Ἀρχικὴ σελίς / ἱστορία / Ὀκτώβριος / 8 Ὀκτωβρίου / 8 Ὀκτωβρίου 1827. Ἡ Ναυμαχία τῆς …«ἀπελευθερώσεώς μας»

8 Ὀκτωβρίου 1827. Ἡ Ναυμαχία τῆς …«ἀπελευθερώσεώς μας»

Ἢ ἄλλως ἡ Ναυμαχία τοῦ Ναυαρίνου.

Ἰμβραὴμ πασσᾶς τῆς Αἰγύπτου, κατ’ ἐντολὴν τοῦ σουλτάνου Μαχμοῦτ Β΄, ἀπεβίβασε τὰ πρῶτα στρατεύματά του στὴν Πελοπόννησο (Μεθώνη), στὶς 11 Φεβρουαρίου (24 Φεβρουαρίου) τοῦ 1825 ἐνᾦ, τὴν ἰδίαν στιγμή, Ἕλληνες ὁπλαρχηγοί, ἀνήμποροι -κατὰ μίαν ἐννοίαν- νὰ τὸν ἀντιμετωπίσουν, παρακολουθοῦσαν ἀδρανεῖς καὶ μουδιασμένοι τὶς κινήσεις του, ἐνημερώνοντας ἁπλῶς τὴν (φερομένη ὡς) κυβέρνησιν γιὰ τὰ τεκταινόμενα.

Καθ’ ὅλην τὴν διάρκεια τῆς ἐκστρατείας τοῦ Ἰμπραῆμ, ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο πρὸς τὸν κυρίως ἑλλαδικὸ χῶρο, ποὺ στόχο της εἶχε τὸν πυρῆνα τῶν πολεμικῶν ἐπιχειρήσεων, ἀμέτρητα ἐγκλήματα διεπράχθησαν.
Πρὸ τῆς ἀποβιβάσεώς του στὴν Μεθώνη, διενεργήθησαν οἱ σφαγὲς τῆς Κρήτης (ἀπὸ τὸν Φεβρουάριο ἔως καὶ τὶς τελευταῖες ἡμέρες τοῦ Μαρτίου τοῦ 1824), ποὺ ἔπνιξαν στὸ αἷμα τὴν Μεγαλόνησο, τὸ Ὁλοκαύτωμα καὶ ἡ ἑρήμωσις τῆς Κάσου (29 Μαΐου τοῦ 1824) καὶ τὸ Ὁλοκαύτωμα-καταστροφὴ τῶν Ψαῤῥῶν, (στὶς 21 καὶ στὶς 22 Ἰουνίου). Ὁ Ἰμβραὴμ πασᾶς πλέον προητοιμάζετο γιὰ τὸ τελειωτικὸ κτύπημά του στὴν καρδιὰ τῶν ἐπαναστατικῶν Ἑλληνικῶν ἐπιχειρήσεων. Ἡ διάψευσις κάθε ἐλπίδος ἀπελευθερώσεως ἐπαπειλοῦσε τὴν Ἑλλάδα.

Δίπλα στὸν Ἰμβραὴμ πασσᾶ τῆς Αἰγύπτου πολλοὶ ξένοι ἀξιωματικοὶ καὶ σύμβουλοι μά, κυρίως Γάλλοι. Στὴν διάθεσίν του εἶχε ἕναν ὑπέρ-σύγχρονο -γιὰ τὴν ἐποχή- ἐξοπλισμό. Ὁ ἄρτια ἐκπαιδευμένος τακτικὸς στρατός του, ποὺ γιὰ πρώτη φορὰ πατοῦσε στὰ ἅγια χώματα τῆς Πελοποννήσου, ἀπειλοῦσε πλέον σοβαρὰ τὴν πορεία τῆς Ἐπαναστάσεως.
Καὶ τὸ ἐπέτυχε.

Τὴν ἰδίαν περίοδο ὅλοι ἐκείνοι ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ ἐμποδίσουν τὸν Ἰμπραὴμ νὰ ἀποβιβασθῆ καί, κατ’ ἐπέκτασιν, νὰ ἀποτύχῃ στὸ νὰ ἐξαπολύσῃ τὰ στρατεύματά του, ἐὰν δὲν ἦσαν φυλακισμένοι καὶ νεκροί, τελοῦσαν ὑπὸ διωγμόν. Ὀ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, γιὰ παράδειγμα, ἀπὸ τὶς 6 Φεβρουαρίου  τοῦ 1825, ὅπως ἐπίσης καὶ ὅλοι οἱ «ἀντιδρῶντες» (ἐπισήμως, ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα ὅλοι οἱ ἱκανοί, κυρίως, Πελοποννήσιοι) ὁπλαρχηγοί, νὰ ἀντιμετωπίσουν ἐμπολέμους ἀντιπάλους, συγχρόνως μὲ κάποιους προεστοὺς ἀντιπολιτευομένους, εὑρίσκοντο ἔγκλειστοι στὸ μοναστήρι τοῦ Προφήτου Ἠλία στὴν Ὕδρα, ἐνῷ ἢδη ὁ Ἀνδροῦτσος παρεδίδετο στὸν Γκούρα, γιὰ νὰ δολοφονηθῇ λίγο ἀργότερα ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους του.

Κι ἐνᾦ ἡ (φερομένη ὡς) κυβέρνησις ἀπελάμβανε τὶς δόξες της ἀπὸ τὴν καταστολὴ καὶ τὴν ἐξόντωσιν τῶν (ἐν δυνάμει) ἀντιπάλων της, οὐδόλως ἐνδιεφέρετο γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσῃ τὸν ἰσχυρότατον ἐχθρό, πού, μὲ τὴν παρουσία του καὶ μόνον, τὴν ἀκύρωνε. Ἐπισήμως διῳργάνωνε στρατὸ (δυνάμεως 3.500 ἀνδρῶν) ἀλλὰ ἐμπράκτως, ἐφ΄ ὅσον ἔθεσε ἐπὶ κεφαλῆς αὐτοῦ τοῦ στρατεύματος ἕναν Ὑδραῖο …«βαρκάρη» (τὸν Κυριάκο Σούρτη), εἶχε διασφαλίση τὴν ἐγγυημένη …ἀποτυχία του (Μάχη τοῦ Κρεμμυδίου τῆς Πύλου, στὶς 7 Ἀπριλίου τοῦ 1825, ὅπου ὑπῆρξαν τοὐλάχιστον ἑπτακόσιοι νεκροί, πλεῖστοι ἐξ αὐτῶν Ὑδραῖοι). Ἡ μετέπειτα, ἐξ ἀνάγκης, ἀπελευθέρωσις τῶν στρατιωτικῶν καὶ τῶν προεστῶν, καθὼς καὶ ἡ ἐν συνεχείᾳ, τελευταία πρᾶξις τοῦ Παπαφλέσσα στὸ Μανιάκι, ἁπλῶς ἐπεσφράγισαν τὴν ἀνικανότητα τῆς (φερομένης ὡς) κυβερνήσεως τῶν Ἑλλήνων νὰ ἀντισταθοῦν στὴν κατασταλτικὴ λαίλαπα τῶν Αἰγυπτίων.

Ὁ Ἰμπραὴμ ἀνενόχλητος διέλυε, μίαν πρὸς μίαν, ὅλες τὶς ἐστίες ἀντιστάσεως, ἐνᾦ παραλλήλως κατελάμβανε ὅλα τὰ φρούρια, ποὺ εἶχαν περιέλθη, μετὰ ἀπὸ αἱματηρὲς θυσίες, ὑπὸ τὸν ἔλεγχο τῶν Ἑλλήνων. Στὴν συνέχεια, περνώντας (ἀρχικῶς) στὴν Δυτικὴ Στερεὰ Ἑλλάδα, ἐκκαθάρισε ἐπίσης ὅλες τὶς ἐκεῖ ἑστίες, μὲ ἀποκορύφωμα τῶν ἐπιχειρήσεών του τὴν ἅλωσιν τοῦ Μεσολογγίου. Ἐξηκολούθησε μὲ ἐλάχιστες στρατιωτικὲς ἐπιχειρήσεις σὲ κάποιες ἀκόμη περιοχὲς τῆς Στερεᾶς Ἑλλάδος, γιὰ νὰ ἐπιστρέψῃ στὸ τέλος στὴν Πελοπόννησο, ὅπου ἀπὸ τὰ μέσα τοῦ 1826, μὲ ἕδρα του πάντα τὸν κόλπο τῆς Πύλου (κόλπος Ναυαρίνου), ἐξαπέλυε τὶς τελικὲς ἐκκαθαριστικές του ἐπιχειρήσεις πρὸς ὅλες τὶς περιοχὲς ποὺ ἀκόμη κατεῖχαν Ἕλληνες.

Ὅμως, ἡ μόνη περιοχὴ ποὺ οὐδέποτε ἐπλησίασε ὁ Ἰμπραήμ, ἦταν ἡ περιοχὴ τῆς Ἀργολίδος (Ναύπλιον), (στὴν Μάνη τὸν εἶχαν ἀποκρούση οἱ Μανιάτες , στὴν μάχη τῆς Βέργας) καὶ οἱ νῆσοι τοῦ Ἀργοσαρωνικοῦ, μὲ κέντρο τὴν Ὕδρα, ὅπου παρέμενε ὁ ἐγκέφαλος αὐτῆς τῆς …ἀνυπάρκτου κυβερνήσεως. Ἀκόμη καὶ ἡ σωτήριος Μάχη τῶν Μύλων, κατὰ τὴν διάρκεια τῶν πρώτων μηνῶν τῆς παρουσίας τοῦ Ἰμπραῆμ στὴν Πελοπόννησο, ἐπὶ κεφαλῆς τῆς ὁποίας ἦταν ἐπισήμως (τὴν τελευταία στιγμή) ὁ Δημήτριος Ὑψηλάντης (13 Ἰουνίου τοῦ 1825), δὲν θὰ μποροῦσε νὰ διασφαλίσῃ τὴν ἐπιβίωσιν τοῦ ἑλλαδικοῦ κρατιδίου, ἐφ΄ ὅσον λίγα τετραγωνικὰ μέτρα ἐλευθέρας γῆς δὲν ἐγγυοῦντο ἐλεύθερον κράτος. Ἂλλως τὲ ἢδη, μετὰ τὴν ἅλωσιν τοῦ Μεσολογγίου ἡ Ἐπανάστασις εἶχε ὁριστικῶς καταπνιγῆ καὶ ἡ καρικατούρα «ἑλλαδικὸ κράτος» ἔφθανε στὸ πέρας της. Ὁ Ἰμπραὴμ πασσᾶς μάλιστα συνήθιζε νὰ λέῃ γιὰ τὴν Ὕδρα: «Ἄχ, πότε ἐσύ, Μικρᾶ Ἀγγλία θά πέσης στά χέρια μου;».
Ἦταν καθαρὰ θέμα χρόνου πλέον ἡ ἐξάλειψις καὶ αὐτῆς τῆς, κατ’ ἐπίφασιν, «ἐλευθέρας ἑστίας», κάτι ποὺ ἢδη ὁ ἴδιος εἶχε συντόμως κατὰ νοῦ νὰ πράξῃ.

Καὶ τότε, πού…
…ἡ Ἐπανάστασις πλέον κατεστάλη ὁριστικῶς…
…στρατὸς δὲν ὑπῆρχε…
…ἀπηλευθερωμένα ἐδάφη δὲν ὑπῆρχαν…
…ὁπλαρχηγοὶ ὑπῆρχαν κατ’ ὄνομα καὶ μόνον…
…χρῆμα δὲν ὑπῆρχε…
…ἀπόφασις σθεναρᾶς ἀντιστάσεως δὲν ὑπῆρχε…
…συνέβη κάτι, ποὺ ἀνέτρεψε ὅλα τὰ δεδομένα. Κι αὐτὸ τὸ κάτι γεννᾶ πολλοὺς προβληματισμοὺς ἀναφορικῶς μὲ τὸ εἶδος τῆς …«ἀπελευθερώσεώς μας».

Τότε λοιπόν, ποὺ ὅλα εἶχαν τελειώση, ἀπεφασίσθη ἀπὸ τὶς «Μεγάλες Δυνάμεις» (Ἀγγλία, Γαλλία καὶ Ῥωσσία) νὰ ἀναγνωρίσουν ἑλληνικὸ κράτος, ὑποτελὲς στὸν σουλτάνο.
Τὸ Πρωτόκολλον τῆς Πετρουπόλεως (4 Ἀπριλίου τοῦ 1826) καὶ ἡ ἀμέσως μετὰ ὑπογραφείσα Συνθήκη τοῦ Λονδίνου (6 Ἰουλίου τοῦ 1827) ὁριστικοποιοῦσαν τὴν γέννησιν ἑνὸς κράτους.
Ἑνὸς κράτους ὅμως πού…

  • …δὲν εἶχε πολῖτες, ἐφ΄ ὅσον στὴν πλειοψηφία τους ἦσαν ἢ πρόσφυγες ἢ ἀνδράποδα ἢ νεκροί…
  • …δὲν εἶχε στρατό, ἐφ΄ ὅσον διελύθη, κυρίως ἐκ τῶν ἐσωτερικῶν παραγόντων του, ἀλλὰ καὶ οἱ ἱκανοὶ ὁπλαρχηγοὶ ἦσαν ὑπὸ αὐστηρὰν ἐπιτήρησιν…
  • …δὲν εἶχε ἐδάφη, ἐφ΄ ὅσον ὅλα εἶχαν περιέλθη ὑπὸ τὸν ἔλεγχο τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, μέσῳ τοῦ Ἰμπραῆμ…

…ἀλλά,

  • εἶχε κυβέρνησιν, ἐφ΄ ὅσον οὐδέποτε, καθ’ ὅλην τὴν διάρκεια τῶν πολεμικῶν ἐπιχειρήσεων τοῦ Ἰμπραῆμ ἠπειλήθη,
  • εἶχε χρέη, ἐφ΄ ὅσον τὰ δύο «Δάνεια τῆς Ἀνεξαρτησίας», ἀπὸ τὸν οἶκο Ῥίκορντ (καὶ μετεβιβασθέντα ἀργότερα στὸν «οἶκο Rothschild») ἔπρεπε νὰ πληρωθοῦν,
  • εἶχε καὶ …προστάτες, ἐφ΄ ὅσον ἦσαν κι αὐτοί, πού, ὁ καθεὶς γιὰ δικό του λογαριασμό, ἀνέμεναν νὰ ἐξαντληθοῦν πλήρως οἱ Ἕλληνες, γιὰ νὰ παρέμβουν καὶ νὰ προσφέρουν τὸ …«φιλὶ τῆς ζωῆς»…

…κατήντησε νὰ ὑπάρξῃ, ἀπὸ τὸ πουθενά!!!

Καὶ τότε, οὐδόλως τυχαίως καὶ οὐδόλως συμπτωματικῶς καὶ οὐδόλως …κατὰ λάθος, ξεκίνησε ἡ «Ναυμαχία τῶν Ναυαρίνων».

Σύμφωνα μὲ τὴν ἐπίσημο ἱστοριογραφία ἡ Ναυμαχία τῶν Ναυαρίνων ξεκίνησε ἀπὸ …λάθος.
Σύμφωνα ὅμως μὲ τοὺς ἀπομνημονευματογράφους, ἀλλὰ κυρίως ἀπὸ τὴν μελέτη τῶν σχετικῶν ἐπισήμων ἐγγράφων, μόνον αὐτὸ δὲν συνέβη, ἐφ΄ ὅσον εἶχε πρὸ πολλοῦ ἀποφασισθῆ ἀπὸ τοὺς …«συμμάχους μας», ἡ ἀποχώρησις τῶν αἰγυπτιακῶν δυνάμεων ἐκ τῶν ἑλληνικῶν ἐδαφῶν.
Τοὐλάχιστον κάποιους μῆνες πρὸ τῆς ἐν λόγῳ Ναυμαχίας εἶχε ἐπισήμως συνυπογραφῆ ἂλλως τέ, ἀπὸ τὴν Γαλλία, τὴν Μεγάλη Βρεταννία καὶ τὴν Ῥωσσία, ἡ ἀπελευθέρωσις τῆς Ἑλλάδος.

Πιὸ ἀναλυτικά.

  • Στὶς 21 Μαρτίου (4 Ἀπριλίου) τοῦ 1826, στὴν Ἁγίαν Πετρούπολιν, συνυπεγράφη ἀπὸ τὴν Ῥωσσία καὶ τὴν Μεγάλη Βρεταννία τὸ σχετικὸ Πρωτόκολλον τῆς Ἀνεξαρτησίας μας (Πρωτόκολλον τῆς Ἁγίας Πετρουπόλεως), ὅπου μεταξὺ ἄλλων συνεφωνεῖτο πὼς γιὰ τὴν Ἐλευθερία τῶν Ἑλλήνων θὰ χρησιμοποιοῦσαν ὅλα τὰ μέσα, ἀκόμη καί, ἐὰν ἀπαιτεῖτο, τὰ ὅπλα.
  • Τὴν 1η Ἰουλίου (15 Ἰουλίου) τοῦ 1826, στὸ Ἄκκερμαν τῆς Βεσσαραβίας, ξεκίνησαν διμερεῖς συζητήσεις καὶ διαπραγματεύσεις, μεταξὺ Ῥωσσίας καὶ Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, μὲ σκοπὸ τὴν μερικὴ ἀνεξαρτησία τῆς Ἑλλάδος, ὑπὸ τὸν ἔλεγχο τῆς Ὑψηλῆς Πύλης καὶ ὑπὸ τὴν ἐπίβλεψιν τῆς Ῥωσσίας. Στὶς 23 Σεπτεμβρίου (7 Ὀκτωβρίου) τοῦ 1826, ὑπεγράφη ἡ σχετικὴ Σύμβασις τοῦ Ἄκκερμαν, ποὺ οὐσιαστικῶς ᾢριζε τὴν Ῥωσσία ὡς βασικὸ συντελεστὴ διασφαλίσεως τῆς εἰρήνης σὲ ἕνα τμῆμα τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, ἐνᾦ παραλλήλως προέβλεπε τὴν δημιουργία (τεμαχισμός) μικροκρατιδίων στὸν ἑλλαδικὸ χῶρο.
  • Ὁ νέος αὐτὸς ῥόλος τῆς Ῥωσσίας δὲν ἦταν καὶ τόσο ἀρεστὸς στοὺς ὑπολοίπους ἐνδιαφερομένους, μὲ ἀποτέλεσμα, κατόπιν ἐντόνων πιέσεων (κι ἐφ΄ ὅσον ἤδη οἱ ἐξελίξεις ἔβαιναν ὑπὲρ ἐνισχύσεως τῶν σουλτανικῶν θέσεων κι ἀξιώσεων), νὰ συνυπογράψουν αὐτὴν τὴν φορὰ τρεῖς ὑπέρ-Δυνάμεις τῆς ἐποχῆς: Γαλλία, Ῥωσσία καὶ Μεγάλη Βρεταννία, στὶς 24 Ἰουνίου (6 Ἰουλίου) τοῦ 1827 (Ἰουλιανὴ Συνθήκη ἢ Συνθήκη Λονδίνου τοῦ 1827) τὴν ὁριστικὴ Συνθήκη τῆς Ἀνεξαρτησίας μας, ὑπὸ τὸν αὐστηρὸ ὅρο τοῦ ἐλέγχου μας ἀπὸ τὶς Μεγάλες Δυνάμεις.
  • Κατόπιν αὐτῆς τῆς ἐξελίξεως ἀπεφασίσθη νὰ ἀπομακρυνθοῦν, ἀκόμη καὶ μὲ τὰ ὅπλα, ὅλες οἱ δυνάμεις τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας ἀπὸ τὰ ἑλληνικὰ ἐδάφη. Στὶς 19 Σεπτεμβρίου (1 Ὀκτωβρίου) τοῦ 1827, ὁ λόρδος Κόδριγκτον παρέδωσε στὸν Ἰμπραὴμ πασσᾶ τελεσίγραφον, στὸ ὁποῖον ἀνεφέρετο ἀφ΄ ἑνὸς ἡ ἀπὸ κοινοῦ συν-ἀπόφασις τῆς ἀνεξαρτησίας μας ἀπὸ τὶς Μεγάλες Δυνάμεις, ἀφ΄ ἑτέρου ἡ ἀνακοίνωσις συγκεκριμένης χρονικῆς διορίας, πρὸ κειμένου νὰ ἀποσύρῃ τὰ στρατεύματά του ἀπὸ τὴν Πελοπόννησον. Ἤδη ὅμως, τοὐλάχιστον δύο ἑβδομάδες πρὸ τοῦ τελεσιγράφου, συνεκεντροῦτο ὁ ἀγγλικὸς καὶ ὁ γαλλικὸς στόλος στὴν περιοχή, ἐνᾦ ἀνεμένετο ὁ ῥωσσικός. Οἱ πολεμικὲς προετοιμασίες δὲ τῶν συμμάχων στόλων ἦσαν πασιφανεῖς στοὺς Τουρκο-Αἰγυπτίους. Ἐπὶ προσθέτως τὸ πλέον ὀξύμωρον εἶναι πὼς Γάλλοι ἀξιωματικοὶ ἦσαν καὶ ἀπὸ τὶς …δύο παρατάξεις.
  • Ὁ Ἰμπραὴμ πασσᾶς, ἂν καὶ νικητής, ὑπεχρεοῦτο νὰ παραδώσῃ τὶς κτήσεις του καὶ νὰ ἀποχωρήσῃ ὡς ἡττημένος. Πρὸς τοῦτον καὶ ἀπεφάσισε νὰ παρατείνῃ τὶς διαπραγματεύσεις μὲ τὸν Ἄγγλο ναύαρχο, ὁ ὁποῖος ὑπεστηρίζετο ἢδη ἀπὸ Γαλλικὸ στόλο, ἐνᾦ παραλλήλως προσπαθοῦσε νὰ ἀποσβέση κάθε ἑστία ἀντιστάσεως, βεβιασμένα, γιὰ νὰ παρουσιάσῃ τετελεσμένα. Λίγο ἀργότερα, καταφθάνοντος καὶ τοῦ ῥωσσικοῦ στόλου, οἱ διαπραγματεύσεις ἔλαβαν τέλος καὶ ξεκίνησε ἡ ἐπίθεσις τῶν τριῶν στόλων κατὰ τοῦ αἰγυπτιακοῦ, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ καταστραφῇ πλήρως αὐτὸς καί, τελικῶς, νὰ ὑποχρεωθῇ ὁ Ἰμπραῆμ, λίγο ἀργότερα (ἀρχὲς τοῦ 1828), νὰ ἀποχωρήσῃ ὁριστικῶς ἀπὸ τὴν περιοχή, ἐνᾦ ἢδη γαλλικὰ κι ἀγγλικὰ στρατεύματα κατεῖχαν τὶς πόλεις τῶν Πατρῶν καὶ τοῦ Ἄργους, πρὸ κειμένου νὰ ἐπισφραγίσουν τὸ τετελεσμένον. Ἡ δὲ γαλλικὴ κατοχή, ποὺ τότε ξεκίνησε, ἦταν ἀπὸ τὶς σκληρότερες τῆς ἱστορίας μας.

Ποῦ ἀκριβῶς διαπιστώνουν λοιπόν οἱ ἱστορικοί τό …τυχαῖον γεγονός τῆς Ναυμαχίας;
Γιατί μᾶς καλλιεργοῦν τό συναίσθημα τῆς εὐγνωμοσύνης, ἄν καί εὐκόλως ἀποδεικνύεται, ἰδίως γιὰ τοὺς ἱστορικούς, πώς μόνον ἐλεημοσύνη καί φιλελληνισμός δέν ἦσαν τά κίνητρα τῶν …«σωτήρων» μας;
Γιατί δέν ἀναφέρονται τά παρασκηνιακά δρώμενα πού μᾶς ὑπεχρέωσαν νά πέσουμε στόν …«φιλελληνισμό» τους ὡς ἱκέτες;
Γιατί ἀποκρύπτονται οἱ κεντρικοί ἐγκέφαλοι τοῦ «ἐμφυλίου»;
Γιατί δέν ἀναφέρονται οἱ πραγματικοί στόχοι αὐτοῦ τοῦ «ἐμφυλίου»;
Γιατί ἀποκρύπτεται ἐπισταμένως ὁ μισελληνισμός, ὄχι μόνον τῶν Ἅγγλων καί τῶν Γάλλων, ἀλλά καί τῶν Ῥώσσων;
Γιατί ὅλος ὁ τότε μισελληνισμός, ἀπὸ τὴν ἐπίσημο ἱστοριογραφία, περιορίζεται στήν Αὐστρία (Γερμανία-τῆς ἐποχῆς) καί στούς Αὐστριακούς (Γερμανοὺς τῆς ἐποχῆς);

Γιατί οἱ ἀπό τότε …«σύμμαχοί μας» (μὰ στὴν πραγματικότητα δεσμοφύλακές μας) δοξάζονται ὡς …προστάτες μας καί θαυμαστές μας, ἄν καὶ στὴν πραγματικότητα παραμένουν μεταξύ τῶν χειρίστων μορφωμάτων τῆς (διόλου) σεβαστῆς συνωμοταξίας τῶν σαπροφύτων τοῦ πλανήτου μας;
Γιατί οὐδείς ἱστορικός ἀναφέρεται στήν πρό-ὕπαρξιν δανείων, πού ὅμως οὐδέποτε δίδονται δίχως ἰσχυρές ἐγγυήσεις;
Ποιές ἐγγυήσεις θά μποροῦσαν νά διασφαλίσουν τήν ἀποπληρωμή αὐτῶν τῶν δανείων, ἐφ’ ὅσον εἶχαν, μὲ ἐνεργὸ συμμετοχὴ τῶν …«συμμάχων μας» ἐξαλειφθῆ ὅλες οἱ πιθανότητες ἀπελευθερώσεώς μας;
Γιατί τήν ὑστάτη στιγμή παρενέβησαν;
Τί τούς ἐμπόδιζε νά παρέμβουν πρίν, ὄταν ἀκόμη εἴχαμε κάποιες ὑπολογίσιμες στρατιωτικές δυνάμεις;
Μήπως ἐφοβοῦντο τήν πραγματική μας ἐλευθερία καί γιατί;
Τί ἐπεδίωκαν καί δέν τό ἔπραξαν;
Τί ἐπέτυχαν μέ αὐτήν τήν (ἂς ποῦμε) ἀργοπορία;

Ἀπαντήσεις ἐπ’ αὐτῶν θὰ λάβουμε μόνον ὅταν θὰ ἀποφασίσουμε νὰ μελετήσουμε τὴν Ἱστορία μας μόνοι μας καὶ δίχως ὑποδείξεις.

Φιλονόη

Σημειώσεις

Εἴχαμε, ὡς λαός, τήν δυνατότητα τῆς ἀπελευθερώσεώς μας;
Ναί, τὴν εἴχαμε.

Εἰς τὸν πρῶτο χρόνο τῆς Ἐπαναστάσεως εἴχαμε μεγάλη ὁμόνοια καὶ ὅλοι ἐτρέχαμε σύμφωνοι. Ὁ ἕνας ἐπῆγεν εἰς τὸν πόλεμο, ὁ ἀδελφός του ἔφερνε ξύλα, ἡ γυναῖκα του ἐζύμωνε, τὸ παιδί του ἐκουβαλοῦσε ψωμὶ καὶ μπαρουτόβολα εἰς τὸ στρατόπεδον καὶ ἐὰν αὐτὴ ἡ ὁμόνοια ἐβαστοῦσε ἀκόμη δυὸ χρόνους, ἠθέλαμε κυριεύση καὶ τὴν Θεσσαλίαν καὶ τὴν Μακεδονίαν, καὶ ἴσως ἐφθάναμε καὶ ἕως τὴν Κωνσταντινούπολη. Τόσον τρομάξαμε τοὺς Τούρκους, ὁποὺ ἄκουγαν Ἕλληνα καὶ ἔφευγαν χίλια μίλια μακρά. Ἑκατὸν Ἕλληνες ἔβαζαν πέντε χιλιάδας ἐμπρός, καὶ ἕνα καράβι μίαν ἁρμάδα.

Ἀλλὰ δὲν ἐβάσταξεν. Ἦλθαν μερικοὶ καὶ ἠθέλησαν νὰ γένουν μπαρμπέρηδες εἰς τοῦ κασίδη τὸ κεφάλι. Μᾶς πονοῦσε τὸ μπαρμπέρισμά τους. Μὰ τί νὰ κάμωμε; Εἴχαμε καὶ αὐτῶν τὴν ἀνάγκη. Ἀπὸ τότε ἤρχισεν ἡ διχόνοια, καὶ ἐχάθη ἡ πρώτη προθυμία καὶ ὁμόνοια. Καὶ ὅταν ἔλεγες τὸν Κώστα νὰ δώσῃ χρήματα διὰ τὰς ἀνάγκας τοῦ ἔθνους, ἢ νὰ ὑπάγῃ εἰς τὸν πόλεμο, ἐτοῦτος ἐπρόβαλε τὸν Γιάννη. Καὶ μ᾿ αὐτὸν τὸν τρόπο κανεὶς δὲν ἤθελε οὔτε νὰ συνδράμῃ οὔτε νὰ πολεμήσῃ. Καὶ τοῦτο ἐγίνετο, ἐπειδὴ δὲν εἴχαμε ἕναν ἀρχηγὸ καὶ μίαν κεφαλή. Ἀλλὰ ἕνας ἔμπαινε πρόεδρος ἕξη μῆνες, ἐσηκώνετο ὁ ἄλλος καὶ τὸν ἔριχνε, καὶ ἐκάθετο αὐτὸς ἄλλους τόσους, καὶ ἔτσι ὁ ἕνας ἤθελε τοῦτο καὶ ὁ ἄλλος τὸ ἄλλο. Ἴσως ὅλοι ἠθέλαμε τὸ καλό, πλὴν καθένας κατὰ τὴν γνώμη του. Ὅταν προστάζουν πολλοί, ποτὲ τὸ σπίτι δεν κτίζεται οὔτε τελειώνει. Ὁ ἕνας λέγει ὅτι ἡ πόρτα πρέπει να βλέπῃ εἰς τὸ ἀνατολικὸ μέρος, ὁ ἄλλος εἰς τὸ ἀντικρυνὸ καὶ ὁ ἄλλος εἰς τὸν Βοῤῤέα, σὰν να ἦτον τὸ σπίτι εἰς τὸν ἀραμπᾶ, καὶ να γυρίζῃ, καθὼς λέγει ὁ καθένας. Μὲ τοῦτο τὸν τρόπο δεν κτίζεται ποτὲ τὸ σπίτι, ἀλλὰ πρέπει να εἶναι ἔνας ἀρχιτέκτων, ὁποῦ νὰ προστάζῃ πῶς θὰ γενῇ. Παρομοίως καὶ ἡμεῖς ἐχρειαζόμεθα ἕναν ἀρχηγὸ καὶ ἔναν ἀρχιτέκτονα, ὅστις νὰ προστάζῃ καὶ οἱ ἄλλοι να ὑπακούουν καὶ νὰ ἀκολουθοῦν. Ἀλλ᾿ ἐπειδὴ εἴμεθα εἰς τέτοια κατάστασιν, ἐξ αἰτίας τῆς διχονοίας, μᾶς ἔπεσε ἡ Τουρκιὰ ἐπάνω μας καὶ κοντέψαμε να χαθοῦμε, καὶ εἰς τοὺς στερνοὺς ἑπτὰ χρόνους δὲν κατορθώσαμε μεγάλα πράγματα.

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, 
Λόγος στὴν Πνύκα, 
8 Ὀκτωβρίου 1838

Οἱ δολιοφθορὲς οὐδόλως τυχαίως μᾶς προέκυψαν ὅμως, ἐφ΄ ὅσον ἐχρηματοδοτήθησαν ἀρκούντως οἱ πρωταίτιοι, οἱ ὁποῖοι ὄχι μόνον δὲν ἐπλήρωσαν γιὰ τὰ ἐγκλήματά τους, ἀλλὰ ἐπὶ πλέον παρέμειναν σὲ θέσεις ἐξουσίας κι ἐλέγχου ἐφ΄ ὅρου ζωῆς.
Τὸ ἴδιο καὶ οἱ (κατ’ ἐπίφασιν λεγόμενοι) ἐμφύλιοι. Δὲν ὑπῆρξαν ἐμφύλιοι. Ὑπῆρξε μόνον ἐξολόθρευσις αὐτῶν ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ δημιουργήσουν ῥήγματα στὶς ἐν λόγῳ δομὲς ἐξουσίας, ποὺ λειτουργοῦσαν κατ’ ἐντολὴν τοκογλύφων.

Ἡ παῦσις τοῦ Πεῤῥοῦκα, ποὺ ἔλαβε ἐντολὴ νὰ σταματήσῃ τὴν ἔκδοσιν τοῦ Δανείου, καθὼς καὶ οἱ διάφορες δολοφονίες, ὅπως αὐτὴ τοῦ Πάνου Κολοκοτρώνη ἢ τοῦ Κρεββατᾶ, σκοπὸ δὲν εἶχαν μόνον τὴν ἀποδυνάμωσιν τοῦ Κολοκοτρώνου. Δὲν ἦταν μόνον ἡ ἐπικράτησις τῶν μὲν ἐπὶ τῶν δέ, ἀλλά, κυρίως, ἦταν ἡ ἀπόλυτος ἐξάντλησίς μας, οἰκονομικῶς καὶ στρατιωτικῶς, πρὸ κειμένου νὰ περιέλθουμε σὲ πλήρη ἀπελπισία καὶ νὰ ἀποδεκτοῦμε εὐκολότερα τὶς …«λύσεις» τῶν ἡμιμέτρων..

Ἡ Ναυμαχία τῶν Ναυαρίνων ἦταν ἡ τελικὴ πρᾶξις τῆς …παρῴδίας «Ἐπανάστασις τοῦ ’21», ποὺ ἐστήθη μόνον ἐπάνω στὸ ψεῦδος. Ἡ «Ἑταιρεία τῶν Ἀνατολικῶν Ἰνδιῶν» εἶχε ἀνάγκη ἀπὸ βάσεις στὴν Μεσόγειο, ποὺ θὰ διεσφάλιζαν τὴν ἥσυχο διέλευσιν τῶν ἐμπορευμάτων της. Ἐν ὄψει δὲ τῆς (ἀπὸ τότε πρό-ἀποφασισμένης) διανοίξεως τῆς διώρυγος τοῦ Σουὲζ (ἔναρξις κατασκευῆς 1859, περάτωσις 1869), ἀπαιτεῖτο μία γερὴ βάσις ἀνεφοδιασμοῦ (γεωπολιτικοῦ χαρακτῆρος, κατὰ τὰ κοινῶς παραδεκτά), πρὸ κειμένου νὰ μὴν παρεμποδίζονται οἱ ἐπιχειρηματικὲς δραστηριότητες καί, κατ’ ἐπέκτασιν, ὁ ἔλεγχος τῆς περιοχῆς. Ἡ Πελοπόννησος ἀρκοῦσε καὶ  πρὸς τοῦτον ὅλες οἱ συμφωνίες γιὰ τὴν (τάχα μου) Ἀνεξαρτησία μας περιορίζοντο ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον στὰ ὅριά της.

Αὐτὴ λοιπόν, ἡ …κατ’ ἐπίφασιν Ἐλευθερία μας, δὲν εἶναι Ἐλευθερία, ἀλλὰ αἰσχίστου εἴδους σύμβασις, μεταξὺ τοκογλύφων-δανειστῶν καὶ τῆς τότε (φερομένης ὡς), κυβερνήσεως, ἀλλὰ καὶ ὅλων τῶν μετέπειτα (φερομένων ὡς) κυβερνήσεων, ποὺ ἐπεφορτίζοντο, διαχρονικῶς, μὲ τὴν εὐθύνη τοῦ νὰ διατηρήσουν τὸν ἀπόλυτο ἔλεγχο στὴν περιοχή μας πρὸς ὄφελος τῶν τοκογλύφων. Γιὰ νὰ διασφαλισθῇ δὲ ἡ διαρκὴς ὑποταγή μας στὰ ἀνήθικα, μισάνθρωπα καὶ ἀπολύτως δουλοκτητικὰ σχέδιά τους, προετοίμασαν καταλλήλως τὸ ἔδαφος, πρὸ κειμένου νὰ παραμένῃ διαρκῶς ἡ ἐξουσία στὰ χέρια τύπων σὰν τὸν Μαυροκορδάτο καὶ τὸν Κωλέττη, ἀλλὰ καὶ τοὺς Κουντουριώτηδες, τοὺς Λόντους, καθὼς καὶ τοὺς τραπεζῖτες Ζαΐμηδες, τοὺς κληρονόμους τους καὶ τοὺς πραιτωριανούς τους.
Γιατί ἄρα γέ νά μᾶς κυβερνοῦν, ἀκόμη καὶ σήμερα, κατ’ ἀποκλειστικότητα οἱ γνωστοί μας βενιζελικοί ἀπόγονοι; Ποιά ἡ (ἀληθής) σχέσις τους μέ ἐκείνα τά πρῶτα μέλη τῆς συμμορίας;

Μετὰ τὴν Ἅλωσιν τῆς Τριπόλεως (Ἅλωσις Τριπολιτσᾶς) καὶ τὴν Α΄ Ἐθνοσυνέλευσιν, ἀποκτήσαμε δύο …Ἐκτελεστικὰ Σώματα, ἕνα νόμιμο κι ἔνα …διῳρισθὲν ἐν τῆς κυβερνήσεως Ἀλεξάνδρου Μαυροκορδάτου –Λαζάρου Κουντουριώτου.
Τὸ δεύτερο αὐτό, διορισθὲν Ἐκτελεστικὸ τρία πρόσωπα ἐστόχευε. Τὸν Ὀδυσσέα Ἀνδροῦτσο, τὸν Δημήτριο Ὑψηλάντη καὶ τὸν Θεόδωρο Κολοκοτρώνη.
Τὸ νόμιμον Ἐκτελεστικὸν Σῶμα, μὲ ἕδρα τὴν Τρίπολιν, ὑπὸ τὸν Πετρόμπεη, διαρκῶς ἔχανε δυνάμεις καὶ ἐξετοπίζετο.

14 Φεβρουαρίου 1824. Πληρωμένες «Ἀδελφότητες» ἐν δράσει.

Οἱ συλλήψεις ἐξηκολούθησαν.
Μαζὺ μὲ τὸν Κολοκοτρώνη ἐτέθησαν ὑπὸ περιορισμὸν τέσσερις Δεληγιανναῖοι  (Ἀναγνώστης, Κανέλλος, Δημητράκης, Νικολάκης), ὁ Μῆτρος Ἀναστασόπουλος, ὁ Παναγιωτάκης Νοταρᾶς, ὁ Ἰωάννης Νοταρᾶς, ὁ Μητροπέτροβας, ὁ Δημήτριος Παπατσώνης, ὁ Θοδωράκης Γρίβας, ὁ Γιαννάκης Γκρίτζαλης καὶ ὁ Ἀναστάσιος Κατσαρός.
Στὶς 6 Φεβρουαρίου (19 Φεβρουαρίου) τοῦ 1825 ὁ Γεώργιος Κουντουριώτης, ὁ Γκίκας Μπότασης καὶ ὁ Κωνσταντῖνος Μαυρομιχάλης ὑπέγραφαν ψήφισμα μεταφορᾶς τῶν κρατουμένων στὴν Ὕδρα, στὸ μοναστῆρι τοῦ Προφήτου Ἠλία.
Ὅμως ἀπὸ τὴν 4ην Φεβρουαρίου (17ην Φεβρουαρίου) τοῦ 1825, μὲ τὸ ψήφισμα τῆς …6ης Φεβρουαρίου (19ην Φεβρουαρίου)ἀνὰ χείρας, ὁ Γεώργιος Κουντουριώτης ἔφθασε στὸ Ναύπλιον γιὰ νὰ παραλάβῃ τοὺς κρατουμένους καὶ νὰ τοὺς μεταφέρῃ στὴν Ὕδρα. (Τὸ ψήφισμα ὑπεγράφη στὸ Ναύπλιον.)
Ἡ ὑπαγωγὴ ξεκίνησε.
Οἱ «ἐπικίνδυνοι γιὰ τὴν εἰρήνευσιν» μετεφέρθησαν στὴν προκυμαία τοῦ Ναυπλίου, πρὸς ἐπιβίβασιν στὴν «Γοργώ», μὲ τὴν αὐστηρὰ ἐπίβλεψιν τοῦ Παπαφλέσσα καὶ 300 ἀνδρῶν.
Οἱ …ἐγκληματίες ὁδηγοῦντο στὴν φυλακή τους.
Λίγο μετά, στὶς 11 Φεβρουαρίου (24  Φεβρουαρίου) τοῦ 1825, ὁ Ἰμπραὴμ πασσᾶς ἀπεβιβάζετο στὴν Μεθώνη.

6 Φεβρουαρίου 1825. Ἡ πρώτη φυλάκισις τοῦ Κολοκοτρώνη!

Τὴν ἰδίαν ἐποχὴ ὁ Ὀδυσσεὺς Ἀνδροῦτσος ἀποτελοῦσε τὸν κυριότερον στόχο τῆς (φερομένης ὡς) κυβερνήσεως καὶ εἰδικότερα τοῦ Ἰωάννου Κωλέττου, ἐνᾦ κάποιοι ἐκ τῶν Πελοποννησίων προκρίτων, καθὼς καὶ μερικοί, ἐλάχιστοι ὁπλαρχηγοί, μὴ ἐμπιστευόμενοι τὴν (φερομένη ὡς) κυβέρνησιν καὶ τὶς ἐπισφαλεῖς (γιὰ τὴν ζωή τους) ἐγγυήσεις της, φοβούμενοι γιὰ τὰ χειρότερα, μὲ κάποια ἐκ τῶν περιουσιακῶν τους στοιχείων, κατέφυγαν στὸ Μεσολόγγιον. Μεταξὺ αὐτῶν οἱ Ζαΐμηδες (κλάδος ΒοστίτσηςἈσημάκης, Ἀνδρέας καὶ Ἰωάννης), ὁ Ἀνδρέας Λόντος, ὁ Μιχαὴλ Σισίνης. Ὁ δὲ Νικηταρᾶς, ποὺ ἐπίσης διέφυγε τῆς Πελοποννήσου, τὸ ἔπραξε γιὰ νὰ μὴν λάβῃ μέρος στὰ ἐγκλήματα τοῦ ἐμφυλίου. Ὁ Στερεοελλαδίτης ὁπλαρχηγὸς Γεώργιος Τσόγκας παρεῖχε σὲ ὅλους αὐτοὺς ὅλην τὴν ἀναγκαία προστασία ποὺ ἀπαιτεῖτο, πρὸ κειμένου νὰ μὴν ὑποστοῦν τὶς διώξεις τῶν συντοπιτῶν τους.

Ἐνδεικτικὴ βιβλιογραφία

εἰκόνα

Σχετικὰ μὲ τὸν συγγραφέα Φιλονόη Πόντου

Ἐλέγξτε ξανά

17 Ἰουλίου 1822. Ὁ Κολοκοτρώνης κλείνει τὸν Δράμαλη στὴν «φάκα»!

Τὸ 1822, ἔτος σοβαρῶν γεγονότων γιὰ τὴν πορεία τῆς Ἐπαναστάσεως, Ἐλεύθερο κράτος δὲν εἴχαμε, ἀλλὰ ...

Απάντηση

Αρέσει σε %d bloggers: