Ἀρχικὴ σελίς / ἱστορία (Σελίδες 20)

ἱστορία

4 Μαΐου 1912. Ἐκχώρησις Δωδεκανήσου ἀπὸ τὴν Τουρκία στὴν Ἰταλία.

Ἡ Ἰταλία κατακτῶντας τὴν Λιβύη, ἀπὸ τὴν ὀθωμανικὴ αὐτοκρατορία, πατᾶ πόδι στὰ Δωδεκάνησα, τῶν ὁποίων τὸ 91,5% τοῦ πληθυσμοῦ ἦταν τὴν ἐποχὴ ἐκείνη Ἕλληνες. (Σὲ σύνολο 143.482 κατοίκων οἱ 131.332 ἦταν Ἕλληνες.) Τὰ Δωδεκάνησα δὲν ἦταν ἀμέτοχα στοὺς ἀγῶνες τοῦ γένους κατὰ τῶν ὀθωμανῶν. Ἀπὸ τὸ 1821 ἄλλως τε καταγράφονται ...

Περισσότερα »

3 Μαΐου 1821. Ὁ Ὀδυσσέας Ἀνδροῦτσος πιάνει τὸ χάνι τῆς Γραβιᾶς.

Ὁ Ὀδυσσέας Ἀνδροῦτσος, παρέα μὲ τοὺς Σπύρο Κατσικογιάννη, Χρῆστο Κοσμά καὶ Σουλιώτη, φθάνουν στὶς 3 Μαΐου τοῦ 1821 στὸ χάνι τῆς Γραβιᾶς. Ἕνα παλιόπραγμα, ὅπως τὸ χαρακτήρισαν. Σὲ ἴσιωμα κτισμένο, ἀλλά, ἄν καὶ ὅλοι οἱ ἄλλοι καπεταναῖοι τὸ ἔβλεπαν σὰν παγίδα, ὁ Ἀνδροῦτσος τὸ ἔβλεπε σὰν εὐκαιρία, διότι δὲν μποροῦσε ...

Περισσότερα »

2 Μαΐου 1919. Ἀποβίβασις τοῦ Ἑλληνικοῦ στρατοῦ στὴν Σμύρνη.

Μετὰ ἀπὸ τὴν συμμετοχὴ τῆς χώρας μας σὲ τρεῖς μεγάλους πολέμους, τοὺς δύο Βαλκανικοὺς καὶ τὸν Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ἡ συνθήκη τῶν Σεβρῶν (10 Αὐγούστου 1920) «ἀδειοδότησε»  τὴν Ἑλλάδα μας νὰ «πατήσῃ πόδι» ἐπισήμως στὴν περιοχὴ τῆς Σμύρνης, χῶρο ἀπὸ ἀρχαιοτάτων ἐτῶν Ἑλληνικό. Μία κίνησις ποὺ ὅμως τελικῶς, εἶτε λόγῳ ...

Περισσότερα »

2 Μαΐου 1821. Ἀπόπλους Ψαῤῥιανῶν πρὸς ἀνεύρεσιν πολεμοφοδίων.

Οἱ Ψαῤῥιανοὶ ἀντιλαμβανόμενοι τὸν κίνδυνο ποὺ διέτρεχε τὸ νησί τους καὶ μὴ ἔχοντας ἄλλους πόρους, ἀποφασίζουν νὰ βγοῦν πρὸς ἀναζήτησιν πολεμοφοδίων καὶ ὁπλισμοῦ, πρὸ κειμένου νὰ τὸ ὀχυρώσουν. Στὶς 2 Μαΐου 1821 ξεκινοῦν οἱ Ἀνδρέας Γιιαννίτσης, Ἀποστόλης Γεωργίου Ἀποστόλη, Κωνσταντῖνος Χατζῆ Ἀγγελῆς, Δημήτριος Κουτσοῦκος πρὸς ἀναζήτησιν κανονίων. Ἐπεὶ δὴ ἐγνώριζον ...

Περισσότερα »

1η Μαΐου 1924. Ἡ πρώτη ἐπίσημος σύγκρουσις μὲ τὸ ΚΚΕ.

Μετὰ τὴν ἀνταλλαγὴ τῶν πληθυσμῶν, τοῦ 1922, ἡ ἐξαθλίωσις καὶ ἡ φτώχεια ἦταν παντοῦ, σὲ ὅλην τὴν ἐπικράτεια, ὑπερβολική. Ἦταν λοιπὸν φυσικὸν ἐπόμενον νὰ ἀρχίσουν οἱ πληθυσμοί νὰ ἀντιδροῦν καὶ νὰ ἀναζητοῦν τρόπους συλλογικῆς δράσεως, πρὸ κειμένου νὰ κατοχυρώσουν δικαίωμα ἐπιβιώσεως. Ὑπὸ αὐτὲς τὶς συνθῆκες βρῆκαν πάτημα οἱ διοργανωτὲς τοῦ ...

Περισσότερα »

30 Ἀπριλίου 1825. Ἡ πτώσις τοῦ Παλαιοκάστρου.

Ὁ Ἰμπραὴμ ἦταν ἤδη στὸν Μοριᾶ. Ἡ κυβέρνησις εἶχε ἐξαφανιστῇ. Ἡ Σφακτηρία εἶχε πέσῃ καὶ κάποιοι ἀπὸ τὰ παλληκάρια ποὺ πολέμησαν ἐκεῖ κατέφυγαν στὸ Παλαιόκαστρο, μαζὺ μὲ τοὺς ἄλλους κλεισμένους ὑπερασπιστές του. (Τὸ ἕνα ἀπὸ τὰ δύο κάστρα τοῦ Ναυαρίνου. Τὸ ἄλλο ἦταν τὸ Νεόκαστρον-Νιόκαστρο.) Ἡ στρατιὰ τοῦ Ἰμπραῆμ ὅμως ...

Περισσότερα »

30 Ἀπριλίου 1825. Ἡ πυρπόλυσις τῆς ἀρμάδος τοῦ Ἰμπραῆμ.

Ὁ ἑλληνικὸς στόλος «βολτάριζε» στὰ τέλη τοῦ Ἀπριλίου τοῦ 1825 κοντὰ στὰ πολιορκημένα ὑπὸ τοῦ Ἰμπραῆμ, κάστρα τῆς Μεσσηνίας. (Ἔξω ἀπὸ τὸ Νεόκαστρο.) Ὁ Μιαούλης, βλέποντας τὸ μέγεθος τῆς αἰγυπτικῆς ἀρμάδος, δὲν ἀπεφάσιζε νὰ ἐμπλακῇ σὲ ναυμαχία. Παρὰ ταὔτα ὅμως, στὶς 29 Ἀπριλίου τοῦ 1825, οἱ κυβερνῆτες, κατόπιν προσκλήσεως τοῦ ...

Περισσότερα »

«27 Ἀπριλίου, τὸ πρωΐ, ἦλθαν…»

Μία πολὺ σημαντικὴ περιγραφὴ τῆς 27ης Ἀπριλίου 1941, εἶναι αὐτὴ ποὺ μᾶς ἄφησε ὁ Γεώργιος Θεοτοκᾶς. Λιτή, περιεκτιή, σαφής. 27 Ἀπριλίου. Ἦλθαν. Ἡ σημαία τους, ποὺ κι αὐτῆς τὸ σύμβολο μᾶς λεηλάτησαν, κυμάτιζε πλέον στὴν Ἀκρόπολη.

Περισσότερα »

27 Ἀπριλίου 1941. Οἱ ναζὶ πατοῦν τὴν Ἀθήνα.

Ναί, ἐκείνην τὴν ἀποφράδα ἡμέρα… 27 Ἀπριλίου 1941τὰ κτήνη, μετὰ μεγάλης προσοχῆς, εἰσέρχονται στὴν ἔρημη πόλι. Λίγοι Γερμανοί, ποὺ κατοικοῦσαν στὴν πόλι μας, παρέα μὲ κάποιους ἐλαχίστους, ἐκείνην τὴν ὥρα, δοσιλόγους, ὑποδέχονται μὲ ἄνθη τοὺς κατακτητές. Ὁ εὔζων Κωνταντῖνος Κουκκίδης, λίγες ὧρες μετὰ τὴν εἴσοδο τῶν ναζὶ στὴν Ἀθήνα, τυλίγεται ...

Περισσότερα »

Ἡ φυγὴ τῶν Βρετανῶν καὶ ὁ βομβαρδισμὸς τῆς Πλάκας στὶς 27 Ἀπριλίου 1941.

 Ὅσον καιρὸ ὁ Μεταξᾶς ἦταν στὴν ἐξουσία, δὲν δεχόταν μὲ καμμίαν δύναμι νὰ εἰσέλθουν οἱ Βρετανοὶ στὴν χώρα μας, γιὰ νὰ μὴν προκαλέσουν τὸ αἴσθημα τῶν Γερμανῶν, καὶ κατ’ ἐπέκτασιν νὰ μὴν δεκτοῦμε ἐπίθεσι κι ἀπὸ αὐτούς. Ὅμως ὁ Μεταξᾶς …πέθανε. Τὴν θέσι του ἀνέλαβε ὁ Κορυζῆς. Στὶς 7 Μαρτίου ...

Περισσότερα »

Τὸ πραγματικὸ τέλος τοῦ Ἀθανασίου Διάκου.

Το πραγματικό τέλος του Αθανασίου Διάκου (του Ευθύμιου Χριστόπουλου, εκπ/κού-δημοσιογράφου) Το καλοκαίρι του 1947 ως μαθητής της Β’ τάξης της Εκκλησιαστικής Σχολής Λαμίας, δέχτηκα την παρακίνηση του αείμνηστου Διευθυντού της Δημητρίου Κρικέλα να συγκεντρώσω πληροφορίες από γέρους Λαμιώτες που τις είχαν από τους πατεράδες τους, για ποιο ήταν το πραγματικό ...

Περισσότερα »

Ἡ Λουΐζα Ῥιανκοῦρ.

Οἱ φιλέλληνες, ὅταν ἦταν πραγματικοὶ φιλέλληνες, μόνον καλὸ ἔκαναν στὸν τόπο. Μία ἀπὸ αὐτοὺς ἡ κόμισσα Λουΐζα Ῥιανκοῦρ ποὺ οὐσιαστικῶς ἔζησε στὴν χώρα μας, ἀφιερώνοντάς της, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἀγάπη  της κι ἕνα σημαντικὸ τμῆμα τῆς περιουσίας της, σὲ δωρεές. Πρὸς τιμήν της ὑπάρχει ἀκόμη ἕνας δρόμος σημερα ποὺ φέρει ...

Περισσότερα »

Σμύρνη, τὸ μεγαλύτερο σύμβολο τῆς προδοσίας.

Μπορῶ νὰ γράφω καὶ νὰ διαβάζω γιὰ ἀτελείωτες ὧρες, σὲ ὅ,τι ἀφορᾷ στὴν ΜικρὰἈσία, τὸν Πόντο καὶ τὴν κλεμμένη Ἑλλάδα. Μία Ἑλλάδα ποὺ τελικῶς οὐδέποτε ἔπαψε νὰὑπάρχῃ, κάτω ἀπὸ οἱεσδήποτε συνθῆκες, ἀλλὰ κάθε φορὰ προσαρμοζόταν, ἀναλόγως τοῦ βαρβάρου ποὺ εἶχε νὰἀντιμετωπίσῃ. (Ὅ,τι δῆλα δὴ κάνει καὶ τώρα….!!! Κι ἐκεῖ κι ...

Περισσότερα »

Ἡ εἰκόνα ἀπὸ τὸ κελὶ τοῦ Γέρου μας.

Ἔχετε ἀνεβῇ ἔως ἐκεῖ; Μικρὴ ἤμουν ὅταν πῆγα. Καὶ δὲν θέλησα ΠΟΤΕ νὰ ξαναπάω… Σκοτάδια, ἀσφυξία, βρῶμα… Κι ἐκεῖ μέσα εἶχαν κλεισμένο τὸν ἀρχιστράτηγο… Ποιοί; Οἱ Βαυαροί, μὲ τὴν ὑψηλὴ σιωπὴ κι ἀνοχὴ τοῦ Ὄθωνος. Οὐδέποτε θέλω ἄλλος Ἕλλην νὰ ζήσῃ ξανὰ σὲ κελί!

Περισσότερα »

12 Ἀπριλίου 1204. Ἡ τετάρτη Σταυροφορία

Μία  σταυροφορία (ἡ τετάρτη) ποὺ λοξοδρόμησε. Ὁ Πάπας Ἰνοκέντιος  Γ΄(ὁ ἐμπνευστής), ὁ Βονιφάτιος ὁ Μομφερατικὸς (ὁ  ἀρχηγός) καὶ ὁ γηραιὸς (ἀκόμη καὶ μὲ τὰ σημερινὰ δεδομένα) δόγης τῆς Βενετίας, Ἐῤῥίκος Δάνδολος, μὲ καταχθόνια σχέδια, ἑνώνουν τὶς δυνάμεις τους, ἐκμεταλλεύονται τὴν ἀκυβερνησία ποὺ ὑπάρχει καὶ καταλαμβάνουν, χωρὶς ἀντίσταση, τὴν βασιλεύουσα.

Περισσότερα »