μουρούζη, Γεωργαντᾶ, Ῥῶμα, Δρούλια, Unkersma, Μπαλῆ, Κατακάζυ
Ὑπάρχουν ἀκόμη καὶ σήμερα καὶ κυκλοφοροῦν ἀνάμεσά μας, μὲ διάφορα ὀνόματα, φέροντας ὅμως πάντα στὰ γονίδιά τους τὴν βασιλική τους ῥίζα.

Πληροφορίες ἀπό:

«Ἡ Ἐπανάστασις τοῦ ’21», Φωτιάδης Δημήτριος
«Ἡ Ἑλληνικὴ Ἐπανάστασις», Κόκκινος Διονύσιος
οἰκογένεια Ὑψηλάντη
οἰκογένεια Ὑψηλάντη

 

Εἰκόνες ἀπό:

βικιπαιδεία (σύνδεσμος παραπάνω), Κόκκινος «Ἡ Ἑλληνικὴ Ἐπανάστασις» τόμος Ι καὶ Δημητρίου Φωτιάδου, τόμος Ι.

 

 

Σχετικὰ μὲ τὸν συγγραφέα Φιλονόη Πόντου

Ἐλέγξτε ξανά

10 Αὐγούστου 1920. Ἡ Συνθήκη τῶν Σεβρῶν

Τὰ ἐδάφη ποὺ ἔχασε ἡ Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία στὴν Συνθήκη τῶν Σεβρῶν Ἡ Συνθήκη τῶν Σεβρῶν ...

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: