Ἀρχικὴ σελίς / ἱστορία / Μάρτιος / 21 Μαρτίου / 21 Μαρτίου 1770. Ἡ ἀπελευθέρωσις τῆς Κυπαρισσίας

21 Μαρτίου 1770. Ἡ ἀπελευθέρωσις τῆς Κυπαρισσίας

21 Μαρτίου 1770. Ἡ ἀπελευθέρωσις τῆς ΚυπαρισσίαςΤὸ 1770 Ἑλλὰς ἦταν μία βρωμερή, τρισάθλια καὶ ἀπολύτως ὑποανάπτυκτος ἐπαρχία τῆς ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας. Οἱ ἄνθρωποι διεβίουν ἢ ὑπὸ τὸν τρόμο τῆς σφαγῆς, ἐὰν …στραβοξυπνοῦσε ὁ μπέης ἢ ὁ ἀγᾶς ἢ ὁ πασσᾶς τῆς ἐπαρχίας, ἤ, πάλι ὑπὸ τὸν τρόμο τῆς …σφαγῆς, ἐὰν ὁ προεστός, ποὺ ἐπέβλεπε τὴν ἐπαρχία, δὲν ἐπετύγχανε νὰ συγκεντρώσῃ ὅλους τοὺς φόρους ἢ ἐὰν στὴν πορεία, παραδόσεως τῶν φόρων, τοῦ ἄνοιγε, λίγο περισσότερο ἡ …ὄρεξις.
Σὲ κάθε περίπτωσιν οἱ πληθυσμοὶ παρέμεναν ὑπὸ ἀπόλυτο ἔλεγχο διὰ τῆς ἀσκήσεως τρομοκρατίας εἶτε τῶν Τούρκων εἶτε τῶν ἐκπροσώπων τους.

Στὸ μεταξὺ στὴν χερσόνησον τοῦ Αἵμου τὰ συμφέροντα τῆς Αὐστρίας καὶ τῆς Ῥωσσίας, κατὰ καιρούς, ἐρέθιζαν τοὺς πληθυσμοὺς γιὰ ἐπαναστατικὲς κινήσεις, ὄχι γιὰ νὰ τοὺς βοηθήσουν φυσικὰ νὰ ἀπελευθερωθοῦν, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἀπασχολήσουν ὀθωμανικὰ στρατεύματα, λειτουργώντας στὴν πραγματικότητα ὡς ἐξιλαστήρια θύματα, τῶν δικῶν τους ἁρπακτικῶν διαθέσεων. Κι ἔτσι, συχνὰ πυκνά, ἰδίως πράκτορες τῆς Ῥωσσίας, ἁλώνιζαν στὶς ἐπαρχίες τῆς Χερσονήσου τοῦ Αἵμου συνήθως γιὰ νὰ ἀπασχολήσουν τὰ ὀθωμανικὰ στρατεύματα, πρὸ κειμένου οἱ Ῥῶσσοι νὰ ἁρπάξουν ἀπὸ τοὺς Τούρκους μερικὲς περιοχές.

Ἀπὸ τὸ 1763 ἕνας τέτοιος πράκτωρ τῶν Ῥώσσων, ὁ Γεώργιος ΠαπάζωληςἝλλην, ἀλλὰ ἴσως πολὺ εὐκολόπιστος (ἢ καὶ πολὺ ῥομαντικός), ἔσπευσε νὰ ξεσηκώσῃ τοὺς ἑλληνικοὺς κυρίως πληθυσμούς, μὲ τὴν διαβεβαίωσιν τῆς ὑποστηρίξεως ἀπὸ τὴν Μεγάλη Αἰκατερίνη τῆς Ῥωσσίας, σὲ περίπτωσιν ἐπαναστάσεως. Τὸ 1768 καὶ τὸ 1769 εἶχε ἤδη περάση ἀπὸ τὴν Ἤπειρο, τὴν Στερεὰ Ἑλλάδα (δίχως σοβαρὰ ἀποτελέσματα), τὴν Πελοπόννησο καὶ τὴν Κρήτη,  μὲ πολὺ χρῆμα στὰ χέρια του καὶ μὲ πολλὰ δῶρα (καθρεπτάκια γιὰ ἰθαγενεῖς), πρὸ κειμένου νὰ πείσῃ κάποιους ὁπλαρχηγοὺς νὰ ξεσηκωθοῦν.
Ἂν καὶ ἡ δυσπιστία τῶν πληθυσμῶν ἦταν μεγάλη, ἐν τούτοις πολλοί, ἰδίως στὴν Πελοπόννησο καὶ στὴν Κρήτη, ἐπείσθησαν νὰ συμμετάσχουν.

Ὅλα θὰ πήγαιναν πολὺ καλλίτερα, ἐὰν δὲν ἦταν ἕνα ἀκόμη σχέδιον …ἀντιπερισπασμοῦ!!!

Στὶς 28 Φεβρουαρίου τοῦ 1770 οἱ Μανιᾶτες εἶδαν καὶ τὸν ῥωσσικὸ στόλο, ὑπὸ τοὺς ἀδελφοὺς Ὀρλῶφ, (τὸν Ἀλέξιο Ὀρλῶφ, τὸν Γρηγόριο Ὀρλῶφ καὶ τὸν Θεόδωρο Ὀρλῶφ) ποὺ ἀποτελεῖτο ἀπὸ …τέσσερα μόλις πλοῖα, νὰ περιπλέῃ τὴν Μάνη καὶ νὰ δένῃ στὸν λιμένα τοῦ Οἰτύλου.
Τὸ σύνθημα ἐδόθη. Ἀρχηγὸς τῶν Μανιατῶν ἦταν ὁ Παναγιώτης Μπενάκης, ἕνας ἀπὸ τοὺς πλουσιοτέρους προεστοὺς τῆς Πελοποννήσου.
Ἡ ἄφιξις τῶν τεσσάρων ῥωσσικῶν πλοίων ἦταν ἀρκετὴ γιὰ νὰ πείσῃ πολλοὺς νὰ σπεύσουν καὶ νὰ καταταγοῦν στὸ στράτευμα τῶν ἐπαναστατῶν. (Λίγες ἡμέρες ἀργότερα, τὴν 1η Μαρτίου, κατέπλευσαν ἀκόμη  τέσσερα ῥωσσικὰ πλοῖα.)
Ὅμως ἡ διαπίστωσις, κατόπιν τῶν πρώτων πανηγυρισμῶν, πὼς ἀν τὶ ὅπλων, πολεμοφοδίων καὶ στρατεύματος ἐλάμβαναν ὑποσχέσεις, συντόμως περιόρισε τὸν ἐνθουσιασμὸ καὶ τελικῶς τὴν συμμετοχή.

Ὁ Ἀλέξιος Ὀρλῶφ, ἀρκετὰ ἐπαρμένος, μοίραζε, ἀν τὶ ὅπλων καὶ πολεμοφοδίων …χρυσᾶ εὐαγγέλια, ἐν ἀντιθέσει μὲ τὸν ἀδελφό του, Θεόδωρο Ὀρλώφ, ποὺ ἐκτὸς ἀπὸ εὐγενὴς ἔτρεφε καὶ μεγάλο θαυμασμὸ γιὰ τὴν Ἑλλάδα.

28 Φεβρουαρίου 1770. Ὁ Ῥωσσικὸς στόλος φθάνει στὴν Μάνη μὲ τοὺς ἀδελφοὺς Ὀρλῶφ.

Οἱ Ἕλληνες συνέστηναν στοὺς Ὀρλῶφ νὰ πολιορκηθῇ ἡ Κορώνη, ποὺ διέθετε μικρὴ φρουρά, ἀλλὰ οἱ Ὀρλῶφ εἶχαν ἄλλα σχέδια. Συνέστησε ἐπίσης ὁ Μπενάκης νὰ διαιρεθοῦν σὲ δύο τμήματα οἱ στρατευμένοι καὶ νὰ κατευθυνθῇ τὸ ἕνα πρὸς τὴν Σπάρτη καὶ τὸ ἄλλο πρὸς τὶς ἀνατολικὲς περιοχὲς τῆς Πελοποννήσου, ὑπὸ τὸν Ἀντώνιον Ψαρόν.
Στὶς 10 Μαρτίου τοῦ 1770, ὁ Θεόδωρος Ὀρλώφ, μὲ τρία πλοῖα, ἔφθασε ἐμπρὸς ἀπὸ τὴν Μεθώνη, ἀξιώνοντας τὴν παράδοσιν τοῦ φρουρίου. Οἱ περίπου τετρακόσιοι Τοῦρκοι ἀπεφάσισαν ἀρχικῶς νὰ παραδοθοῦν, ἀλλὰ στὸ μεταξὺ ἔφθασαν ἐπικουρίες καὶ παρέμειναν ἀντιστεκόμενοι, ἄν κι ἐδέχοντο διαρκὴ βομβαρδισμὸ ἀπὸ τὰ ῥωσσικὰ πλοῖα. (Ὁ βομβαρδισμὸς ἦσαν …ἀβλαβής, ἐφ΄ ὅσον τὰ πλοῖα παρέμεναν …μακρύτερα ἀπὸ τὸ ἀναγκαῖον βεληνεκές!!!)
Ταὐτοχρόνως Ἕλληνες καὶ Ῥῶσσοι παρέμεναν ἀδρανεῖς, μὴ ἀντιλαμβανόμενοι τὴν δυσκολία τῶν Τούρκων ἢ μὴ δυνάμενοι νὰ τοὺς πολιορκήσουν συστηματικῶς.

Ὁ Ψαρός, μὲ τὴν ἀνατολικὴ Λακωνικὴ Λεγεώνα καὶ δέκα Ῥώσσους, ὑπὸ τὸν Πέτρο Δολκορούκωφ, ἂν καὶ στὴν πραγματικότητα δίχως οὐσιαστικὴ στόχευσιν, κτύπησε ἀρχικῶς τουρκοχώρια, διατάζοντας σφαγές, ἀλλὰ στὴν συνέχεια κτύπησε καὶ ἑλληνικὰ χωριά. Στὶς 21 Μαρτίου δὲ ἡ Κυπαρισσία ἀπηλευθερώθη καὶ κατόπιν αὐτοῦ ἡ ἀνατολικὴ Λακωνικὴ λεγεὼν ἐστράφη πρὸς τὴν Σπάρτη, ὅπου κι ἐκεῖ βρῆκαν τὸν θάνατο περίπου 400 Τοῦρκοι. (Κάποιοι διεσώθησαν διότι κατέφυγαν σὲ ἐκκλησία!)

Ἀμέσως μετὰ ἀπὸ αὐτὲς τὶς νίκες ὁ Ψαρὸς διεκήρυξε τὴν δημιουργία κυβερνήσεως μὲ ἕδρα τὴν Σπάρτη.
Στὸ μεταξὺ οἱ πολιορκούμενοι, ἐντὸς διαφόρων φρουρίων Τοῦρκοι, ἂν καὶ μουδιασμένοι, παρέμεναν μᾶλλον θαῤῥαλαῖοι.
Λίγο ἀργότερα ἡ Πύλη τοὺς δικαίωνε.
Ὁ διωγμὸς κατὰ τῶν πληθυσμῶν τῆς Πελοποννήσου ἦταν τόσο φρικτός, ποὺ ἡ Πελοπόννησος ἐρημώθη.
Στὴν Κρήτη ἡ (παραδειγματική) τιμωρία τοῦ Δασκαλογιάννη,  καθὼς καὶ στὴν Βόρειο Ἤπειρο, στὴν Μολδοβλαχία ἀλλὰ καὶ σὲ ἄλλες περιοχές, οἱ σφαγὲς κατὰ ἀμάχων ἦταν τόσο τρομακτικές, ποὺ οἱ πληθυσμοὶ ἐγκατέλειψαν γιὰ χρόνια τὰ πεδινά.

17 Ἰουνίου 1770. Τὸ γδάρσιμο τοῦ Δασκαλογιάννη.

Λίγο καιρὸ μετά, ἂν καὶ τὸ αἷμα ἀκόμη ἄχνιζε, ὁ Λάμπρος Κατσώνης, μὲ τοὺς Λαμπρινούς του, πάλι κατ’ ἐντολὴν τῆς Αἰκατερίνης, θὰ μετέτρεπε τὸ Αἰγαῖον Πέλαγος σὲ Ἀρχιπέλαγος ἑλληνικόν.
Μαζύ του ὁ Ἀνδρέας Βερούσης ἢ Ἀνδρῖτσος, ὁ πατέρας τοῦ Ὀδυσσέως.

Φιλονόη

Πληροφορίες ἀπό:

«Τουρκοκρατουμένη Ἑλλάς», Σᾶθας Κωνσταντῖνος

εἰκόνα

Σχετικὰ μὲ τὸν συγγραφέα Φιλονόη Πόντου

Ἐλέγξτε ξανά

8 Ἰουλίου 1824. Ἡ μάχη τοῦ Λιδωρικίου.

Στὶς ἀρχὲς τοῦ 1824 ὁ σουλτᾶνος ἀποφασίζει νέα ἐκστρατεία κατὰ τῶν Ἑλλήνων. Διῴρισε ὥς στρατάρχη ...

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: