Ἀρχικὴ σελίς / ἱστορία / Μάρτιος / 14 Μαρτίου / 14 Μαρτίου 1957. Ἡ Δολοφονία τοῦ παλληκαριοῦ…

14 Μαρτίου 1957. Ἡ Δολοφονία τοῦ παλληκαριοῦ…

14 Μαρτίου 1957. Ἡ Δολοφονία τοῦ παλληκαριοῦ...3

Κύπρος 1957.
Ἀπὸ τὶς 30 Μαΐου  τοῦ 1878 ἡ Κύπρος, δίχως πόλεμο, μὲ διοργανωτὴ τὸν μαρκήσιο Σώλμπερυ, ἀνῆκε στὶς κτήσεις τῆς Μεγάλης Βρεταννίας καὶ ἐπόπτες-δεσμοφύλακες τῶν Κυπρίων ἀνέλαβαν οἱ Ἄγγλοι.
Μία συμφωνία-κωμῳδία, πού, ὅπως πάντα, ἀγνοοῦσε τὸ δικαίωμα τῆς ἐλευθερίας τῶν λαῶν, τὸ «μεγαλύτερον ἀεροπλανοφόρον» τῆς Μεσογείου, ποὺ μποροῦσε νὰ χρησιμοποιηθῇ γιὰ προστασία τοῦ (ἀνυπάρκτου ἀκόμη) κράτους τοῦ Ἰσραῆλ, πέρασε στὰ χέρια τῆς Μεγάλης Βρεταννίας, ἐπὶ πρωθυπουργίας τοῦ ….«περιουσίου»  Benjamin_Disraeli.
Μέσα σὲ λίγες ἡμέρες τὸ «ἔργον» τοῦ Ἰωσῆφ Νάσι, ποὺ ξεκίνησε ἀπὸ τὸ 1517, εἶχε ὁλοκληρώση τὸ πρῶτο του τμῆμα: ὁ ἀπόλυτος ἔλεγχος τῆς  Κύπρου, προμετωπίδος τοῦ Ἰσραῆλ, ἦταν γεγονός!!!

Ἀπὸ τὸ 1878 καὶ μετὰ οἱ Κύπριοι ἐγνώρισαν μίαν ἀπὸ τὶς χειρότερες μορφὲς κατοχῆς τῆς Πατρῖδος τους, ποὺ σταδιακῶς χειροτέρευε. Ἡ ἀντίστασις τῶν Κυπρίων γιὰ πολλὰ χρόνια δὲν ἦτο ὀργανωμένη καὶ δὲν μποροῦσε νὰ ἀποδόσῃ ἐμπράκτως καὶ οὐσιαστικῶς, μὲ ἀποτέλεσμα διαρκῶς οἱ Ἄγγλοι νὰ ἐπικρατοῦν καὶ νὰ καταστέλλουν κάθε «τρομοκρατική» ἐναντίον τους ἐπιθετικότητα. Τὰ αἰτήματα τῶν Κυπρίων γιὰ αὐτοδιαχείρισιν, γιὰ Ἕνωσιν μὲ τὴν Ἑλλάδα καὶ γιὰ ἀπελευθέρωσιν ἀπὸ τοὺς Ἄγγλους (βιτρίνα τῶν ἑβραίων) ἐὰν δὲν ἔπεφταν στὸ κενό, κατεπνίγοντο στὸ αἷμα.
Ἔως τὴν 1η Ἀπριλίου τοῦ 1955, ποὺ ἀνέλαβε τὴν ὀργάνωσιν τῆς ἀπελευθερώσεως, ὁ Γεώργιος  Γρίβας – Διγενῆς, οἱ ἀγῶνες τῶν Κυπρίων, ἄν καὶ αἱματοβαμμένοι, δὲν μποροῦσαν νὰ ἀποδόσουν καρποὺς ἐλευθερίας.
Ὁ ἀγὼν τῆς ΕΟΚΑ, ὑπὸ τὴν καθοδήγησιν καὶ τὴν ἡγεσία τοῦ στρατηγοῦ, ποὺ ἔδωσε ἄλλον ἀέρα στὶς αὐτονόητες ἀπαιτήσεις τῶν Ἑλλήνων τῆς Κύπρου,  ὑπεστηρίχθη ἀπὸ ὅλους σχεδὸν τοὺς Κυπρίους, μὲ αὐταπάρνησιν καὶ προσήλωσιν. Νέα παιδιά, ἡλικιωμένοι, μαθητές, οἰκογενειάρχες, στρατιωτικοί, ἀκόμη καὶ νήπια προσέφεραν ἑαυτοὺς μὲ ὅλην τὴν ὁρμή τους στὸν κοινὸ ἀγῶνα.
Τὰ θύματα πολλά… Μὰ τὰ πιὸ τρυφερὰ ἐξ αὐτῶν κάτι παλληκάρια, σὰν τὸν Βαγορή, ποὺ ἂν καὶ νεότατα, εἰσέπραξαν ὅλο τὸ μένος καὶ τὴν ἐκδικητικότητα τῶν ἐπιτηρητῶν καὶ δεσμοφυλάκων τους.

30 Μαΐου 1878. Ἡ ἐκχώρησις τῆς Κύπρου ἀπὸ τὸν σουλτάνο στὴν Ἀγγλία.

«Θὰ πάρω μιὰν ἀνηφοριά,
θὰ πάρω μονοπάτια, 

νὰ βρῶ τὰ σκαλοπάτια
ποὺ πᾶν στὴν Λευτεριά…»

Εὐαγόρας Παλληκαρίδης

Εὐαγόρας γεννήθηκε στὴν Τσάδα τῆς Πάφου στὶς 28 Φεβρουαρίου τοῦ 1938.
Πατέρας του ὁ Μιλτιάδης Θεοδώρου, ἀπὸ τὴν Λάπηθο τῆς Λάρνακος, καὶ παπποῦς του ὁ Θεόδωρος Παλληκαρᾶς. (Ἀπὸ τὸν παπποῦ του ἔλαβε τὸ ἐπίθετό του.) Δεύτερός του ἐξάδελφος, ὁ ἐπίσης ἀπαγχονισθεὶς ἥρως τῆς Ε.Ο.Κ.Α., Στέλιος Μαυρομμάτης.

Ἀπὸ μαθητὴς ἀκόμη ὁ Εὐαγόρας ἐνασχολεῖτο μὲ τὴν ποίησιν καὶ τὴν συγγραφή. Ἀπὸ τὰ μαθητικά του χρόνια δημιούργησε καὶ συντηροῦσε σχολικὴ ἐφημερίδα, κατὰ κύριον λόγο μόνος του.
Τὸ κλίμα στὴν Κύπρο, ἰδίως μετὰ τὸ δημοψήφισμα τοῦ 1950, ποὺ διεξήγαγε ἡ Ἐκκλησία τῆς Κύπρου, ἦτο ἰδιαιτέρως βαρὺ καὶ ὁ Εὑαγόρας δὲν ἔμεινε ἀπαθής. Πίστευε βαθύτατα στὴν Ἕνωσιν καὶ σταδιακῶς ἄρχισε νὰ ἀφιερώνῃ μεγάλα ἐνεργειακὰ ἀποθέματα στὸν Ἱερὸ Σκοπό!

Τὴν 1η Ἀπριλίου τοῦ 1953, μὲ παγκύπριες διαδηλώσεις, λόγῳ ὑποστολῆς τῆς ἑλληνικῆς σημαίας, συμμετεῖχε, μὲ πρωταγωνιστικὸ ῥόλο, ὁ Εὐαγόρας, ἄν καὶ μόλις δεκαπέντε ἐτῶν.
Λόγῳ τῶν ἐκδηλώσεων ποὺ θὰ συνόδευαν τὴν στέψιν τῆς Ἐλισσάβετ, στὶς 2 Ἰουνίου τοῦ 1953, σύσσωμες οἱ δυνάμεις κατοχῆς, σὲ ὅλες τὶς ἐπαρχίες τῆς Βρεταννικῆς Αὐτοκρατορίας, προετοιμάζοντο ἀναλόγως. Στὴν Κύπρο εἰδικῶς ὅμως ὑπῆρξαν σοβαρὲς ἀντιδράσεις, πρωτοστατοῦντος τοῦ Παλληκαρίδου.
Στὸ «Ἰακώβιο Γυμναστήριον» τῆς Πάφου οἱ Ἄγγλοι ὑπέστειλαν τὴν ἑλληνικὴ σημαία, γιὰ νὰ τὴν ἀντικαταστήσουν μὲ τὴν ἀγγλική, ἐνᾦ φρουρὰ παρέμεινε στὸν χῶρο, γιὰ νὰ περιφρουρῇ τὴν σημαία. Ὁ Εὐαγόρας, μὲ τοὺς συμμαθητές του, ἐξοργισμένοι, διεδήλωσαν ἀμέσως μὲ αἴτημα τὴν ἀποκατάστασιν τῆς ἑλληνικῆς σημαίας στὸν ἱστό, καθὼς καὶ τῆς ἀποχωρήσεως ἀπὸ τὸ γήπεδον τῶν στρατιωτῶν καὶ τῶν ἀστυνομικῶν. Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς διαδηλώσεως ὁ Εὐαγόρας κατέβασε τὴν ἀγγλικὴ σημαία καὶ μαζὺ μὲ τοὺς συμμαθητές τους τὴν κομμάτιασαν καὶ τὴν ἔκαψαν.
Μὲ ἀφορμὴ ὅμως αὐτὸ τὸ περιστατικὸν οἱ διαδηλώσεις ἐξηπλώθησαν καὶ γιὰ τὴν καταστολὴ τῶν διαδηλωτῶν, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν στρατὸ καὶ τὴν ἀστυνομία, ἐχρησιμοποιήθησαν καὶ Τοῦρκοι.
Ὅμως ἀκριβῶς λόγῳ τῆς βασιλικῆς στέψεως ἀπεφασίσθη ἀπὸ τὴν ἀγγλικὴ διοίκησιν νὰ ἀποσυρθοῦν οἱ δυνάμεις ἀσφαλείας γιὰ νὰ μὴν ἀμαυρωθῇ τὸ μεγάλο γεγονὸς τῆς στέψεως.
Ὁ Εὐαγόρας, πρωτεργάτης τῶν ἐπεισοδίων, συνελήφθη ἀλλὰ ἀφέθη ἐλεύθερος λόγῳ τοῦ νεαροῦ τῆς ἡλικίας του.

Τὸ 1955, τὸν Ἰανουάριο, σὲ ἡλικία 17 ἐτῶν, προσήχθη σὲ δίκη καὶ κατεδικάσθη σὲ πρόστιμο δέκα λιρῶν, διότι συμμετεῖχε σὲ διαδήλωσιν γιὰ τὴν ἀπελευθέρωσιν συλληφθέντων ποὺ μετέφεραν ὅπλα στὴν Κύπρο. Ἄν καὶ τοῦ ἐδόθη ἡ εὐκαιρία, τὸ θέρος τοῦ 1955, νὰ παραμείνῃ στὴν Ἑλλάδα, γιὰ νὰ τελειώσῃ ἐκεῖ τὸ Γυμνάσιον, ἐπέστρεψε στὴν Κύπρο, δηλώνοντας στὴν μητέρα του: «Ἐγὼ δὲν πῆγα γιὰ νὰ μείνω. Χρειάζομαι ἐδῶ!!!».
Ἐγκατέλειψε τὸ Γυμνάσιον στὴν πραγματικότητα γιὰ τὸν ἀγῶνα, ἀπὸ τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 1955, συστρατευμένος στὶς δυνάμεις τῆς ΕΟΚΑ, στὴν Ἄλκιμον Νεολαία Ε.Ο.Κ.Α. (Α.Ν.Ε.)!!! Κύριος ῥόλος τῆς Α.Ν.Ε. ἦταν ἡ διοργάνωσις διαδηλώσεων κατὰ τῶν κατακτητῶν.
Οἱ Ἄγγλοι δέ, λόγῳ τῶν συντονισμένων κινήσεων τῶν Κυπρίων, ἀπὸ τὸν Νοέμβριο τοῦ 1955 εἶχαν ἀποφασίση νὰ πυροβολοῦν ἀδιακρίτως κατὰ τῶν διαδηλωτῶν.

Στὶς 17 Νοεμβρίου τοῦ 1955 ὁ Εὐαγόρας φθάνοντας στὸ σχολεῖο του, μαζὺ μὲ τοὺς συμμαθητές του, συμμετεῖχε σὲ διαδήλωσιν. Ἄν καὶ  ὁ πατέρας του τὸν διέταξε νὰ ἐπιστρέψῃ στὸ σπίτι τους, ὁ Εὐαγόρας παρήκουσε καὶ τελικῶς συνελήφθη, διότι ἐπετέθη σὲ δύο στρατιῶτες, ποὺ κακοποιοῦσαν μαθητὴ γυμνασίου.
Στὶς 19 Νοεμβρίου προσήχθη σὲ δίκη, ὅπου κατεδικάσθη σὲ πρόστιμο τριάντα λιρῶν, ἂν κι ὁ ἴδιος ἠρνήθη τὶς κατηγορίες. Στὶς 6 Δεκεμβρίου τοῦ 1955 ὡρίσθη ἡ ἐπανάληψις τῆς δίκης.

Στὶς 5 Δεκεμβρίου τοῦ 1955, παραμονὴ τῆς δίκης, δηλώνει ἐλεύθερος.
Γνωρίζοντας τὴν διαδικασία- (τυπικὴ ἀθώωσις στὴν δίκη, ἐπανάληψις τῆς συλλήψεως, φυλάκισις) ἀποφασίζει νὰ δραπετεύσῃ πρὸς τὸ βουνό. Μὲ ἕνα «Ἐγερτήριον Σάλπισμα», ποὺ ἄφησε τὴν νύκτα τῆς 5ης Δεκεμβρίου ἐπάνω στὴν ἕδρα τῆς τάξεώς του, ἀποχαιρετᾶ τοὺς συμμαθητὲς καὶ συντρόφους του.

Παλιοὶ συμμαθηταί.
Αὐτὴ τὴν ὥρα κάποιος λείπει ἀνάμεσά σας, κάποιος ποὺ φεύγει ἀναζητώντας λίγον ἐλεύθερο ἀέρα, κάποιος ποὺ μπορῆ νὰ μὴν τὸν ξαναδεῖτε παρὰ μόνον νεκρό.
Μὴν κλάψετε στὸν τάφο του. Δὲν κάνει νὰ τὸν κλαῖτε.
Λίγα λουλούδια τοῦ Μαγιοῦ σκορπᾶτε του στὸν τάφο.
Τοῦ φτάνει αὐτὸ ΜΟΝΑΧΑ.

Θὰ πάρω μιὰν ἀνηφοριά,
θὰ πάρω μονοπάτια,
νὰ βρῶ τὰ σκαλοπάτια
ποὺ πᾶν στὴν Λευτεριά.

Θ’ ἀφήσω ἀδέλφια συγγενεῖς,
τὴν μάννα, τὸν πατέρα
μέσ’ τὰ λαγκάδια πέρα
καὶ στὶς βουνοπλαγιές.

Ψάχνοντας γιὰ τὴν Λευτεριὰ
θὰ ‘χω παρέα μόνῃ
κατάλευκο τὸ χιόνι,
βουνὰ καὶ ῥεματιές.

Τώρα κι ἂν εἶναι χειμωνιά,
θὰ ‘ρθῆ τὸ καλοκαίρι.
Τὴν Λευτεριὰ νὰ φέρῃ
σὲ πόλεις καὶ χωριά.

Θὰ πάρω μιὰν ἀνηφορά,
θὰ πάρω μονοπάτια
νὰ βρῶ τὰ σκαλοπάτια,
ποὺ πᾶν στὴν Λευτεριά.

Τὰ σκαλοπάτια θ’ ἀνεβῶ,
θὰ μπῶ σ’ ἕνα παλάτι,
τὸ ξέρω, θὰν ἀπάτη,
δὲν θὰν ἀληθινό.

Μέσ’ τὸ παλάτι θὰ γυρνῶ
ὥσπου νὰ βρῶ τὸν θρόνο,
βασίλισσα μιὰ μόνον
νὰ κάθεται σ’ αὐτό.

Κόρη πανώρια θὰ τῆς πῶ,
ἄνοιξε τὰ φτερά σου
καὶ πᾶρε με κοντά σου,
μονάχα αὐτὸ ζητῶ.

Γειὰ σας παλιοὶ συμμαθηταί.
Τὰ τελευταῖα λόγια τὰ γράφω σήμερα γιὰ σᾶς.
Κι ὅποιος θελήσῃ γιὰ νὰ βρῇ
ἕναν χαμένο ἀδελφό,
ἕναν παλιό του φίλο,
ἂς πάρῃ μιὰν ἀνηφοριά,
ἂς πάρῃ μονοπάτια,
νὰ βρῇ τὰ σκαλοπάτια,
ποὺ πᾶν στὴν Λευτεριά!

Μὲ τὴν ἐλευθερία μαζύ,
μπορεῖ νὰ βρῇ κι ἐμέναν…
Ἂν ζῶ, θὰ μἐ εὕρη ἐκεῖ.

Εὐαγόρας Παλλικαρίδης
5 Δεκεμβρίου 1955

Στὸ βουνὸ τὶς νύκτες δρᾶ καὶ τὶς ἡμέρες κρύβεται.
Στὶς 28 Μαΐου τοῦ 1956 στήνουν, μὲ τὴν ὁμάδα του, στὸ χωριὸ Κινοῦσα, ἐνέδρα σὲ ἀγγλικὰ φορτηγὰ καὶ πίσω τους ἀφήνουν τρεῖς νεκροὺς καὶ ἕξι τραυματίες.
Στοὺς σταθμοῦς Στρούμπου καὶ Παναγιᾶς, ἐπετέθησαν κατὰ τῶν ἀστυνομικῶν.
Στὶς 26 Ἰουνίου τοῦ 1956 ἔστησαν ἐνέδρα σὲ Ἄγγλους, στὸ χωριὸ Τσάδα, σκοτώνοντας τρεῖς στρατιῶτες.
Ἐπεκηρύχθη γιὰ 5.000 λίρες.
Στὶς 21 Σεπτεμβρίου τοῦ 1956 ἀπηγχονίσθησαν οἱ ἀγωνιστὲς τῆς Ε.Ο.Κ.Α. Στέλιος Μαυρομμάτης, Μιχαὴλ Κουτσόφτας καὶ Ἀνδρέας Παναγίδης. Στὶς 25 Σεπτεμβρίου ὁ Εὐαγόρας καὶ ἡ ὁμάδα του, τοποθετώντας βόμβα σὲ δένδρο, παραπλανώντας ἀγγλικὸ στρατιωτικὸ ἀπόσπασμα, σκοτώνουν τέσσερις καὶ τραυματίζουν εἴκοσι στρατιῶτες.
Στὶς 18 Δεκεμβρίου τοῦ 1956, μεταφέροντας ζῶα, ὅπλα καὶ τρόφιμα ἀπὸ τὴν Λυσό, μὲ δύο συναγωνιστές του, ἔπεσαν σὲ ἀγγλικὴ περίπολο, ἀπὸ ὅπου οἱ συναγωνιστές του διέφυγαν, ἀλλὰ ὁ ἴδιος συνελήφθη, ἔχοντας στὰ χέρια του ἕνα πυροβόλον Μπρέν, δίχως σφαιροθήκη, μὴ ἱκανὸ πρὸς χρῆσιν, καθὼς καὶ τρεῖς γεμιστῆρες. Ἂν καὶ ὁ ὁπλισμός του, βάσει Ἄγγλου ἐμπειρογνώμονος, ἦτο ἄχρηστος, ἐν τούτοις τὸ κατηγορητήριον δὲν ἀλλάζει.

Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ μετὰ τὰ βασανιστήρια καὶ οἱ ἀνακρίσεις μόνον ὑπάρχουν στὴν ζωὴ τοῦ παλληκαριοῦ.
Ὁ Εὐαγόρας ἀντιμετωπίζει τοὺ Ἄγγλους μὲ παραδειγματικὴ ψυχραιμία καὶ δὲν ὑποκύπτει στὶς πιέσεις τους. Στὶς ἀρχὲς τοῦ Ἰανουαρίου τοῦ 1957 τὸν μετέφεραν στὶς Κεντρικὲς φυλακὲς Λευκωσίας, κατηγορούμενον, ἐπισήμως πλέον, γιὰ ὁπλοκατοχὴ καὶ διακίνησιν ὁπλισμοῦ.
Ἡ δίκη του ὡρίσθη γιὰ τὶς 14 Φεβρουαρίου τοῦ  1957, ἀπὸ ὅπου παρεπέμφθη σὲ «Εἰδικὸν Δικαστήριον» γιὰ τὶς 25 Φεβρουαρίου τοῦ 1957, ὅπου, μὲ συνοπτικὲς διαδικασίες, κατεδικάσθη εἰς θάνατον.
Ὁ Εὐαγόρας ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς δίκης – παρῳδίας ἐδήλωσε: «Γνωρίζω ὅτι θὰ μὲ κρεμάσετε. Ἐκεῖνο ὅμως τὸ ὁποῖον ἔχω νὰ εἴπω εἶναι ἐτοῦτον: Ὅ,τι ἔκαμα τὸ ἔκαμα ὡς Ἕλλην Κύπριος, ὅστις ζητεῖ τὴν Ἐλευθερίαν του. Τίποτα ἄλλον!», ἀρνούμενος στὴν πραγματικότητα νὰ ἀποποιηθῇ τῶν ἀρχῶν του.

 

Στὶς 26 Φεβρουαρίου τοῦ 1957 οἱ μαθητὲς τοῦ Γυμνασίου Πάφου, εἰς ἔνδειξιν διαμαρτυρίας, ἀπεῖχαν τῶν μαθημάτων τους, ἀξιώνοντας νὰ ἀπονεμηθῇ χάρις στὸν Εὐαγόρα. Ὅλοι οἱ Ἕλληνες τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Κύπρου, Ἄγγλοι βουλευτές, διπλωμάτες, ἐκκλησιαστικοὶ ἡγέτες, Ἀμερικανοὶ γερουσιαστές,  ἀλλὰ καὶ σὲ κάθε γωνιὰ τοῦ πλανήτου, ὅπου ἄνθρωποι, ξεκινοῦν ἀγῶνες, σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα, γιὰ νὰ πιεσθῇ ἡ βασίλισσα νὰ δόσῃ χάριν στὸν Εὐαγόρα. Παρέμειναν ἀμετακίνητοι ὅμως στὴν ἀπόφασίν τους.
Ἡ ἐκτέλεσις θὰ προχωροῦσε.

Στὶς 13 Μαρτίου τοῦ 1957 ἀπεφασίσθη ἀμετακλείτως ἡ ἐκτέλεσις.
Μεσάνυκτα, στὶς 12:02, τῆς 14ης Μαρτίου τοῦ 1957, ὁ Εὐαγόρας περνοῦσε στὸ Πάνθεον τῶν Ἠρώων τῆς φυλῆς, ψάλλοντας τὸν Ἐθνικὸ Ὕμνο, ἐνᾦ λίγο πρίν, σὲ σημείωμά του, ἀποχαιρετοῦσε μὲ Ὑπερηφάνεια, τὸν κόσμο μας:

Θ’ ἀκολουθήσω μὲ θάῤῥος τὴν Μοίρα μου. 
Ἴσως αὐτὸ νὰ ‘ναι τὸ τελευταῖο μου γράμμα.
Μὰ πάλι δὲν πειράζει. 
Δὲν λυπᾶμαι γιὰ τίποτα. Ἂς χάσω τὸ κάθε τι.
Μιὰ φορὰ κανεὶς πεθαίνει.
Θὰ βαδίσω χαρούμενος στὴν τελευταία μου κατοικία.
Τί σήμερα τί αὔριο;
Ὅλοι πεθαίνουν μίαν ἡμέρα.
Εἶναι καλὸ πρᾶγμα νὰ πεθαίνῃ κάποιος γιὰ τὴν Ἑλλάδα.
Ὥρα 7:30.
Ἡ πιὸ ὄμορφη ἡμέρα τῆς ζωῆς μου. Ἡ πιὸ ὄμορφη ὥρα.
Μὴν ῥωτᾶτε γιατί.

14 Μαρτίου 1957. Ἡ Δολοφονία τοῦ παλληκαριοῦ...2

Ἡ ἐκτέλεσις τοῦ παλληκαριοῦ ἦταν ἡ τελευταία σὲ μία σειρὰ ἐκτελέσεων.
Τὸ παλληκάρι, μαζὺ μὲ τοὺς προηγουμένους ἥρωες, ἐτάφη στὰ Φυλακισμένα Μνήματα.

14 Μαρτίου 1957. Ἡ Δολοφονία τοῦ παλληκαριοῦ...1

Σύσσωμος ἡ παγκόσμιος κοινότης ἐπενέβη μὲ πιέσεις, μὲ διαβήματα, μὲ διαμαρτυρίες γιὰ τὴν ἀποχώρησιν τῶν Ἄγγλων ἀπὸ τὴν Κύπρο.
Δὲν εὐτύχισε ὁ Εὐαγόρας μὲ τὴν σύντομή του ζῳὴ νὰ φέρῃ τὴν πολυπόθητο Ἐλευθερία, ἀλλὰ μὲ τὸν θάνατό του τὴν ὑπέγραψε.

Φιλονόη

Πληροφορίες ἀπό:

Εὐαγόρας Παλληκαρίδης (1938-1957) – Ὁ ἔφηβος ἥρως καὶ ποιητὴς τῆς μαρτυρικῆς Κύπρου.
Εὐαγόρας Παλληκαρίδης, 1938 – 1957

Οἱ εἰκόνες ἀπὸ τοὺς παραπάνω συνδέσμους καὶ ἀπὸ τὸ ταινιάκι

Σχετικὰ μὲ τὸν συγγραφέα Φιλονόη Πόντου

Ἐλέγξτε ξανά

8 Ἰουλίου 1824. Ἡ μάχη τοῦ Λιδωρικίου.

Στὶς ἀρχὲς τοῦ 1824 ὁ σουλτᾶνος ἀποφασίζει νέα ἐκστρατεία κατὰ τῶν Ἑλλήνων. Διῴρισε ὥς στρατάρχη ...

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: